Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)

Een van de beste albums van het (bijna) afgelopen decennium. En waarom stemt er niemand op '40? Machtig nummer met een knetterende gitaarrif!

Franz Ferdinand was de grote hype van 2004. De Britse pers prijst ieder jaar unaniem één bepaalde band de hemel in (de jaren erna waren dat de Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys). Vijf jaar geleden werd de gezelschap van Alex Kapranos bedolven onder predikaten als spetterend, veelbelovend en baanbrekend.

En inderdaad, vijf jaar later en drie platen verder, staat het debuutalbum van de Schotten nog steeds stevig overeind. Niet dat de plaat zo vernieuwend was (met een vette knipoog naar de jaren ’80 balanceert de muziek van Franz Ferdinand ergens tussen Talking Heads, The Cure, XTC, The Fall en zelfs Duran Duran) maar de elf songs zijn stuk voor stuk zo waanzinnig catchy dat je hen deze vorm van retroplagiaat met liefde vergeeft.

De geraffineerde, springerige artrock wordt aangezwengeld door meesterlijke gitaarrifjes, de zalvende stem van Alex Kapranos, ritmes waar David Byrne een natte droom van krijgt en jongens…hooks, hooks en nog een hooks.

Stevig getrokken door supersingle Take Me Out werd het album een terechte knaller. Het is het derde nummer van de plaat. Dan heb je het fantastische Jacqueline (waar de zang- en gitaarlijnen om de haverklap een ander zijpad inslaan) en het vrolijke Tell Her Tonight al achter de kiezen.

The Dark Of The Matinée mag na Take Me Out de tweede échte klassieker genoemd worden. Wellicht iets minder uitbundig, maar met een fijnbesnaard gevoel voor melodie en melancholie een van de beste nummers.

Bij Auf Achse word de Moog synthesizer nog even bovengehaald en bij This Fire lijkt Kapranos wel een jongere versie van Nick Cave. Met nummers als Darts Of Pleasure en de zinderende afsluiter 40’ mag dit debuut terecht als legendarisch worden beschouwd. Ze hadden gelijk daar in Engeland.

en niet te vergeten, de al even Schotse Gang of Four

Josef K

Vroeger vond ik dit geweldig, nu vind ik het leuk. nogsteeds een mooie 3,5

leukste nummers: The Dark of the Matinée , Come on Home en 40'
denk ik.

In het begin kon dit album me niet echt boeien, maar na enkele luisterbeurten heeft het album me wel te pakken gekregen.
Vooral Take Me Out vind ik sterk, zeker door die verrassende tempowijziging na ca.1 minuut, dat is voor mij nog steeds het hoogtepunt van deze plaat.
Ook 40 & Come On Home zijn niet te versmaden aanstekelijke gitaarnummers.
Enkel het nummer Michael vind ik wat minder.
Franz Ferdinand: hilarische naam voor een band overigens.
Al met al een sterk debuut van de heren.

Hulde voor bobfranke95!
40 is g.e.w.e.l.d.i.g.

Al 5 jaar oud. Wat had ik een mooie herinnering aan deze plaat. Het leek alsof het gisteren was. Nog steeds geniet ik van deze Schotten.

40 is een geniaal nummer....maar de rest van de plaat mag er ook wezen.



Ik begrijp wat je bedoelt man! Ik heb dat zelf ook, heb er ook vaak over gedacht hoe het anders zou kunnen, maar kom er eigenlijk niet uit. Begin van Take Me Out is beduidend beter dan de laatste minuten.

Ik kon deze band al van de radio maar ben nu voor het eerst een album aan het luisteren. Dit is nu echt muziek waar ik vrolijk van wordt

de gitaarrif is nog steeds om te versmaden, 6 jaar na de release vd single. maar idd, het eerste stuk had de basis kunnen zijn voor iets leuks op de B-kant