Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

Leuk nieuws, hoe zijn ze bij jouw album terecht gekomen?

Ik heb al lange tijd contact met af-music i.v.m. mijn webshop. Via hun is mijn album wereldwijd digitaal verschenen. Ze hebben gewoon alle bandjes die al een netrelease hadden gedaan via hun gevraagd of ze een donatie wilden doen voor hun anniversary-release. Ik heb dat nummer gedoneerd, dat ik om bepaalde redenen niet op mijn cd heb gezet.

Ben wel benieuwd; ook naar de andere bandjes trouwens.

Afgaande op enkele bands die ik ken, lijkt het mij een leuke verzamelaar.

Vanaf vrijdag dus gratis te downloaden op af-music.de
Ja ze hebben best leuke bandjes daar.

Download vanaf vandaag hier de gratis af-music compilatie met daarop o.a. dus een niet eerder uitgebracht nummer van Reptile71.

Leuk om te zien hoe dingen zichzelf verspreiden, zo heeft iemand uit Tsjechie het nummer Hunger op YouTube gezet: hier

Aha, vandaar die avatar van Reptile71!

Mooi bericht overigens!

En weg was Robert Jan. Hopelijk leeft-ie nog.
Had Sheplays hem maar niet zo moeten neerknuppelen. Jij bruut.

Nou moe

Die R. Jan kwam alleen 'even langs' om dat bericht te plaatsen?

Om geruchten te voorkomen:
R. Jan is een oud-musicmetergebruiker waar ik wel eens pm-contact mee had. Hij had zich uitgeschreven. Hij kwam er alleen achter dat hij mij ooit had beloofd wat bij mijn album te schrijven. Om zichzelf aan zijn woord te houden heeft hij zich ingeschreven om dat stukje te plaatsen, heeft hij me laten weten.
Ik vind het erg bijzonder dat iemand dit album zo ervaart.

Zeer zeker, als ik het bericht lees is het jammer dat hij zich uit heeft geschreven. Hij weet het mooi te zeggen, maar dat zei Sheplays ook al.
Ik maakte ook maar een flauw grapje Janine. Dat krijg je wanneer je weer te veel glazen Paulaner voorbij ziet komen.

Eric (aERodynamIC) tipte me voor dit album via lastfm. Blij dat hij dat gedaan heeft want erg mooi! Zodra ik de mogelijkheid cq tijd heb schrijf ik hier nog een review van.

"Nou moe" was bestemd voor R.Jan

Het is natuurlijk het toppunt van jongensboekromantiek: een jongen die thuis achter zijn pc een heel album bij elkaar componeert. En dan nog muziek geïnspireerd door die donkere periode van new wave waar de romantiek der doem en eenzaamheid hoogtij vierde. Maar let wel, componeren, al dan niet op zolderkamertjes met minimale middelen: het zijn geen mindere goden die hem voor zijn gegaan. De hoesafbeelding, een echo van de ongeboren baby van de zanger/componist Reptile71 en zijn vriendin zou symbool kunnen staan voor het tot stand komen van een muzikale vrucht. Wil je in clichés denken en ach, clichés kunnen mooi zijn. Maar ook doet het mij persoonlijk denken aan de hoesfoto van Ágætis Byrjun van Sigur Rós. Het is niet zozeer dat de muziek van Reptile71 refereert aan de muziek van de IJslandse band. Zijn muziek is meer een ode aan de new wave in zijn puurste vorm. Maar wel refereert het aan een zekere onschuld en onbevangenheid die de muziek uitstraalt. Dit ondanks de koele afstandelijkheid van de elektronica. De zangstem van Reptile71 is - geheel volgens new wave traditie - ongenaakbaar maar heeft ook iets heel kwetsbaars en breekbaars.

In Dust: 2000-2003 zou evengoed in de jaren 80 gecomponeerd kunnen zijn en dat is geen kritiek. Het bezit het goede van de beste bands uit de new wave: mooie sobere aankleding, gedragen sfeer, een aangename melancholie, mooie melodieën die beklijven en subtiele percussie. Als favoriet is al vaker het eerste nummer All wrong genoemd. En dat is niet voor niets. Dit nummer is aanstekelijk in zowel ritme als zang en heeft al de bovengenoemde ingrediënten die dit album zo'n aangename luisterervaring maken.

De duistere sfeer zet zich voort in de overige nummers maar wordt nergens verstikkend. het klanktapijt is met een open patroon geweven. Reptile71 heeft geen wereldschokkende- maar wel een prettige zangstem waarmee hij de zielenpijn niet al te hard laat schrijnen.

Daar de muziek soms vrij monotoon is (ook des New wave's) zijn verrassings- en geluidseffecten welkom. Mooi is het gesamplede geluidsfragment in All wrong uit één of andere SF-film van een alien (met Amerikaans accent) die de aardbewoners oproept te stoppen met oorlog en geweld. Dit soort verrassingen komen vaker voor (zoals baby- en zeegeluiden in het laatste nummer) maar hadden wat mij betreft nog talrijker mogen zijn. Ook het werken met contrast schudt de luisteraar weer even wakker in zijn aangename trip zoals de tempowisselingen en -versnellingen in New Times en Upside Down. Ook een sterk punt is de melodie in zowel de zanglijn als de instrumentatie die blijft beklijven. Met name in de nummers Drag en Always a Way (mooie referentie aan Vienna van Ultravox). Enig punt van kritiek is wel dat de momenten dat je als luisteraar bij de les wordt gehouden door verrassingselementen of desoriënterende contrasten net iets te schaars zijn. Het had allemaal iets spannender en minder kabbelend gekund.

Maar al met al heeft Reptile71 hier een werk afgeleverd waar hij met recht trots op kan zijn. Meerdere composities kunnen zich meten met de meer bekende new wave en neo-new wave bands. Hier is niet de zoveelste neoband opgestaan, met In Dust: 2000-2003 wordt een traditie op integere wijze voortgezet.

Mooi geschreven: ik hoop dat er nog veel van dit soort stukken komen.

Ik ben behoorlijk onder de indruk van wat ik tot nu toe heb gehoord Vooral de opener is erg mooi. Ik kan me heel erg vinden in het bericht van R. Jan: Er zit een mooie sfeer in deze plaat. Verdere beluistering en een korte recensie volgt hopelijk vandaag nog.