Alela Diane - To Be Still (2009)

Toevallig heb ik dit album aangeklikt op de Luisterpaal, vanwege de mooie, sfeervolle hoes. Ik kende de naam al, ik had het meer in de country hoek geplaatst voordat ik de muziek had beluisterd.

Maar toen begon het: dat typische geluid, dat zwalkende gitaarding waar ik de naam niet van weet, de zachte drum, een tokkelende gitaar, en hoor ik daar een electrische piano? Wat een heerlijk sfeervol, folkore maar toch ook modern geluid. Haar stem doet me soms wel denken aan die vreselijke Amy McDonald die ze op de radio draaien, maar mevrouw Diane zingt met veel meer emotie. De rauwe maar toch gevoelige stem past perfect bij de traditionele instrumenten. De opbouw van de liedjes is ook interressant: de zang neemt het voortouw op veel nummers, maar valt nooit in herhaling.

Folk, in deze vorm, daar heb ik me nog nooit echt aan gewaagd. Ja, namen als Fleet Foxes en Feist, maar daar zit toch een bepaalde draai aan. Bij toeval wist To Be Still me toch mee te slepen. Ik ben wat meer van de electronische kant van dit soort muziek, maar in zijn pure vorm zoals Alena Diane hem brengt, is het toch ook erg boeiend. En daarbij, heeft ook dit een bijzonderheid over zich. Ik kan het nog niet plaatsen, maar het heeft een bepaalde sfeer. En die sfeer maakt het in ieder geval goed genoeg voor 4 dikke sterren.

Tot nu toe was ik nogal geheel onbekend met deze jongedame, maar ik moet zeggen dat ik het een zeer aangename kennismaking vind (met dank aan de Luisterpaal). Dit past zeker in mijn straatje: mooie folk liedjes zonder al te veel toeters en bellen. En haar stem vind ik ook erg sterk, stukken beter dan zo'n Amy McDonald. De 3,5* sterren staan alvast na de eerste luisterbeurt.

Ik luisterde het gisteren met de koptelefoon en ik denk dat een verhoging eraan zit te komen. De stem van Alela blijft toch iets speciaals. Ze heeft een soort knusse huiselijkheid in haar muziek zitten. Alsof ze je meeneemt naar de groenteboer, een kopje thee met je drinkt en vervolgens wat vertelt over de vogeltjes in de tuin en die rare man die er gisteren langs liep. Het zonnetje schijnt gemoedelijk en hoewel je eerst nog van plan was vanavond naar obscure technofeestjes te gaan, zit je eigenlijk zo lekker dat je helemaal niet weg hoeft. Het hoeft allemaal niet zo nodig meer. Bevalt al een stuk beter dan de eerste paar keer in elk geval

Ik zie het gemiddelde nog wel omhoog gaan op den duur. Misschien voor mensen die een tweede pirate's gospel verwachte een teleurstelling maar ze heeft met dit album een prachtig album gemaakt die bij mij hoog zal eindigen het eind van het jaar.

'Age Old Blues'!

Ik vind deze misschien zelfs beter dan 'Pirate's Gospel'. Al heb ik dat album ook pas een paar keer geluisterd nu.

Daar is 'ie dan.

Terwijl je aan tafel met een glas melk aan de keukentafel in een oud boederijtje zit, maakt Alela verse muzikale appeltaart voor je klaar.

Ik kan het wat dat betreft alleen maar met Woody eens zijn.

Heb hem 1x beluisterd en vind hem nog niet zo goed als The Pirate's Gospel, misschien dat dat nog komt want er zitten wel weer hele mooie nummers tussen, voorlopig een 3,5.

Een album met een langzaam verslavende schoonheid. Groeit bij iedere luisterbeurt.

Kom net terug van de hond uitlaten, zie ik haar op tv bij "Vrije geluiden" dit album promoten. Kreeg net het laatste nummer mee, maar weet even niet welke dit was. Klonk in ieder geval erg goed en waar ik haar vorig album wat 'eentonig' vond klinken, waren de melodieën in dit nummer wat natuurlijker. Eigenlijk zoals Davez hieronder ook bedoeld.
Ga meteen de cd bestellen, want dit smaakt absoluut naar meer.

Tip: zaterdag a.s. (18 april) om 09:05 is de herhaling van het programma Vrije geluiden!

