Elvis Presley - That's the Way It Is (1970)
King Creole laagste prijs!
€ 6,99 (exclusief € 1,95 verzendkosten)

46 stemmen | gemiddelde 4,20
Verenigde Staten
Rock
Label:
RCA
I Just Can't Help Believin' (4:42)
Twenty Days and Twenty Nights (3:18)
How the Web Was Woven (3:27)
Patch It Up (4:03)
Mary in the Morning (4:13)
You Don't Have to Say You Love Me (2:32)
You've Lost That Lovin' Feelin' (4:26)
I've Lost You (0:43)
Just Pretend (4:05)
Stranger in the Crowd (3:50)
The Next Step Is Love (3:34)
Bridge over Troubled Water (4:35)
totale tijdsduur: 43:28totale tijdsduur: 43:28
[permalink] geplaatst op 9 april 2007, 18:53 uur"That's The Way It Is"...
In feite een documentaire gemaakt tussen 14 Juli en 13 Augustus en uitgebracht als film door Denis Sanders met opnames van rehearsals en van 6 shows van 10-13 Augustus (2 shows op 11 Augustus en 2 op 12 Augustus).
De rehearsals zijn van de RCA Studio op Sunset Boulevard en van de MGM Studio's in Culver City en staan compleet op diverse bootlegs (oa:"Get Down and Get With It" (15 Juli), "The Brightest Star on Sunset Blvd 1 en 2" (24 Juli), en "The Cream of Culver City" (29 Juli)) en incompleet op diverse albums van RCA/FTD (oa: "That's The Way It Is-box", "Walk a Mile In My Shoes", "Platinum", "One Night in Vegas" en "Elvis Aron Presley")
Show 1 (10 Augustus) staat compleet op "One Night in Vegas"
Show 3 (11 Augustus, midnight show) staat compleet op de box-set "Live in Las Vegas"
en show 5 (12 Augustus, midnight show) compleet op "That's The Way It Is-box)
Op visueel gebied is er allereerst de film "That's The Way It Is".
Daarnaast de Special Edition met behalve een hoop extra's een verbluffend geluids- en beeldkwaliteit.
En op import-gebied de twee dubbel DVD's "On Stage With Elvis" met veel rehearsals en off-stage en zowel de Dinner als Midnight Show van 12 Augustus en "That's The Way It Is, best of the outtakes volume 1 en 2"
Wat vooral opvalt op dit alles is de uitstraling van Elvis anno 1970.
Nooit iemand op het podium zien staan met zoveel charisma.
Daarnaast krijg je het idee dat elk nummer dat ie speelt nooit en te nimmer door iemand zal worden overklast, zo ongelooflijk groot blijkt zijn talent op dat moment.
Zijn stem is diep op de ballads en rauw op zijn rock nummers en zelden door hem geëvenaard.
Daarnaast zingt ie elk nummer met passie (in tegenstelling tot latere shows waar de snelle nummers tegen beter weten in worden afgerafeld omdat het publiek ze nu eenmaal wou horen en niet omdat hij ze wou brengen en een beroep doen op zijn talent bijna Godslastering zou zijn, simpelweg omdat hij nu eenmaal Elvis was), waarschijnlijk geholpen door het feit dat er nu een camera meeliep.
Bovengenoemde cd's en dvd's behoren dan ook zonder twijfel tot de allerbeste van mijn verzameling.
Vooral de 3 cd-set hoort hier nog op de site te staan, al is het alleen maar omdat het mijn eigenlijke nummer 1 (van mijn top 10) is!!!!
4,5
[permalink] geplaatst op 14 augustus 2007, 0:06 uurWaar From Elvis in Memphis nog het rauwe, bijna ongepolijste werk bevatte, is dit album het album van een artiest die volwassen is geworden en over volwassen dingen zingt. Elvis was een tieneridool in de jaren vijftig en zestig, maar vanaf 1969 zong hij wat hij wilde zingen en wilde hij over het leven zingen.
Mede beinvloed door de nieuwe pop/folk stroming die was onstaan onder leiding van Kris Kristofferson (Twenty days, twenty nights had zomaar van Kris kunnen zijn), zocht Elvis (zoals hij al sinds zijn vroege Sun dagen deed) naar muziek die hem inspireerde. Deze muziek kon hij volledig zich eigen maken en vaak mixen met de muziek waar hij mee opgegroeid was.
Dit album is weer zo'n geweldig album door de verschillende stijlen; sexy en zwoel in You've lost that loving feeling, bluesy met vleugje soul in I just can't help believing, folk in eerder genoemde Twenty days, maar ook in How the web was woven, Mary in the morning, The next step is love en Stranger in the crowd en gewoonweg rock in Patch it up.
