Sigur Rós - Ba Ba Ti Ki Di Do (2004)

Die speeldoosje-stukjes doen me steeds aan Aphex Twin's Nannou denken, ook al zo'n leuk nummertje

Ik had trouwens even de verkeerde CD-volgorde in mn hoofd. Nummer 1 en 2 zijn erg goed, 3 wat minder.

Jammer van de 'climax' in het derde nummertje. Komt niet zo mooi uit de verf.

Mix tussen het genoemde speeldoosje, een Phillip Glass soundtrack en de eigen Sigur Ros sound. Niet onaardig, maar het ep'tje kan mij al met al niet overtuigen, ondanks de sympathie voor deze band. De eerste 2 songs doen het nog wel aardig op de achtergrond, het derde is wat minder.

3 sterretjes is toch wel de max...

Ik vind dit toch wel een heel aardige EP moet ik zeggen. Een tussendoortje, en ik vind niet dat je dit moet vergelijken met de reguliere albums van Sigur Ros. Een tussendoortje, een experiment, zo zie ik het. Niks mis mee.

Ba Ba vind ik erg interessant omdat het grootschalig klinkt. Er wordt geen gitaarmuur opgetrokken, maar een gordijn van belletjes en pingeltjes en fringeltjes. Als fonkelende sterretjes in een inktzwarte sterrenhemel, dat uitstrekt zover je maar kunt kijken.

Ti Ki is heel fijn om bij weg te dommelen, slaapmuziek als je even geen speeldoosje bij de hand hebt. (Ik moet toegeven, ik ben er zo een die vind, dat als Sigur Ros speeldoosjes-geluidjes gaat gebruiken/manipuleren, dat wel iets aparts heeft...) Onsamenhangend, zonder iets van een melodie, totdat de piano er in komt. Subtiel en niet oppervlakkig. De achtergrondgeluidjes hebben ook iets verknipts (hmm, dat zou je letterlijk en figuurlijk kunnen nemen lijkt me). Al die 'loops' en achteruit afgespeelde frutseltjes zouden niet misstaan in een gekkenhuis waar de muren heel zacht waren.

Maar dan krijg je Di Do, en als Sigur Ros liefhebber moet ik met enige vorm van tegenzin stellen dat dit gewoon een misser is. Is dit noise? Het lijkt er verdomd veel op. Die stem, die vreselijke geluiden vanaf 3:18... Ik weet dat er een markt bestaat voor mensen die graag naar muziek luisteren die je trommelvlieze pijnigen met onaangename geluiden, maar dit is echt niet aan mij besteed. Het zou het beste zijn geweest als Jonsi weer zijn elektrische gitaar en strijkstok uit de kast had getrokken of iets anders waar ik lichtelijk opgewonden over raak als Sigur Ros het doet.

Ik weet niet zo goed wat voor beoordeling ik ervoor moet geven. Drie sterren is echt te weinig omdat de eerste twee nummers me wel aangrijpen. Vier sterren is dan weer iets teveel voor een EP als deze. Dus ik denk dat het een logische keuze is als ik het bij een 3,5 laat

Leuk detail: als je de nummers samen afspeelt, verloopt dat al bij al redelijk synchroon en krijg je een nieuw liedje dat klinkt als volgt.
http://www.youtube.com/watch?v=Tk_7ExOhSS0

Klinkt heel erg aardig dit. De eerste twee nummers vind ik werkelijk prachtig, de eerste nog meer dan de tweede. Het laatste nummer valt me wat tegen, vooral die geluiden die er zo halverwege ongeveer inkomen storen me wat, en die stemmen doen het ook niet zo bij mij. Het grootste minpunt vind ik echter het ontbreken van de zang. Juist de zang is het wat Sigur Rós voor mij zo magisch, zo betoverend maakt. En dat mis ik hier wel een beetje. Neemt niet weg dat het verder wel heel mooi klinkt, zeker voor even tussendoor.