The Clash - London Calling (1979)

Ahem, nablijven heden, we hebben het nog wel over het pensum voor het weekend. Ik herinner me een Britse sitcom waarin ook twee Jamaicanen meededen - dat prachtige accent (en ik ben dol op sappige accenten) was alleen al voldoende reden om te kijken.

Ik heb you overigens nog nooit horen (zien) mieperen bij het zoveelste Excelsior-bandje als de zangmeneer weer eens Atlantic English of instant-Stipiaans vocaliseerde.

Zoals je ziet is de beste jongeman gewoon hartstikke wit, toen ik 'm live zag zelfs nog met gebogen lulletjeskapsel, maar dat neppe accent, neen, waarom in godsnaam?

Poser van het ergste soort; begeleiding klopt wel, maar Miepje mag ook onder het tapijt. Beef is dan stukken leuker.

De plaat loopt tot nummer 10 The Guns Of Brixton. De rest stond op een 12 inch plaatje dat je er bij kreeg. The Clash had bij de maatschappij afgedwongen dat ze een 12 inch erbij mochten leveren. Een slim truckje van The Clash want zij propten deze 12 inch, tot ongenoegen van de maatschappij, helemaal vol. De fans kregen zo voor de prijs van een enkele elpee 9 nummers erbij. En de platenmaatschappij liep de omzet mis van een dubbele elpee. Alleen dat is toch al een dikke 10 waard!!!

Zelf vind ik dat tussen die 9 nummers zeker een paar juweeltjes staan. Vooral The Card Cheat en Four Horsemen. De laatste 2 nummers vind ik de minste van het geheel.

Leuk verhaal, maar een 12" erbij komt op hetzelfde neer als een dubbel-LP lijkt me.

Ik zal hem vanavond eens beluisteren, veel hoge ratings van users die er toch wel een klein beetje verstand van hebben... En als ik het niet leuk vind, zal ik mezelf de gele kaart tonen.

Hoe kom je daarbij, ik heb daar nog helemaal niet op gestemd!

Het verhaal dat ik ken over dit album (en het volgende) is dat The Clash contractueel verplicht was om zes platen af te leveren aan hun label; zij hebben dat zo uitgelegd dat London Calling en Sandinista samen er al 5 waren; bovendien hebben ze bij de platenmaatschappij een lage prijs bedongen - en da's maar goed ook, anders had ik zeker Sandinista laten liggen.

Deze en zijn opvolger hadden - artistiek gezien - korter mogen zijn. Train in Vain was al bij de oorspronkelijke release op vinyl een zgn 'hidden track' en daar ook niet bij the credits terug te vinden.

A propos Black Market Clash; niet vergissen: er is ook een Super Black Market Clash met 21 tracks, en die bevat ook remixen van Rock the Casbah en Magnificent Seven - die kost een paar pond op Amazon.

Mijn 10" geeft voor de laatste 2 tracks samen (ze vloeien in elkaar over) ca 2 minuten korter.

Mijn waardering voor deze plaat heeft 3 fasen ondergaan, op chronologische volgorde.

1) Jezus, wat een overschatte boel, het titelnummer, Spanish Bombs en Lost in the supermarket bezitten nog iets van kwaliteit. De rest is suf en vervelend.

2) Dit is toch een wisselend album. Goede nummers en zwakke nummers wisselen zich zo'n beetje af. Dit album is al gegroeid, maar toch zijn er nog verscheidene tracks die gewoon te slecht zijn om dit een goed album te noemen.

3) Wat een album, elke track is een feest.

Ik zit al een half jaar of wat in deze laatste fase en volgens mij zal hij eeuwig blijven duren. Dit is een meesterwerk, niets meer en niets minder. Van de eerste seconde stap je in de wereld van The Clash binnen en wil je er niet meer uit totdat het 65 minuten later afgelopen is.

Het openingsnummer is de enige vreemde eend in de bijt aangezien ik het vroeger beter vond dan nu. Het is nog altijd een zeer goed nummer, maar er staat toch een vervaldatum op. De dreunende intro doet het al een tijdje niet meer voor mij. Niet getreurd, niet veel later komt het drietal Hateful/The Right Profile/Spanish Bombs. Dat laatste nummer is het beste van de hele plaat, het beste van The Clash en 1 van de beste songs ooit. Nog andere absolute favorieten zijn Lost in the supermarket, Death or glory, Lovers Rock en afsluiter Train In Vain.

Omwille van de eerste 2 nummers geef ik geen 5 sterrren, maar de rest is rockperfectie.

Punk is de term die ook valt als The Clash ter sprake komt. Of dit strikt punk is waag ik te betwijfelen. Ik denk dat bij The Clash punk voornamelijk slaat op hun houding, hun attitude. Als ik naar de muziek op "London Calling" luister, dan hoor ik vooral een mengelmoes aan muziekstijlen die The Clash op een smaakvolle wijze heeft geïntegreerd. Met name de eerste drie nummers vind ik fantastisch. De opener en titeltrack "London Calling" en de tracks "Brand New Cadillac" en "Jimmy Jazz" zijn zo verschrikkelijk aanstekelijk. Ook "Wrong 'Em Boyo" en de afsluiter "Train in Vain" zijn van grote klasse. De andere tracks vind ik variëren van goed tot matig. Misschien zijn negentien nummers toch iets teveel van het goede, en had een wat bondigere selectie songs nog meer kracht gehad. Desondanks is "London Calling", ook anno 2013, gewoon een ontzettende energieke, frisse plaat met een tijdloze groove.

Nee, dat slaat op hun eerste album (en een beetje op hun tweede). Verder overigens geheel met je eens.

Ook wel eens met bovenstaande users, alleen zou ik 4 sterren geven. Er staan toch wel een aantal matige/mindere songs op (dubbelalbum 'disease?)

De hele punkscene is een attitude, hoewel het authentiek aanvoelde. The Clash die in deze scene haar opgang maakte was daarvan één van de voortrekkers en één van de overblijvers. Zij hadden echter zoveel talent dat zij hierop makkelijk konden inspelen, getuige deze geweldige plaat en de prachtige opvolgers die hier achter aan kwam.

2e helft is toch wel minder dan de 1e helft (het lijkt wel voetbal ). Prachtig kijkje in de diversiteit van deze punkband, al zijn de songs, zoals gezegd niet allemaal even sterk. Halfje eraf.