Dat alle critici en beter oplettend publiek al een tijdje erg letten op Adele is niet echt verwonderlijk. Of het nu je muziek is of niet: je voelt gewoon dat dit groot gaat worden. Waarom? Heel simpel! Dit soort muziek ligt momenteel goed in de markt, het alternatieve publiek kan er mee thuis komen en hun libelle-lezende moeders kunnen goede klanten zijn om dit album zo rond de kerst kado te doen (als Adele inmiddels is doorgebroken naar het grote publiek).
De naam Amy Winehouse wordt genoemd vanwege het stemgeluid. Dat kan, maar echt helemaal er op lijken doet ze nu ook weer niet (alhoewel ook ik die vergelijking niet uit de weg zal gaan). Qua muziek is die vergelijking niet helemaal terecht, tenzij je het genre erg breed gaat nemen en ja dan past ze er goed tussen, want zoals gezegd is dit soort muziek nu eenmaal 'in' momenteel.
En laten we eerlijk zijn: opener
Daydreamer zet al uitstekend de toon voor dit album. Toegankelijk en toch met ietwat scherpe randjes om al te popie-jopie-top 40 te zijn.
Best For Last bevat wat meer soul en dan inderdaad wel van het soort zoals Corrine Bailey Rae heeft wat ik al las.
Vocaal vind ik dit zeker voor een 19-jarige erg goed. Natuurlijk is het niet vernieuwend en zullen velen hun neus er voor op gaan halen, maar het mens heeft wel een strot waar je u tegen zegt zonder dat het vocale acrobatiek gaat worden die je gaat irriteren. Het blijft nog puur en geeft niet dat 'kijk mij eens even zingen' gevoel.
Het is een gelikte deun die toch niet echt overkomt als gelikt (snapt u hem?!) en dat is de kracht van Adele.
Chasing Pavements is op single verschenen en mag voor velen niet onbekend meer zijn. Is het dan wel dan is er altijd nog een video-link beschikbaar. Het is een relaxed, poppy soul nummertje dat door een combinatie van factoren (stem, pakkend refrein) toch wel degelijk een sterk nummer is.
Cold Shoulder krijgt een dikke lading strijkers mee en swingt uitstekend. Als je goed luistert moet je misschien constateren dat het nummer niet eens zo heel sterk is op bepaalde momenten, maar er zijn genoeg grappige wendingen en passages in gestopt waardoor het niet in de categorie zwak valt maar juist daarbuiten: gewoon een heerlijk nummer en hier lijkt haar stem inderdaad best wat op die van Amy (toch wel). Voor mij zelfs een favoriet van dit album.
Crazy For You is geen Madonna-cover. Het is wel een gestript bluesy liedje waar Adele's stem goed uit de verf komt en alle ruimte krijgt. En prima rustpuntje.
Melt My Heart To Stone is misschien wel zo'n nummer waar obsessed naar verwijst als zijnde 'net-niet'. Voor mij persoonlijk is het net-wel, maar het is voorlopig nog wel één van de minder opvallende songs op 19.
First Love is een lieflijk liedje met minimale klokkenspel-begeleiding en het rauwe stemgeluid geeft het een apart tegenwicht waardoor je een bijzonder liedje te horen krijgt.
Right As Rain bevat weer een flinke portie soul en doet daardoor gelijk weer wat sterker denken aan Amy. Geen slecht nummer, maar vooralsnog kabbelt het iets te snel voorbij.
Op
Make You Feel My Love krijgt de piano een hoofdrol. Ik ben wel een piano-liefhebber en dat merk ik dan wel weer aan deze ballad. Voor een aantal mensen misschien wat te emo of klef, voor mij simpelweg zwijmelen en als het onvermijdelijke strijkers ensemble gaat inzetten ben ik verkocht. Goedkoop sentiment? lekker boeiend; laat mij maar.
Jazzy is
My Same en jazzy/bluesy gaat het 3 minuten voort. Na alle gezwijmel van daarnet een leuk momentje 'hallo we gaan nog even door hoor'.
Tired is een mengeling van modern en oud en doet het album weer helemaal opleven en voorzien van een flinke warme gloed. Het is wat grootser en ook in die setting blijft Adele goed overeind.
Afsluiter
Hometown Glory is ook al wat langer bekend en behoort zeker weten tot de toppers van dit debuut-album. Het nummer heeft alles in zich om groots te worden en vooral groots te blijven. Alle positieve elementen van dit album verenigen zich in dit ene nummer.
Waren er dan ook slechte elementen? Voor mij persoonlijk niet echt. Het enige commentaar is misschien dat we het allemaal al eens gehoord hebben. Als tegencommentaar zeg ik dan maar dat dit wel uitstekend gedaan is en voor een 19-jarige gaat al helemaal op dat we misschien nog een hoop te verwachten mogen hebben in de toekomst mits Adele er met haar koppie bij weet te blijven en niet afzakt naar Amy Winehouse-niveau.
Nu 'in' bij mensen die goede toegankelijke muziek kunnen waarderen, over 11 maanden ook 'in' bij jouw libelle-lezende moeder. Let op mijn woorden
