Muse - Absolution (2003)

Geleidelijk aan is het dan toch iets geworden met Muse. De bij momenten potsierlijke bombast, het zagerige stemmetje van Matthew Bellamy, ik neem het er nu graag bij, want er staan heel wat leuke nummers op Absolution. Mijn favorieten zijn nog steeds de nummers waar het gaspedaal wat harder wordt ingeduwd ('Stockholm Syndrome' met die lekkere drums, 'Hysteria'), maar ook de ballads kan ik ondertussen wel appreciëren. De hype kan ik zeker begrijpen - toegankelijke poprock nummers, net zacht genoeg voor het vrouwelijke deel van de bevolking, maar met genoeg leuke gitaarriffs om ook de mannen wat te amuseren. Het is misschien allemaal wat te gewoontjes om een hoge waardering te krijgen, en het irritante inademen van Bellamy voor elke zin gaat mij steevast op de zenuwen werken na enkele nummers, maar toch een erg dikke voldoende.

Na Origin of Symmetry is het tijd voor Absolution, de tweede Muse plaat die ik check. Origin vond ik zeker een aardige plaat, niet geweldig, maar het smaakte zeker naar meer. En ik ben blij dat die plaat naar meer smaakte, want daardoor maak ik nu kennis met Absolution, een album dat ik nog heel wat beter vind dan Origin. Neem alleen al het begin met het fantastische Apocalypse Please, die instrumentatie met de geweldig meeslepende piano zorgt voor een overweldigende en spannende sfeer, met dit nummer is de toon meteen gezet: Absolution is een sfeerplaat die behoorlijk rockt (understatement). Time Is Running Out vind ik iets minder interessant, maar weet toch wel te boeien; de zang (met de hoge uithalen) is in ieder geval prima en het nummer komt op het laatst toch nog erg goed los.

Ik had verwacht dat Apocalypse Please wel zo’n beetje het hoogtepunt zou zijn van Absolution, maar daar vergiste ik me in. Het is namelijk Sing for Absolution dat ik het meest fascinerend vind, het heeft iets onheilspellends (zoals veel nummers van Muse) en is toch een tikkeltje catchy, meestal gaat dat niet echt samen met onheilspellend, zeker niet als je een nummer spannend wil houden. Maar Muse krijgt het toch voor elkaar. Na dit hoogtepunt word de cd even iets minder, ik zeg niet dat ik de nummers slecht vind maar het weet me even wat minder te boeien en soms verlies ik mijn interesse in het album. Alhoewel Stockholm Syndrome en Falling Away With You nog wel elementen hebben die het de moeite waard maken (een lekkere synth bijvoorbeeld).

Absolution heeft een interlude nodig om weer even op te laden en naar het hoge niveau van eerder te gaan. En dat lukt ze aardig, want op Hysteria ‘vlammen’ de bandleden weer. Heerlijk om dat nummer op een net wat hoger volume te beluisteren, dan rockt het nog meer dan dat het al rockt. De overgang naar het rustige Blackout is daarom wat wennen, maar ik hou wel van dit soort ‘trucjes’, het houdt de boel levendig. Bovendien is de instrumentale begeleiding van Blackout er een om de vingers bij af te likken. Zo bewijst Muse toch dat ze meerdere facetten beheersen en het ook goed kunnen combineren.

Na een wat te ‘gemakkelijk’ electronisch nummer (Butterflies & Hurricanes, overigens is ook dit nummer zo slecht nog niet maar het doet me te weinig) is het wederom tijd voor een flinke adrenalinestoot. The Small Print weet hier wel voor te zorgen, alhoewel ik de bombastische instrumentatie toch graag iets helderder had willen horen, het is mij nu misschien iets te flets. Endlessly is dat niet, maar is een van de weinige nummers op Absolution waar ik totaal geen gevoel bij heb. Ik kan er vrij weinig mee, vind het wat kleurloos, ik denk dat ik het zo dan ook het best kan verwoorden. Met Thoughts of a Dying Atheist zit het gelukkig wel weer goed, met name de intro van deze track (sterk gitaarspel) doet het hem, maar ook als het nummer zich verder ontpopt en wat harder wordt blijft het een prima nummer.

Met Ruled By Secrecy kent Absolution een meer dan prima afsluiter, ik snap dan ook eigenlijk niet waarom dit nummer zo weinig stemmen krijgt. Het is ook niet helemaal mijn favoriet, maar met name het pianospel kan mij wel ontroeren. In combinatie met wederom de fraaie zang (die hoge uithalen blijven fantastisch en daar neem ik dan ook mijn pet voor af) is het een Absolution waardig afsluiter.

Absolution is voor mij 4* waard, omdat het muzikaal weet te boeien ook al staat er soms een wat minder nummer op. Over de gehele linie is het verrassend en de instrumentaties passen vaak prima bij de sterke zang. Daarnaast zijn nummers als Apocalypse Please en Sing for Absolution een absolute lust voor het oor.

Daarom zeg ik ook, dat Muse niet echt het moet hebben van de vocals. Alleen dat Bellamy's geluid wel kenmerkend is voor Muse , het hoort er gewoon bij.

