Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Welcome in the world of jazz, waar er misschien nog wel een thema is maar verder geïmproviseerd wordt. En nee dat is niet voorspelbaar omdat het de emoties op dat moment van de artiest laat horen.



Nee toch? In jazz? Improvisatie? Ongeloofelijk wie had dat gedacht. Het genre is zo'n beetje gebouwd op improvisatie, wake up!
Ik hou ook ontzettend van Metal alleen vind ik die gitaren nogal irritant Komt op hetzelfde neer.



Het draait dan ook niet om: kijk eens hoeveel noten en hoe snel ik kan spelen. Eerder om gevoel, slim gevonden melodieën, sfeer, emotie, passie.



Slaap lekker

Hoewel ik het volledig eens ben met Mjuman en Heemskerktollie vind ik de reacties een tikkeltje overdreven. Kadafi heeft dit album geprobeerd, maar hij kan er (op dit moment) niet veel mee. Dat kan en mag toch?

Hij geeft zelfs nog toe dat Jazz zijn ding niet zal worden.

Ja dat is idd stom, nu iig niet. Komt misschien nog.

@Kadafi - zou je bijna de tip willen geven ga eens Risken of de Kolonisten van Catan spelen en draai Davis daarbij; bij mij werkte dat (maar goed dat was in de tijd dat de lucht nog schoon was, sex vies, mensen een hart van goud hadden en CDA gewoon nog KVP heette).

Je hebt iig da real thing geprobeerd en niet dat vreselijke Gare du Nord (Sex 'n Jazz) of andere aftreksels.

Nu noem je mijn favoriete bordspellen op, die ik ooit wekelijks speelde , dus dat kan bevallen met dit album erbij. Moet ik wel oppassen dat ik de muziek niet ga associëren met de belevenis van die spellen.

..je poep nog met lange oe schreef, condooms met de riek laaide, vrouwen okselhaar in een paardenstaart droegen en de PVV nog gewoon NSB heette..

Het helpt inderdaad om bij de wat moeilijkere ongestructureerde jazz om niet op zoek te gaan naar "de melodie" of "structuur" of wat er dan wel niet zo goed en mooi aan is

....doe inderdaad iets anders, en laat het langzaam op je inwerken en na een luisterbeurtje of 3 ga je daarna een keer aandachtig luisteren en dan zul je merken dat je de jazz makkelijker tot je neemt.

tsja,..dat kost tijd en vraagt mischien gedult en dat is natuurlijk niet vet cool, te gek enzo..(ik word oud...)

Ik vind deze c.d. ook slaapverwekkend, maar dan in positieve zin. Ik kom dan helemaal tot rust.

Berichten en wat gechat verwijderd

Een jongeling die ondanks een andere smaak de guts heeft om een jazzplaat uit te proberen, hetgeen te prijzen valt, mag wel een wat andere benadering van de liefhebbers verwachten toch? Het kan nu eenmaal zo zijn dat iemand dit (nog) niet leuk vindt.

Prachtig album van Miles Davis de beste van wat ik tot nu toe heb mogen horen van hem

Ondanks dat ik nog wat moeite heb met de vrije stukken kan ik nu wel zeggen dat dit album erg relaxed kan zijn. En zo vrij is dit volgens mij nog niet eens als je het vergelijkt met John Coltrane op A Love Supreme, dat is pas echt moeilijke kost voor me.

Het tweede deel (vanaf Blue in Green) is iets minder geïmproviseerd en ligt mij als jazz ontdekker (die nog niet zo kickt op improvisatie) daarom wat beter. Blue in Green is werkelijk prachtig. Wat is het samenspel van een ingetogen bescheiden piano in combinatie met het vol overtuiging gebrachte snerpende geluid van de trompet toch heerlijk! Voor all blues geldt precies het zelfde. Goede sfeermuziek!

Same here, als beginnend Jazz-fan (met een hoofdletter ) is dit echt een heerlijk album.

Slaapverwekkend is 'ie inderdaad - niet in negatieve zin, maar ook niet echt in positieve zin. Het is een fijn album dat makkelijk wegluistert en me met een tevreden gevoel achterlaat, maar dit subgenre van jazz spreekt me een stuk minder aan dan de bebop op Milestones of de albums van Thelonious Monk. Dát is pas een genot om naar te luisteren!

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit album wat tam vinden, maar je doet dit album mijns inziens pas recht door het in de tijd te plaatsen. Ga terug naar 1959 en je zal weinig muziek vinden met een soortgelijke sfeer en impact. Het overstijgt het genre Jazz. Wat dat betreft vergelijkbaar met het Requiem van Mozart.