The Shins - Chutes Too Narrow (2003)

Mij is het dus wat te vrolijk, daar word ik chagrijnig van.

Dan spreekt Those To Come je waarschijnlijk het meeste aan, chagrijn

Erg goed deze, maar ik luister nu naar wincing the night away.

Ik vind hun vorige album echt stukken beter. Af en toe grijpt deze plaat me zoals zijn voorganger me grijpt (So Says I, Saint Simon, Gone For Good), maar de meeste nummers zijn gewoon heel middelmatig. Jammer.

Oei 1/2 punt verhoogt, wat is dit een lekker album. Ik had dit al lang niet meer gedraait en hij klinkt weer bijzonder lekker.
En dat rif in Turn that Square heeerlijk !!

Voor het eerst in jaren weer een paar keer gedraaid, net zoals het debuut de laatste weken/maanden weer wat meer in de picture staat. Maar waar die plaat nog erg fris blijft klinken, ben ik eigenlijk wel klaar met dit album. Het klinkt allemaal wat minder gevoelig en wat platter, The Shins is voor mij echt typisch een band die met het album minder wordt.

Na hun mindere laatste album beluister ik hun vorige albums nog eens en dan komen ze beter uit de verf. Hier wordt af en toe wat steviger gerockt (en daar komen ze iets minder goed uit de verf) maar ik vind het een klasse-album (een tikkeltje minder dan het debuut) en The Shins hebben ook hier veel gevoel voor melodie (vrolijk met sombere ondertoon) en arrangementen.

James Mercer heeft weer een prima setje liedjes geschreven. Op "Chutes too Narrow" brengen The Shins weer mooie popliedjes ten gehore. Zomers, fris en aanstekelijk zijn woorden die me altijd direct te binnen schieten. Sterk is het feit dat de liedjes niet altijd het geijkte patroon volgen, maar dat er vaak verrassende wendingen in zitten. Het is niet zo dat "Chutes too Narrow" een plaat is die ik heel vaak draai, maar die keren dat ik ernaar luister vind ik het toch allemaal erg prettig. Vaak gaat die dan toch even op de repeat.

Deze groeit wel, moet ik toegeven. Een heel punt erbij, vooruit

Jep, hij begon bij mij ook ooit op 3*, geloof ik.

Dit album klopt echt van alle kanten, en blijft tijdloos. Inmiddels bijna 10 jaar geleden, en het klinkt nog steeds fris. De echte kracht zit hem voor mij in het feit dat werkelijk elk nummer sterk is en er toch een aangename variatie in de nummers zit. Zit nu in mijn persoonlijke top 10.

Fris is het goede woord. Sprankelend, transparant, voeg ik toe. Ik was net zo verrast als bij de eerste van the Feelies. Andere muziek maar zelfde soort unieke inventiviteit. En dan ook nog die stem.

Net in huis gehaald. Hoop dat hij het niveau van Wincing the night away en Oh, inverted world heeft. Vind het wel straf dat er 46 mensen hem in de top 10 staan hebben, terwijl dat bij beide voormelde albums van The Shins slecht een dikke 20 mensen zijn.
Een verwachtingspatroon is hier wel mee gecreëerd, maar als ik die stem van James Mercer hoor, word ik hoedanook vrolijk, dus dat komt wel weer in orde
(wat een kort plaatje wel)

Persoonlijk vind ik dit hun beste plaat, al volgt Oh Inverted World snel. (vooral door de indie-klassieker New Slang)

De "klassieker" op deze plaat is Saint Simon:

YouTube - The Shins live@lowlands 2007 - Saint Simon