Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

Deze plaat is voor mij de absolute nummer 1 van 2009. Tevens ook het enige album die van mij de volle mep heeft gekregen dit jaar. En inmiddels ook nog eens mijn favoriete Antony-plaat

Mee eens met musicfriek, dit album vind ik ook de beste van 2009. Blijkbaar hebben sommigen het toch moeilijk met de zeer aparte zang, het is een kwestie van wennen.

@ LucM, ik had in het begin ook moeite met de aparte stem van Antony, maar daar wen je aan. Méér zelfs, je leert daar van te houden. Deze plaat zweeft gewoon voorbij, beetje sprookjesbosachtig, héél apart moeilijk te omschrijven sfeertje, ik hou van dit album, echt héél mooi.

'Ding' is het zilveren schijfje dat in het doosje zit beste devel-hunt.

Het valt me op dat Antony blijkbaar een beetje uit de gratie is. Waar hij met het vorige album telkens hoog scoorde in de jaarlijsten daar zien we hem nu nergens terug en zo vreselijk anders is dit album nu ook niet.
Misschien is dat wel het probleem: Antony duikt wel heel erg veel als gastartiest op bij de meest uiteenlopende artiesten en misschien is dat overkill. Het exclusieve is er door verminderd.
Zelf vind ik dit samen met het album van Scott Matthew toch wel het mooiste van afgelopen jaar dus mij kan je er vorlopig nog wel even voor warm maken. Overigens vond ik Antony ook een warme persoonlijkheid tijdens zijn concerten dit jaar. Daarom sloeg de gequote opmerking ook nergens op. Het zal vast niet zo bedoeld zijn maar laat het dan achterwege.

Volgens mij is het ook een beetje omdat de nieuwigheid er vanaf is. In de jaarlijstjes vind je over het algemeen toch maar weinig gevestigde namen terug. Dit is niet zo "hip" meer, blijkbaar. Op MuMe en in mijn directe omgeving scoort Antony nog wel erg goed, in ieder geval.

Ik vind dit album zelf een beetje té... Zijn vorige platen vond ik eenvoudigweg iets soberder, karaktervoller en urgenter. Telkens als ik Antony ga luisteren, kies ik daarom voor een oudere plaat, en Antony is geen artiest waarvan je twee of drie albums achter elkaar luistert. Deze heb ik daardoor al maanden niet meer opgezet.

Ik vind dit album juist zo goed omdat het zo ingetogen is. Minder grootse gebaren, meer subtiliteit. Ik hou van de Antony zoals ie klinkt op zijn debuutplaat, maar deze stijl heeft met een neuslengte voorsprong toch mijn voorkeur.

Het zijn vrijwel allemaal goede tot geniale nummers, waarvan ik vooral One Dove magistraal vind. Dust And Water is een beetje een combobreaker, maar eigenlijk is dat ook helemaal geen slecht nummer. Het zweeft alleen een beetje te veel in Antony's fantasiewereldje, terwijl dit juist zo'n lekkere aardse plaat is.

Nee, deze plaat is wat mij betreft bijna perfect en het valt me een beetje tegen dat deze inderdaad veel over het hoofd is gezien. De hype is gewoon voorbij na I Am A Bird Now en dat ie niet meer zo worstelt dat ie misschien liever een meisje had geweest heeft geen positieve invloed gehad op de media aandacht die hij kreeg. Maar dat maakt deze plaat absoluut niet minder goed. Ik heb me dan ook verbaasd over het feit dat deze plaat zo gemiddeld scoort in de eindlijstjes van 2009. Maar goed, ik heb het geluisterd en goed bevonden, daar moet ik me dan maar mee troosten.

5*

Daar is tie dan weer; Antony mijn zingende engel. Zou de betovering nog intact zijn? De poefbommetjes nog werken?
Met Her Eyes Are Underneath the Ground opent hij met een titel a la Morrissey en weet hij mijn oren meteen te kluisteren aan de boxen. Prachtige klassieke pop.
Epilepsy is Dancing opent in een sfeer die ik graag mag horen. Antony's zang is in dienst van de ambience van het lied en zo zou ik graag ook de sfeer willen hebben proeven van een David Sylvian's Manafon of een Strawberry Wood van een Nits. Niet zozeer misschien de muziek, alswel de hoes van beide albums.
One Dove is een nummer dat mij weet te ontroeren en de blik naar binnen weet te werpen. One Dove is genadig, weet te vergeven en veegt de stof van mijn ziel.
Dan moet er eventjes een klein liedje voorbij komen, een mens moet toch ook ademen niet dan? Kiss my Name vervuld die functie met verve.
Meerdere malen dwalen mijn gedachten ook wel eens af naar Hildegard von Bingen. De zingende non uit de middeleeuwen. Ach op zich is dat ook maar een kleine stap, van een zingende engel uit de hedendaagse tijd naar een zingende non uit de middeleeuwen.
Non, engel, genderdysfoor, als daar zulks een mooie muziek uit voortkomt, is er geenszins zoiets als toeval. The Crying Light ontstijgt dat soort triviaal gemijmer.
Another World zou zo op mijn begrafenis gedraaid mogen worden...kom maar op met die tranen en daarna dan wel Gelok van De Vrijbuiters draaien dan heh.
Ben benieuwd als Antony wat langere werken zou componeren in klassieke liederen stijl, omlijst met sferische stukken. Daylight and the Sun, verwent mij met zijn ruime 6 minuten. Daar waar een Tori Amos zich verliest in tomeloze inspiratie en die allen aan een album toevertrouwd. Hoor ik liever een kort emotioneel relaas van een Antony, die mij het album in een ademteug doet beluisteren.
Aeon opent met klassieke gitaarklanken en maakt ruimte vrij voor het neerzetten van een performance dat zo de top2000 regionen in kan als een evergreen, een soort Purple Rain, maar dan van Antony.
Ondertussen sta ik zowat perplex over wat er ondertussen aan pracht en praal is voorbij gekomen.
Pergolesi/Palestrina, ik krijg er subiet zin in als Dust and Water de toon zet. Mij maak je niets meer wijs, Antony is een oude ziel. Bestaat er zoiets als het verwarmen van je ziel. Mocht dat zo het geval zijn, dan is dat zojuist gebeurt. Dust and Water is een nummer dat mij verloren doet gaan in de tijd. Ogen dicht en wegdrijven.

Zoals Is Ook Schitterend het zo mooi bracht in Hoofd onder Water;
Met m'n hoofd onder water
Ziet niemand de tranen
Gedachte vertragen en ik laat ze gaan....Everglade.