Grease (1978)

Heb de film Grease vroeger meerdere malen gezien en er is een periode geweest dat ik hem erg leuk vond en uiteraard vond ik de liedjes ook erg leuk, vandaag de dag vind ik het echter veels te zoetsappig allemaal, begrijp me niet verkeerd er staan nog steeds een aantal zeer leuke nummertjes op en stiekem vind ik het nog wel een leuk plaatje maar over het algemeen is het mij wat te truttig, enkel leuk als jeugdsentiment.

2,5 sterren

Een meesterwerk is dat niet, maar "You're the One That I Want" en "Hopelessly Devoted to You" zijn toch wel klassiekers die eeuwig fris klinken en ook de titelsong vind ik erg geslaagd.
De 50's-covers (o.a. door Sha-Na-Na) zijn tenslotte goed uitgevoerd. Dit album heeft totaal niets met disco te maken, maar met de 50's rock'n roll en is duidelijk een retro-album. De jaren '50 waren in die tijd erg in en dit album en film paste daar perfect bij, vandaar het enorme succes.

Ik vind het verschrikkelijk, al die flauwe liedjes. De film vond ik ook al oersaai.

Dat speelt denk ik ook een rol ja.

ik vind dit album ook niet echt heel goed. Maar deze is ook niet echt van mij tijd. Er zijn wel een paar bekende nummers die ik goed vind.

Fantastisch

BUT NOW THERE'S NOWHERE TO HIDE
SINCE YOU PUSHED MY LOVE ASIDE!
I'M MAD IN MY HEAD
HOPELESSLY DEVOTED TO YOU
HOPELESSLY DEVOOOOTED TO YOU!

Supergrappige liedjes, vooral bij Look At My I'm Sandra Dee moet ik iedere keer weer lachen. De rest swingt heerlijk de pan uit, van de meezingers als You're The One That I Want tot dat hele mij tot voor kort onbekende middenstuk van dit album (You ain't nothing but a hound dog!). John Travolta en Olivia Newton-John hebben prachtige stemmen hiervoor, dat hele simplistische gedoe over de liefde is gewoon briljant en dat einde met Love Is A Many Splendored Thing is bijna ontroerend. Geweldige soundtrack die je kunt blijven en blijven luisteren. De liedjes zijn niet voor niets algemeen erfgoed geworden.

4,5*

Het is vaak zoiets van ; Mag ik dit wel leuk vinden .

Zo ging het met ABBA ook vroeger op school . Een echte vent keek wel uit om van dat soort muziek te houden . Later besef je pas hoe knap die muziek inelkaar zit .
Met Grease ging ik wel om . Die hele jaren 50 stijl vond ik eigenlijk best cool . Vetkuiven , leren jasjes . Het hele idee eromheen sprak mij wel aan .
Een musicalfan ben ik overigens nooit geworden . Ik was 10 jaar toendertijd . Queen was het helemaal maar dit vond ik gewoon leuk .

Deze film dankte zijn succes m.i met name aan het enthousiasme en charisma tussen de acteurs tijdens het maken ervan. Daarnaast natuurlijk een flink portie jaren vijftig nostalgie, toen alles nog zo anders leek.
Grease is een klassieker gebleken, dat niet makkelijk te evenaren bleek, getuige ook het slappe slappe Grease 2.
De mooiste nummers van deze dubbel lp vind ik zelf toch de bekendste ervan, vooral die met Travolta en Newton-John. Daarnaast zijn de liedjes van Travolta ook leuk..en god zegen de greep, destijds heb ik ook een roze lp van hem gekocht, met diezelfde Sandy en GreaseD Lightning erop, de rest was nog zoeter als een roze koek.
Wat ook nog okee is zijn Franki Valli en Frankie Avolon. Met Sha-Na-Na heb ik niet veel, destijd met Woodstock ook al niet.

Er zitten erg gave nummers op dit soundtrack album, maar sommige nummers vind ik wat saai.
Musical met beeldmateriaal is trouwens ook erg vermakelijk.
Gaat niet snel vervelen.

Mijn eerste echte elpee.
Er waren al albums gekocht van Disney tunes en Vader Abraham en de Smurfen.
Maar ik wilde de muziek hebben die aan de andere kant van de muur gedraaid werd.
Boven mijn bed hing op het plafond een vergeelde uitgescheurde poster uit de Micro gids.
Op de kermis gewonnen buttons op een goedkoop spijkerjasje.
Grease is the word.
Hoe leg je als vijfjarige kleuter nou uit welke muziek je wilt hebben.
Daar had ik toch echt het oudere buurmeisje voor nodig.
Samen naar de lokale platenboer.
Trots op mijn eerste aankoop.
Al was het geld door ouders toe gestopt.
Olivia en John waren mijn idolen.
De meest coole personen op aarde.
Overal klonk muziek uit deze film.
Bij de slager, kapper en bakker.
Iedereen zong het mee.
Een nieuwe wereld openbaarde zich.
Het ultieme universele gevoel.
John Travolta was mijn Elvis Presley.
Frankie Valli opper Beatle John Lennon.
Rock & Roll op kleuterschool nivo.
Er was nog geen K3 of Justin Bieber.
Het toneelstukje werd nog opgevoerd door echte acteurs.
Dit zijn de eerste stappen.
Nog regelmatig zou ik vallen.
De ene tieneridool na de andere.
Dolly Dots, Madonna, Paul Young, Doe Maar en Duran Duran.
Allen staarden naar mij.
Vanuit de muren van een kinderkamer.
Oorsprong van de verslaving van een muziekliefhebber.

Was mijn eerste bioscoopervaring op mijn zesde. De soundtrack werd daar ter plaatse aangeschaft, en met twee oudere zussen was er geen ontkomen aan.
Op een gegeven moment heb je het allemaal zo vaak gehoord, dat wanneer je het niet meer hoort, dan ga je het zelf maar draaien.

Eindresultaat, ik kan elk nummer wel waarderen, het geeft je een brede muzieksmaak, en sommige nummers geven je gratis het beeld er nog bij ook in je hoofd