Fundamenteel mee oneens. Zeker live zijn de vocals echt dragend, en zingt hij geen noot fout. Ook nummers als Microcuts (OoS) hadden totaal niet gewerkt zonder die hoge scherpe falsetto. Nog altijd één van de sterkste vocalisten van het moment. Maar ach, mening is mening Ik denk gewoon dat Muse het juist van de vocalen moet hebben

Mja ik denk dat het een twistpunt is, voor de één zijn de vocals fantastisch, voor de ander zijn de vocals afschuwelijk.

Persoonlijk moest ik vroeger ook wennen aan het geluid van Bellamy, en ja ik weet het niet, en soms heb ik er ook nog wel moeite mee, maar het past voor mij wel gewoon bij de sound van Muse. Maar zonder alles eromheen zou ik Muse denk ik niet zo hoog waarderen. Ach ik ben er inmiddels aan gewend geraakt, vond het voorheen nog wel eens wat te 'jengelig'

En ik wil ook zeker niks afdoen aan Bellamy's zangkunsten, maar hij heeft wel een specifiek geluid, wat niet bij iedereen in de smaak valt.

Wat een ongelofelijke zeur muziek. Iedereen is positief over dit album, dus het zal wel aan mij liggen. Maar vooral de stem van de zanger is irritant tot op mijn botmerg.

Ik zeg altijd maar zo: muziek gaat verder dan je botmerg.

Damn, geweldige plaat dit.
gehaald naar aanleiding van het verschijnen van de nieuwe, maar deze overtreft The Resistance toch echt op alle fronten. Heerlijke rock, maar zeker ook vernieuwend. Uiteraard de goede zang van Bellamy, maar ook het puike drumwerk van Howard springen eruit.
Nog niet aan al het werk van Muse gekomen, maar zeker weten een betere ten opzichte van The Resistance, Black Holes en Origin of Symmetry

Absolution heb ik ook eens beluisterd nadat ik The Resistance, BHAR en OOS al had. Ik vind hem nu de tweede beste Muse plaat na BHAR.
Het valt me bij dit album weer op dat de mannen van Muse op hun best zijn als ze goed rocken. De rustigere nummers horen er wel bij en zijn soms goed als rustpauze tussen het gitaargeweld, maar ze boeien mij altijd veel minder dan nummers als StockHolm Syndrom en Hysteria. Maar ik moet toch zeggen dat ik Ruled By Secrecy een gewekdige closer vind.
Het hoogtepunt is voor mij Time Is Running Out.

4*

Mooie sound hier ik vind zelf de nummers Butterflies and Hurricanes, Hysteria erg mooie nummer mij favorieten

Ik ben nu toch al een tijd een hevige fan van Muse. De cd Absolution is toch wel één van de betere werken van Muse. Ze hebben met dit album wel een heel andere weg ingeslagen dan het vorige album Origin of Symmetry.

Even een korte mening over elk lied.
1. Intro: een beetje overbodig maar wel een leuke intro voor het lied Apocalyps Please.
2. Apocalyps Please: leuke song met een lekkere baslijn en een zalige stem van Bellamy
3. Time is running out: een van de beste songs van Muse zonder meer. Vooral het begin is zeer goed en het refrein valt ook best te smaken.
4. Sing for absolution: een prachtig nummer waar ik altijd blij van wordt. Zeker het refrein is gwn prachtig gezongen door Bellamy.
5. Stockholm Syndrome: een prachtig begin met een zalige gitaar solo en vervolgens een nice drum er bijgevoegd. Dit is gwn het tegengesteld van het nummer sing for absolution maar zeker niet minder goed.
6. Falling away with you: dit is eerder een skipper, ik heb het lied 1 keer beluisterd en dat was al voldoende voor mij.
7. Interlude: een leuke voorbereiding op Hysteria. Lekkere baslijn verzorgd door Christophe Wolstenholme
8. Hysteria: Wooow gwn een zalige bassolo en dan die drum erbij: prachtig. De rest van deze song is ook zalig maar het begin is echt magisch !!!
9. Blackout: Een iets trager liedje van Muse dat er gwn bijhoort maar niet tot mijn favorieten behoort .. zonde
10. Butterflies and Hurricanes: een prachtige song met een zalige opbouw : er wordt volledig opgewerkt naar een climax en dan val je in een soort van 'zwart' gat om dan vervolgens weer op te klimmen naar een prachtig stuk. Echt een prachtig nummer: dit is echt de topper van dit album.
11. The Small Print: lekker begin maar daar blijft het voor mij toch bij. Een beetje teleurstellend na Butterflies and Hurricanes.
12. Endlessly: weer zo'n cliché nummer van Muse, hierbij druk ik ook meestal gwn op next.
13. Thoughts of a Dying Atheist: zalig nummer, het is niet zo speciaal ofzo maar ik vind het een leuk nummer zonder meer.
14. Ruled by Secrecy: Dit nummer heeft een leuke naam, maar het is gwn saai en slaapverwekkend. Na Thoughts of a Dying Atheïst zet ik de cd meestal af.

Besluit: Een prachtige cd met toppers zoals time is running out, sing for absolution, hysteria, stockholm syndrome, butterflies and hurricanes, ...
De overige nummers zijn wel te smaken enkel gaat het peil van de nummers na Butterflies and Hurricanes wel stijl naar beneden. Voor de rest is dit een zalige cd.

In 'Falling Away with You' hoorde ik voor het eerst de invloed van Queen in een nummer van Muse. Het nummer doet me namelijk denken aan 'Is This The World We Created'.