Nick Cave and The Bad Seeds - Tender Prey (1988)

Aardige plaat, maar wat mij betreft behoort hij toch tot de mindere uit het oeuvre van Nick Cave. Velen zullen het niet met mij eens zijn, maar ik heb 'The Mercy Seat' altijd maar een matig nummer gevonden, hoewel ik een groot fan ben van Cave. Het begint aardig, maar het duurt 3 minuten te lang en het refrein had wat mij betreft niet eindeloos herhaald hoeven worden. Ook van 'Deanna' en 'City Of Refuge' ben ik nooit echt onder de indruk geweest, hoewel ik de akoestische versies op B-sides & Rarities beter vind.

Het album wordt echter gered door het sublieme 'Watching Alice' en 'Slowly Goes The Night'. Ook 'Up Jumped The Devil' en 'Sunday's Slave' behoren tot de betere nummers.

3*. Wellicht komt er later nog een halfje bij.

Dat Nick Cave een grote muzikant daar is geen twijel over mogelijk.
Toch ben ik al vaak behoorlijk ontgoocheld geweest van zijn cd's.
Máár deze cd is voor mij zijn allerbeste album en ook één van de beste cd tout court. Meesterlijk op ieder moment!!

Min eerste kennis met Nick Cave, een voltreffer , het valt me op dat hij me nog nooit heeft ontgoocheld, zowel on stage en op plaat , klasse

Indertijd moest ik niet veel van Nick Cave hebben, maar vanaf de jaren '90 begon hij steeds meer tot mijn favorieten behoren maarmate ik hem meer beluisterde. Dit is het oudste album van Nick Cave dat ik kocht (de daaropvolgende van hem heb ik bijna allemaal en ik vind ze ook allemaal goed) en het is gewoon een prima album van een vakmuzikant. "The Mercy Seat" (ik heb onlangs ook de cover van Johnny Cash beluisterd) is in ieder geval een klassieker.

een mooie plaat van Nick en zijn zaadjes

De openingsstreffer is meteen een voltreffer en dit samen met Deanna en Mercy.

De rest is redelijk goed te noemen.

Dan zal ik deze ook maar even recenseren.
Enerzijds hebben we weer de klassieke, manische nummers als City of Refuge en het fantastische The Mercy Seat (let op die nuances in de tekst!), maar ook de tragere, gedragen ballads van later. In Slowly Goes the Night klinkt Nick zelfs precies hoe ik me altijd voor had gesteld hoe Barry White zou klinken, nog voordat ik iets van hem gehoord had.
Ik vind wel dat er een aantal mindere broeders op staat. Sunday's Slave en Sugar Sugar Sugar boeien me maar matig. Dit weerhoudt er van om een 4,5 te geven.
Wel erg mooi is het deprimerende Watching Alice; de voyeur in Nick. Ook de Oh Happy Day-adaptie is goed, ietsjes te zoet, maar de tekst is meesterlijk. Mijn favoriet is toch wel Up Jumped the Devil, wat een waanzin!