N.A.S.A. - Spirit of Apollo (2009)

Ik heb net het nummer Hiphop beluisterd, klinkt goed en een erg mooie videoclip en Slim kid Tre, dan bedoelen ze toch die van The Pharcyde?

Dit album heb ik nu eenmaal beluisterd, op voorhand had ik er al weinig vertrouwen in dat dit een geslaagd album zou worden. En het is inderdaad niet om over naar huis te schrijven, simpelweg omdat het gros van de producties mij niet lekker in de oren klinkt. Een hele zooi gastartiesten stelt teleur (of is al vanuit zichzelf slecht) en slechts zelden is de combinatie productie/rap/zang de juiste. Neemt niet weg dat er zo nu en dan wel iets te genieten valt, zo vind ik de bijdrages van Gift of Gab, Fatlip en Del the Funky Homosapien wel om te genieten. Onder andere deze bijdrages weten een absolute blamage te voorkomen.

Lijkt me een dope album, ben benieuwd naar de bijdrage van Chali 2na en Fatlip.

juist dope.. vooral de tracks met david byrne, heel geniaal. juist de diversiteit is goed. zijn ietwat funky beats, niet erg digitaal. daarom komen misschien sommige mc's niet goed tot hun recht

Op zich is N.A.S.A. (North America, South America) een leuk, origineel project. Grote namen uit verschillende genres komen samen op een hiphop productie. Dit kan goed uitpakken, maar dit album is toch echt iets te chaotisch. Ook is de productie grotendeels erg simpel en zonder veel variatie. Toch is het erg leuk om een reeks legendarische mc's terug te horen. Ze zijn allemaal wel goed, maar het wordt bijna nergens van erg hoge kwaliteit. Op Way Down verrast RZA toch wel voor mij. Zijn rhyme bouwt lekker op tot een ultiem hoogtepunt met een (Enter The 36 Chambers) niveau qua flow. Het nummer met Tom Waits is ook een leuk nummer. Verder zijn het allemaal net iets te commerciële, simpele nummers met te veel eentonige simpele refreintjes waardoor zo'n groot project, wat ik al verwachtte niet erg positief uitpakt. Desondanks leuk om 2 keer te hebben beluisterd, maar daar blijft het ook wel even bij.

Dit is na Animal Collective en U2 wat mij betreft de derde plaat van 2009. Het gegeven is op zich al erg cool.
Buiten dat zijn de songs op zichzelf ook gewoon goed.
Stuk voor stuk met hoogtepunten: People Tree, Money, NASA Music, Hip Hop, Gifted, There's a Party en Watchadoin'.
Het is bij dit soort projecten ook altijd leuk om te kijken wie er bijvoorbeeld nog meer bij had kunnen zijn: Beck, Dave Sitek, Outkast zijn er bijvoorbeeld drie die op dit album niet zouden misstaan. Maar ja al met al is dit gewoon een erg cool album.

Amai, dit klinkt goed zeg. Had hem gedownload omdat ik hem zag liggen in de winkel (ik koop nooit meer blind trouwens) En ik wou weten of ik hem misschien moest gaan halen. Ik heb zo het gevoel van wel.

Ooh Kanye West rap weer gewoon hier.

Ziet er veelbelovend uit ben benieuwd naar het resultaat.

Paar leuke tracks maar over het algemeen een vervelend album

Twee leuke nummers, Way Down en Gifted. De rest is echt bagger. En zelfs in de leuke nummers kan ik met moeite de rap coupletten doorstaan. Niet echt mijn ding, maar santogold en lykke li doen 't wel leuk en de gitaarriffjes van john frusciante kan ik ook altijd wel waarderen. Even kijken wat dat gemiddeld word... 15x1,5 + 2x4 / 15 = 2, en dan +0,5 voor david byrne = 2,5*

De Amerikaanse producer Squeak E. Clean, die begin deze eeuw naam maakte met tunes voor televisiereclames, en de onbekende Braziliaanse DJ Zegon hebben onder de naam N.A.S.A. een bijzonder debuut gemaakt. Voor Spirit of Apollo hebben ze een gigantische hoeveelheid hiphopacts, uiteenlopend van RZA tot Kool Keith, van KRS-One tot Kanye West en van E-40 tot Del Tha Funkee Homosapien, weten te strikken, en alsof dat niet genoeg is, dragen onder meer de P-Funk-grondlegger George Clinton en de rocklegende Tom Waits een steentje bij.

