Moby - 18 (2002)

Ooit voor mn verjaardag gehad maar zou m nooit uit mezelf gekocht hebben. De gezapigheid begon hier toe te slaan bij Moby.

Ik ben een beetje aan het terugkomen op wat ik eerder heb geschreven, ik vind deze eigenlijk iets sterker dan haar voorganger.

Eén van de eerste cd's die ik ooit kocht, en tevens een cd die ik echt helemaal kapot gedraaid heb. Nu was het al een tijdje (enkele jaren?) geleden dat ik hem nog had geluisterd, en bij het luisteren besef ik waarom: ik ken hem nog helemaal vanbuiten. Moby gaat verder op het geluid van Play, met gospel samples, softe techno beats en hij perfectioneert de digitale strijkers.

Ook mijn waardering blijft min of meer dezelfde als vroeger. De sterke momenten wisselen de zwakke af, met gelukkig wel een voordeel voor de sterke. Uitschieters zijn In This World, Extreme Ways, Signs of Love en Sunday, terwijl de dieptepunten vooral bij de gastartiesten liggen. Jam For the Ladies en The Great Escape zijn serieuze draken die ik niet uitgeluisterd meer krijg.

De post-9/11 psychose is trouwens sterk merkbaar bij dit album. Moby, zelf New Yorker, was zwaar onder de indruk van de ramp. Dat vertaalt zich in enkele erg intense nummers zoals Sunday en I'm Not Worried At All (prachtige afsluiter overigens).

Omdat er dus enkele ferme missers op staan, en enkele anders nummers me wat te vrijblijvend zijn (Sleep Alone), toch een halfje minder dan de voorganger.

Grotendeels met Gajarigon eens. In My Heart vind ik ook nog het vermelden waard. Erg jammer dat hij hier niet gewoon een paar nummers vanaf heeft gehaald. De plaat duurt toch veel te lang zo, en ik zie van The Great Escape en Jam for the Ladies de kwaliteit echt bij verre niet in. Nummers als Another Woman zijn niet echt slecht, maar wel te saai door de grote hoeveelheid herhaling.