Ze was daar ook al met het promoten van The Pirate's Gospel. Helaas gemist. De komende dagen hier maar even in de gaten houden: Vrije Geluiden -> Afleveringen - vpro.nl

Trouwens een zeer mooie en subtiele hoes. Past absoluut bij haar en vind ik wat volwassener overkomen als op Pirates.... Achja, kleine meisjes worden groot

Eind vorig jaar schreef ik over de plaat The Silence Of Love van Headless Heroes, waar bijzondere covers van Nick Cave, Vashti Bunyan, I Am Kloot, The Jesus & Mary Chain en Daniel Johnston op stonden. De zangeres van Headless Heroes, Alela Diane uit Nevada, heeft daarnaast onder haar eigen naam twee albums gemaakt waarvan zij zelf de nummers schreef. De eerste heet The Pirate's Gospel en komt uit 2006. Recent kwam haar tweede solo-album uit, getiteld To Be Still. Het zijn beide prachtige tijdloze folk-album, waar haar gitaarspel en bedwelmende stem met country-snik op de voorgrond staan. Soms wordt ze begeleid door een slide-gitaar, banjo of viool en zachte percussie. Het is muziek waar veel lucht en stilte in zit. Het is geen muziek die overdondert, maar Diane's melodieën kabbelen verleidelijk je hoofd binnen en wiegen je mee naar een geisoleerde plek van pure schoonheid, ongerepte natuur en mysterieuze vertellingen.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Net het album voor de allereerste keer beluisterd. Heb de versie met dvd, dus daar ben ik ook nog erg benieuwd naar.
Mijn eerste indruk is erg positief: iets meer melodie als haar debut en mooie teksten. Wat zingt deze meid toch erg natuurlijk en (voor mijn gevoel) makkelijk de teksten weg. Ik krijg af en toe het gevoel dat ze je meeneemt, aan de hand, al wandelend door de weide waar ze voluit verteld over vanalles en nog wat. Beetje het 'bloemetjes en bijtjes' gevoel.
Dit is absoluut niet negatief bedoeld, maar zo komt de sfeer van dit album op mij over en dat is erg lekker.
Mijn beoordeling volgt nog na wat meer luisterbeurten...

Prachtige plaat. Ik vind 'm stukken beter Pirate's Gospel (die vond ik nogal saai uitvallen). Age Old Blue is mijn favoriete nummer.

Alela Diane wist met The Pirate's Gospel mij van m'n stuk te brengen - in positieve zin uiteraard. Een gevoel in mij wist op te roepen dat mij wanhopig deed zoeken naar een God om die te bedanken. En dat is nog een understatement. Dus Diane had wel iets waar te maken; mijn verwachtingen. Ik ben er alleen niet helemaal uit of haar dat gelukt is. Een ding staat wel vast: beter dan The Pirate's Gospel is het niet, en dan zou ik eigenlijk ook niet mogen verwachten. Dat zou niet eerlijk zijn.

Het album begint uiterst aardig met Dry Grass & Shadows. Een erg sympathiek nummer. En dat is Alela Diane ook; sympathiek. Dat hoor je ook terug, en ook nederigheid en bescheidenheid zijn trefwoorden die in mij opkomen als ik haar hoor zingen. De lijn van dat alles zet zicht voort tot het titelnummer. Al produceert Alela misschien wel het mooiste geluid dat ik een vrouwelijke mond heb horen verlaten, maar dat staat niet altijd gerant voor een goed nummer. Ik wil niet zeggen dat het slecht is, nee, doorvoor zingt ze te mooi. Maar minder pakkend. Gelukkig herpakt ze zich weer bij My Brambles - in mijns inziens het beste nummer. Dit is ook het moment dat de kracht, de uitstraling, de werking van The Pirate's Gospel tevoorschijn komt. Het eerste deel was goed, maar slechts een schim van dat ene plaatje. Maar het tweede deel.. dat is een ander verhaal. Stuk voor stuk prachtige nummers, met als hoogtepunten The Ocean en Every Path. Zucht, zucht, zucht.. wat mooi.

Alela Diane doet denken aan Vashti Bunyan. Zoals IntoMusic al opmerkt het 'bloemetjes en bijtjes' gevoel is aanwezig. Alela Diane is het meisje waar je verliefd op wordt als 17-jarige romanticus. En daar is toch niks mee, of wel?

Dit neem ik terug. The Ocean en Every Path dat zijn dé nummers... Schoonheid was zelden zo dichtbij.

Put your hand upon my breast
My little darlin', I know of restlessness
My little darlin', I know of restlessness

- de herhaling van sommige woorden of zinnen zijn zo uitstekend getimed wat ze nóg meer kracht geeft.