Dit alleen al biedt genoeg reden om het album te checken. Helaas is de gastenlijst het meest interessante van de gehele plaat. Natuurlijk geven de mannen van N.A.S.A. wel degelijk blijk van het nodige talent - hoe kan je anders als onbekende act zo’n gastenlijst verzamelen - maar veelal is Spirit of Apollo muzikaal te gewoontjes, inhoudelijk te vlak en als geheel te rommelig.

Het is dan ook niet zozeer een album in de klassieke zin van het woord, eerder een verzameling losse tracks, en hoe kan dit ook anders als een nummer van onder meer David Byrne en Chuck D wordt opgevolgd door een samenwerking tussen E-40 en Method Man, die weer worden afgelost door RZA, Barbie en John Frusciante. Het zijn allemaal zulke verschillende artiesten dat het haast een onmogelijke taak is er één geheel van te smeden, wat de mannen van N.A.S.A. dan ook wijselijk niet echt lijken te proberen. Hun doel lijkt meer de meeste gasten de ruimte te geven hun eigen ding te doen, wat opvallend wisselvallig gebeurt.

Op Spirit of Apollo laten vooral de veteranen het afweten. Scarface’ verhaaltje over zijn thuisstad klinkt wel erg bleekjes (The Mayor, met The Cool Kids en Ghostface Killah), KRS-Ones prekende en ‘intelligente’ tekst is niet meer dan dertien-in-een-dozijn en van Chuck D mogen we ook meer verwachten dan een fletse bijdrage aan het thema dat geld kwaad veroorzaakt.

Aan de andere kant staan gelukkig sterke coupletten van The Gift of Gab (de lekkere binnenkomer The People Tree), Del Tha Funkee Homosapien (hij kan het dus nog wel) en Kool Keith (op Spacious Thoughts, een nu al legendarische samenwerking met een extreem schorre Tom Waits). En eerlijk is eerlijk, het is ook wel fijn Kanye weer eens te horen rappen.

Veel diversiteit dus, maar er loopt een constante draad door het album, en dat is, hoe kan het ook anders, het muzikale gedeelte. N.A.S.A. levert alle producties af en vervult deze taak niet onaardig. De vaak wat poppy beats van het duo zijn ongecompliceerd en opzwepend, en moeten het vooral hebben van knisperende bassen, frivole drum- en zangpartijen en buitenaards aanvoelende bliepjes. Hoewel deze formule dus niet slecht uitpakt, levert het zelden de originaliteit of kracht op die verwacht kan - en misschien ook wel moet worden - van een duo dat met zulke grote artiesten samenwerkt.

Dit constante productionele geluid zorgt ervoor dat het extra duidelijk wordt hoeveel niveauverschil er zit tussen de dienstdoende artiesten op Spirit of Apollo en hoe weinig deze, behalve eenzelfde soort begeleiding, eigenlijk gemeen hebben. Het resultaat is een tamelijk vreemde luisterervaring: enerzijds is het een feest der herkenning, al die bekende stemmen, en dan ook nog eens op één plaat, met veel van hetzelfde type instrumentaties, anderzijds is het vooral een teleurstelling. Want hoewel sommige artiesten hun reputatie wel eer aandoen, doet het merendeel weinig bijzonders en doet iedereen bovendien zijn eigen zegje zonder zich iets aan te trekken van de rest. Het eindresultaat is een rommelig, onevenwichtig en slechts deels bevredigend geheel - en dat is toch een stuk te weinig voor een dergelijk project.



HHL

ODB?!

Tjonge, dat moet veel geld gekost hebben (zoveel verschillende gastoptredens).

Dat scheen volgens mij wel mee te vallen heb ik ooit in een interview gelezen. Ik kan het interview alleen niet meer vinden. Die stond volgens mij op een Nederlandse site.