Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!! (2008)

Lekker solide album. Alleen betekend dat ook dat er niet echt fenomenale nummers op staan. Maar Nick Cave weet mij met zijn verhaaltjes best te boeien. De teksten zijn vaak wel grappig en hoe vaker je het luisterd hoe leuker het lijkt te worden. De afsluiter is geweldig, ook al wordt de titel iets te vaak gezongen.

Het klinkt alleen soms een beetje alsof Cave zo in staat zou zijn om tien van zulke albums te schijven.
Zweeft ergens tussen de 3,5 en 4 in. Voorlopig een 3,5*.

Ik zou willen dat ie tien van deze albums schreef, ik stuitte vanmiddag op wat demosessies van Grinderman, waar ik zelfs het Prolix tekstflard van We Call Upon the Author voorbij hoorde komen, en ik blijf me verbazen hoe makkelijk al die catchy rocknummers ontspruiten aan Cave's brein.

Link: http://www.grinderman.com/podcast.xml

Flinke tegenvaller dit. Zo ongeveer alles wat hij de laatste tien jaar gemaakt heeft is beter dan dit vind ik. 2*

Heerlijk album. Rauw en constant. Geen echte uitschieters, op de opener en de afsluiter na. Toch, een ander geluid van Cave dan de plaat hiervoor. Overeenkomsten van Grinderman zijn overduidelijk.

Wederom een leuke schijf, maar ik mis hier het gevoel dat ik had bij '' murder ballads'' of '' the good son'' Ik denk dat het inderdaad dichter aanleunt bij de sound van Grinderman vandaar, niet slecht maar persoonlijk niet echt mijn favoriete schijf

Hele goede Cave plaat. Ondertussen heeft de man toch wel een zeer indrukwekkende oeuvre opgebouwd waarbij eigenlijk weinig materiaal is dat echt uit de toon valt. Hij valt hier en daar wel eens iets tegen, maar levert gemiddeld goede producten af. Hij slaat een toon aan die zich moeilijk laat omschrijven.

Het is een plaat die je niet te serieus moet nemen, met de snor en Grinderman in het achterhoofd. Je hoort hier een andere manikale Cave. Niet meer de moordenaar van begin jaren '90, maar een sexmaniak.

Een nieuw begin? Ja, ik denk dat we na The Boatman's Call weer een breekpunt hebben in de carrière van Nick Cave.

Ik vind dit een vrij toegankelijke plaat van Nick Cave. Nummers blijven meteen hangen en je zingt ze zelf gemakkelijk mee. Dat is ook meteen een tekortkoming van dit album. Omdat je zo snel de melodieën oppakt gaan de nummers na een aantal draaibeurten ook snel vervelen. De langzame nummers als Moonland, Night of the Lotus Eaters en More News from Nowhere hebben hier vooral last van. Nummers die er echt bovenuit steken omdat ze na meerdere draaibeurten steeds mooier worden zijn Midnight Man en Jesus of the Moon. Is dit dan een slecht album? Absoluut niet! Een prima album voor niet Cave mensen om in te stappen. En de wat snellere nummers als Today's Lesson, We call upon the author, Lie down Here zijn prima tracks. Gewoon een lekker album dus. Niks meer, niks minder.

Beste nick cave cd sins.......De laatste.

Berichten verplaatst naar Nick Cave & The Bad Seeds

Van de heroïne en groupies naar God en ware liefde, Nick Cave's levensloop is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Dat is ook 's mans muzikale carrière. Begonnen als manische wildeman, maar begon zich eind jaren 80 te manifesteren als loverman met een voorliefde voor de piano. Daarom werd zijproject Grinderman, een soort 21e-eeuwse grotestads-no pussy blues, als een grote verrassing gezien. De manie van The Birthday Party in diens ziekste dagen ontbrak toch wel, maar soit, het smaakte zeker naar meer.

De Bad Seeds werden toch maar weer opgetrommeld en vervolgens nam men een album op. De piano werd in de hoek gezet, allerlei akoestische snaarspul en percussie werd opgetrommeld en vervolgens werd de boel op manische wijze opgestookt met elektrieken gitaren, bassen en orgeltjes. Onze brombeer en zijn Slechte Zaadjes slaan zowaar enkele nieuwe wegen in.

