Hans Zimmer - The Thin Red Line (1999)

Gespierde kracht vertoon in scores kan ritmisch goed werken, maar mist nogal eens de echte emotie. Armstrong is een goed voorbeeld van zowel dat erin verwerken als op de emotie spelen. De drive hangt natuurlijk erg af van het soort sfeer, maar ook actiescores kunnen die drive missen op plekken waar een componist dingen ala thin red line toepast. Sommige oorlogsfilms kunnen zo makkelijk in het hoofd van iemand kruipen door geluid en alles te laten wegvallen zoals ik al eerder schreef. De dreiging en kracht van TRL is zowel een oprijsende dreiging alswel een subtiel karakter, wat per geval (scene of film) inwisselbaar gevoel kan oproepen. Preisner werkt meer met ritmes, al kent TRL ook momenten dat er een zeer zeker tempo in zit, wat vaak gebruikt is of afgewisseld door schakelingen in locaties, verplaatsend van een hoofdpersoon met voice over naar een cut van tempo van een zeker beweging. Ik vind het zelf altijd uitstekend als zo'n bepaald ritmiek anders wordt gebruikt; eentje die drivend is maar in iemands hersenen, het verder willen gaan, maar dit nog niet bewegend in beelden te zien. Aanraders vind ik zelf nogal moeilijk maar alvast een die een zelfde soort gelaagheid van violen regelmatig heeft; Band of Brothers van Michael Kamen. Andere dingen zou ik zo niet kunnen zeggen, dan zou je specifiek zal maar zeggen moeten aan geven ''van ja dit en dat'', zelfs dan is het moeilijuk. Wat ik wel wil aanraden is bv. One Hour Photo die enkele momenten van TRL heeft gebruikt als temp. Bijvoorbeeld na een achtervolging over de snelweg en Sy stopt bij het huis ''what's wrong with these people'' met de cello's. Maar die ken je uiteraard al... Maar bij scores afkomstif van Polen heb ik een regel die vast wel soms gebroken is, al weet ik het niet; Pool staat gelijk aan/ = goed tot geweldig. Nogal zwart wit maar ok.

Eindelijk zojuist voor de eerste keer eens helemaal gehoord, waardoor ik eindelijk mag stemmen. Errug mooi natuurlijk, zoals verwacht. Hoogtepunt vind ik eigenlijk bij lange na niet Journey to the Line, maar juist het prachtige Stone In My Heart.

Verder een prachtige score die bijna nergens gehaast overkomt, zeldzaam binnen de commerciele componisten. Wel af en toe wennen aan trukjes die Zimmer hier dus voor de eerste keer deed, om het gevoel tegen te gaan dat hij weer eens onorigineel is. Zo herhaalde Zimmer het einde van Journey to the Line welhaast letterlijk aan het eind van Last Samurai en op gedeeltes voor King Arthur.

Alles is eigenlijk een hoogtepunt Ja dan zijn misschien qua selectieve tracks van die twee genoemde scores ook aanraders. Zo'n zeldzaamheid vind ik het niet op de manier zoals jij zegt met commerciele componisten. Een goed commercieel project wat dit soort niet haastigheid vereist kan gemak voorzien worden van zulke score.

Dat het kan, wil niet zeggen dat het ook gebeurd. Je kunt zeggen wat je wil, maar ik merk dat veel so-called "dramatische" en "rustige" scores voor commerciele projecten vaak een bepaalde gehaastheid behouden, hoe relatief rustig het ook moge zijn. Thin Red Line is in ieder geval een van de rustigste en minst geforceerde scores van Zimmer ooit (en nu hoef je niet met alternatieven van hem aan te komen, of andere componisten).

Dat ligt toch voor een aanzienlijk deel aan de regisseur en de montage ervan, de vele voice overs....

Dat begrijp ik, daarom heb ik het over de CD versies... Dat de regisseur er ook een hand in heeft: wederom; dat het kan, betekent niet dat het ook gebeurt, wie het te verwijten valt is irrelevant... Ik weet echt wel wat ik zeg.

Ligt eraan waar jou de lijn van commercieel ligt maar als het om echt commercieel gaat zijn die gevallen inderdaad al dunner gezaaid.

James Horner is trouwens onlangs officieel bevestigt door nu ook de studio als de componist voor de nieuwe Malick.

Voor de liefhebbers nu ook: Film Music of The Thin Red Line

Viel het kwartje nu compleet score-freak?

Neuh, het was meer een 'goed, ik kan The Da Vinci Code niet hoger waarderen dan Thin Red Line.' Noem het een versoepeling in mijn beoordelingssysteem, en een bewustwording dat dit toch wel Zimmers beste werk is.

Dat was mij natuurlijk ook al opgevallen. Misschien een wat uitgebreidere kritiek?

Ehm zei ik wat verkeerd? edit: Ik vroeg enkel om een wat uitgebreidere mening van jou, die misschien wat vervelend overkwam. Enkel een een iets ingekorte manier om te zeggen dat ik graag meer hoor

Meeslepende soundtrack, bij vlagen erg emotioneel.

4 sterren.

Stond op 1. Maar ik schuif zo nu en dan weleens, of gooi er wat uit en vervang die door een andere. Dit betekent niet dat ik de score minder vind. Er is ook gewoon teveel wat een plek zou kunnen verdienen in mijn top 10.

Eens wat betref God U Tekem. Had liever meer score gezien. Sowieso was er ook een latere uitgaven van chants (link).

Een beetje? 't Is praktisch de laatste track Ik vind het dan ook veel meer een 'nagedachte', om er weer uit te komen, zeg maar, zoals ik end credits ook zo vaak zie. Snap de irritatie bij verrassend veel mensen dan ook niet...

De chant valt nogal buiten de boot met de dromerigheid van de rest van de muziek. Het is weliswaar niet zo erg als een rocknummer aan het einde van een mooie score, maar het komt wel in de buurt ervan. Zet anders een Zimmer track tussen de aparte Blessed Choirs cd, en je hebt hetzelfde effect.

Jaha, zo bezien begrijp ik ook wel waarom iedereen dat roept. Maar juist de tussenpozen van stilte en het instrumentatieloze koor (enkel zang) geven mij ook, zij het op totaal andere wijze dan de score, weer een zekere rust. Gevoelsmatig is het voor mij dan ook, hoewel zeker een stijlbreuk, helemaal geen kwade onderbreking.

Ik vind alles zeer mooi en vooral dat liedje en zo!

Gaat er niet om of het mooi is (want dat is alles zeker), maar of het een storende factor is in de luisterervaring. Daar ging het nu om.

Ik heb er geen problemen mee. Ik stoorde me er in ieder geval niet aan, vond het zelfs geweldig dat het opkomt, soort van positieve nood na toch wel een hele brok langzame zware muziek.

Beluister een prachtige solo piano versie van ''Light''.