Het meest volwassen nummer is waarschijnlijk I've lost you, over een man die zich realiseert dat de relatie met de vrouw waar hij nog wel van houdt en waar hij een kind mee heeft, op een doodspoor is beland:
Who can tell when summer turns to autumn
And who can point the moment love grows cold
Softly without pain the joy is over
Though why it's gone we neither of us know
Ik heb het al eens eerder gezegd en zal het hier herhalen voor de volledigheid, Bridge over troubled water gaat ten onder aan het 'boze mannen koor', overproductie ten top. Klinkt in de kale uitvoering vele malen beter.
TTWII laat de Elvis zien die een complete artiest is geworden, geen bubblegum pop, geen echte rock en roll, maar een artiest die weet wat hij wil, die zingt wat hij wilt zingen en dat alles met een 100% overgave doet. Misschien is dit wat soul ook is, compromiloos zingen vanuit je ziel, en man, Elvis zong vanuit zijn ziel.
5,0
[permalink] geplaatst op 16 augustus 2008, 20:31 uurNiets meer dan een:
JAAAA
wat een plaat
de film: wat een vakman!
it was thirtyone years ago!
4,5
[permalink] geplaatst op 6 juni 2009, 20:41 uurJaa!
AddictedToElvis
[permalink] geplaatst op 3 december 2009, 22:43 uurNet zoals de concertfilm/docu, GE-WEL-DIG! Erg goede songs en perfect uitgevoerd door E. Op film krijg je een extra dimensie erbij, en zie je hoe geweldig de performance ook is, maar hier krijg je ook al een goed beeld van zijn power. Op deze plaat staan wat meer rustige en onbekendere nummers die erg mooi zijn (Stranger in the Crowd, Twenty Days..., How the Web Was Woven, Mary in the Morning, Just Pretend) en nummers met een typische Elvis live sound (You've Lost That Loving Feeling, You Don't Have to Say You Love Me, I've Lost You) en de rocker Patch it Up (waar de tekst wel wat gevarieerder van mocht). Eigenlijk zijn alle nummers erg goed. Alleen zou ik zweren dat ik bij Bridge Over Troubled Water rond 3:20 twee keer Elvis hoor (overelkaar), terwijl dat één van de vier livesongs is op de plaat. In ieder geval, geweldige plaat zonder wereldbekende hits maar er staan zeker pareltjes op!
4,5*
[permalink] geplaatst op 7 december 2009, 11:49 uurAddictedToElvis schreef:
Alleen zou ik zweren dat ik bij Bridge Over Troubled Water rond 3:20 twee keer Elvis hoor (overelkaar), terwijl dat één van de vier livesongs is op de plaat.
De clou is dat het nummer NIET live is, maar dat het applaus er in gemixed is. Waarom is mij een raadsel, ik vind het erg jammer.
AddictedToElvis
[permalink] geplaatst op 7 december 2009, 11:53 uurOk, bedankt. Beetje raar idd, maar goed om te weten.
4,0
[permalink] geplaatst op 7 december 2009, 19:16 uurDe Dvd hiervan is ongeveer de 1e dvd die ik aanschafte als tienertje met een grote honger naar andere muziek dan Dj Jean en Janet Jackson. Nooit spijt van gehad; ondanks dat ik nu de Vegas-periode veruit zijn minste tijd vind ,kan ik van deze registratie ontzettend genieten. Deels sentiment, maar overwegend de kwaliteit van de show. Elvis is gewoon goed in vorm en de liedjeskeuze is totaal afwijkend van wat we normaal voorgeschoteld krijgen.
I Just can't help believin' is het absolute hoogtepunt met Patch it up voor mij als persoonlijke favoriet.
Grappig om te zien trouwens hoe die vrouwen (ook die van middelbare leeftijd) zich op een schaamteloze manier aan zaten te stellen tijdens deze concerten...man man. Elvis maakte daar natuurlijk volop gebruik van, ook tijdens de show

4,5
[permalink] geplaatst op 31 januari 2010, 2:22 uurettettummu schreef:AddictedToElvis schreef:
(quote)
De clou is dat het nummer NIET live is, maar dat het applaus er in gemixed is. Waarom is mij een raadsel, ik vind het erg jammer.
Weet je zeker dat je niet de stem van Charlie Hodge hoort?Hij zong altijd harmonie mee met Elvis
AddictedToElvis
[permalink] geplaatst op 31 januari 2010, 15:12 uurBest wel zeker, die tweede stem klinkt niet als Hodge, echt als een tweede Elvis.
5,0
[permalink] geplaatst op 4 februari 2010, 15:02 uurettettummu schreef:AddictedToElvis schreef:
(quote)
De clou is dat het nummer NIET live is, maar dat het applaus er in gemixed is. Waarom is mij een raadsel, ik vind het erg jammer.
Heb de live -versie altijd veel beter gevonden, vooral 11augustus 1970 dinner-show