Er staan zeker nog wel een aantal gedragen ballades op. Jesus of the Moon is daar het meest geslaagde voorbeeld van. Toch is dit vooral een rockplaat. Albert Goes West en het titelnummer zijn zowaar ontzettend catchy, wat zeg ik? Het zijn pure hits! Het experiment wordt vervolgens opgezocht in Night of the Lotus Eaters (denk Einstürzende Neubauten, maar niet zo hard en industrieel) en het op percussie leunende Moonland. Wat waar is is waar, ik miste wel wat.

Wat ik zelf dan miste, was pure waanzin, "Ik word achtervolgd door de Duivel, dus geef me snel een spuit heroïne zodat ik verder kan rijden over een eindeloze snelweg in de woestijn"-blues, laat ik het zo maar noemen. De Duivel komt nog wel even opdagen, het heilige vuur (excuses voor het ongelukkige taalgebruik) laait weer op in het absoluut meesterlijke We Call Upon the Author. In dit sublieme prijsnummer wordt God op het matje geroepen om verantwoording af te leggen (niet dat Hij dat doet overigens). Je ziet Nick helemaal voor je; een fles drank in zijn ene hand, het Nieuwe Testament in de andere, schreeuwend naar de hemel. Een kwade tirade over onder andere massale armoede, besmettelijke ziektes en slechte schrijvers.

Over de gehele linie genomen is dit een bovenmodaal album van een groot (voormalig punk)poëet. De teksten zijn namelijk bijna altijd raak en spitsvondig geformuleerd. Het blijft toch jammer dat de rest van het album toch niet kan tippen aan die ongelofelijke vijf minuten waarin God zelf ter verantwoording wordt geroepen. Alsof er een hemelse wraak wordt genomen en de rest van het album er toch bij in het niet valt. Hadden we de volle 50 minuten, desnoods een krap halfuurtje, dit heilige vuur mogen meemaken, hadden we warempel kunnen spreken van een klassieker.

Ik hoorde ergens dig lazarus dig en dat deed mij opeens erruuug denken aan Lou Reed! En dat is uiterst positief. De hele plaat vond ik iets minder trouwens....

Maar ik vroeg mij af of iemand mij kan aanraden waar te beginnen bij Nick Cave's werk??? Ik snap geen eens of meneer ook solo muziek maakt....

Ik zou zeggen Let Love In, die is wel vrij duister, maar rond de kerst is The Good Son ook een aanrader.

Grinderman is een recent geslaagd project, en als je het aan durft JunkYard van The Birthday Party; wat vrij oud is.

Vind je dit alles goed, dan moet je al zijn werk luisteren.

Top! Bedankt ik ga het luisteren!

Een tijdje geleden had ik hier een stukje over de platen van Cave gezet maar dat is verplaast naar het forum. Het mooiste album van Cave vind ik echter No More Shall we Part en Murder Ballads.

Viel me niet zo mee ... ik mis Blixa op deze plaat toch duidelijk meer. Mannenmuziek.

Met Blixa had deze plaat niet gemaakt kunnen worden. Een midlifecrisis Blixa, dat lijkt me toch niet!

Wel ironisch dat ze nu weer harder gaan, nadat hij eerder wegging in de tijd dat ze rustigere muziek maakten en hem eigenlijk niet meer nodig hadden. Ik had Blixa graag willen zien in Grinderman.

Mijn eerste cave plaat, op veelvuldig aanraden van mijn oom en omdat men lievelingsband ook een grote fan is van zijn werk.

In het begin was ik wel enorm enthousiast over de hele plaat, maar na een tijdje schoten alleen het derde en de twee laatste nummers over die ik echt de moeite waard blijf vinden. De andere nummers pakken me niet zoals die 3 doen, maar zijn wel het luisteren waard, ondanks dat ik sommige al eens durf skippen.
Ondertussen heb ik zijn hele discografie al, en ga ik daaruit zoeken welke zijn beste is om te kopen, al weet ik zeker dat het deze niet zal zijn, tenzij ik hem ergens voor een goede 6-7 euro vind.

Tja... ik heb zowat alles van de beste man, maar deze plaat vind ik maar een miezerig rommeltje. Weinig beklijvends erop, behalve wat integere songs, zoals Moonland of Night of The Lotus Eaters;
Voorlopig een eerste dipje in een verder redelijk machtig oeuvre.
Ik vind dit puur bandwerk, of het klinkt er toch naar.
**1/2