Tim Hecker - An Imaginary Country (2009)

Vanwaar de drie sterren, Jelle? Ik kijk erg uit naar nieuw solowerk van Tim Hecker, omdat al zijn vorige albums dik in de smaak vielen.

Zeg maar gerust meesterwerken, hier ben ik zeer benieuwd naar.

ik heb gisteren de eerste vier tracks gehoord en dat smaakte goed.

een nieuwe oude six organs of admittance, een nieuwe tim hecker...2008 was een leuk jaar, maar 2009 is begonnen zeg!
iets verfijnder als de vorige plaat van hecker, misschien daardoor ook wel toegankelijker en minder spannend voor velen. zelf vind ik deze plaat echter muzikaal veel rijker en mooier, een superstrakke productie.

Hij doet voor mijn gevoel echt helemaal niks nieuws hier... best een leuk plaatje, maar bij vorige platen van hem zat ik regelmatig op het puntje van mijn stoel, terwijl ik hier juist regelmatig een beetje wegzak en het allemaal maar een beetje doorgaat, voor mijn gevoel vrij inspiratieloos.. maar wellicht verandert dat nog.

nieuwe stoel kopen dus

Ik ben aan de tweede luisterronde en ik vind hem erg mooi. Hij gebruikt wat vaker pulserende klanken en vaak het laag voor de melodie, waardoor het me ook doet denken aan het album met Aidan Baker. Ben benieuwd hoe het klinkt vanaf de echte cd als die uit is (over het algemeen geeft dat veel meer diepte en detaillering).

YES, een nieuwe Hecker
(Late reactie)

Nog geen goeie uitgave beschikbaar, helaas.

die komt vanzelf in de winkel...
ik heb mijn versie van een blog geplukt (bolachas geloof ik) en die vind ik redelijk. Straks the real deal wordt natuurlijk vele malen mooier.

Ik doe met Jelle mee, al zit ik net een halfje hoger. Het is allemaal goed gemaakt en luistert prettig weg maar ik vond de white noise van z'n vorige toch heel wat spannender. Het kabbelt soms een beetje zeg maar, al ben ik daar af en toe best wel voor in de stemming dus het kan rotter.

ik kan gewoon niet anders dan concluderen dat dit een briljante plaat gaat worden. ik kijk er echt zo naar uit tot hij echt te krijgen is...

Aangezien 2009 tot nu toe een rustig jaar is qua hiphop, probeer ik nu ook wat muziek uit andere genre’s mee te pikken. Van de muziekstroom ambient weet ik niet veel, van Tim Hecker zo mogelijk nog minder. Na het album eens aandacht beluisterd te hebben kan ik zeggen dat ik het moeilijk vind om te beoordelen. Vaak weet ik niet precies wat ik hoor maar het klinkt wel erg massaal. Een groot geluid is bijvoorbeeld onder een van de nummers geplaatst en als ik goed luister hoor ik daarnaast nog veel meer verschillende geluiden. Op zich wel leuk dat mijn oren op deze manier getest worden, waar het niet dat ik niet warm of koud word van de geluiden die ik hoor. Ik kan zeker niet zeggen dat ik het slecht vind, op sommige stukken vind ik het wel wat hebben maar het merendeel van dit album beluister ik toch niet met plezier.

Nogsteeds geen goede uitgave beschikbaar. Stelletje downloaders

Er is wel een goede versie beschikbaar, maar geen perfecte. Dat is gewoon wachten op de echte release dus. De gelaagdheid en het geweldige spectrum aan geluid is misschien niet ten volle hoorbaar, maar het is al wel aanwezig. Dus je kan met een beetje gevoel voor de muziek wel inschatten hoe het klinkt in volle kwaliteit. Minder zal het er niet van worden iig…ik zou iig nog maar wel even wachten met een lage stem jah

Ik luister 'm nu voor het eerst en ga 22 februari vast wel naar de winkel. Overigens hoorde ik alleen het openingsnummer ten tijde van dit schrijven, en die is erg mooi.

Twee luisterbeurten verder kom ik met de tussenconclusie dat meneer Hecker dit inderdaad op zijn sloffen kan, maar het wel weer érg mooi maakt. Waar ik in eerste instantie teleurgesteld was met de nieuwe Fennesz wegens "het ontbreken van de bakken ruis met diepe bas en warme melodiëen", zo kan ik An Imaginairy Country het beste omschrijven. De basisingrediënten van Tim Hecker zijn ongewijzigd sinds Harmony In Ultraviolet, met uitzondering van de gitaar. Die komt op enkele nummers prominent naar voren en brengt bijna post-rock-esque kippenvel met zich mee. Erg gaaf. Sowieso zijn de diepe ritmes van de eerste twee nummers geniaal, ook zo ken ik Tim Hecker niet. Score volgt nog. Vooralsnog ben ik dik tevreden.

Hij heeft spannendere platen gemaakt, maar deze bevalt niettemin erg goed. Hij is wat meer ontspannen, meer dromerig, en daagt daardoor niet zo uit, maar zo'n kort nummer als Her Black Horizon is gewoon 100% raak. Wonderlijk geluid in dat nummer, dat me doet denken aan de mooiste dingen van Andrew Chalk.

Dit album is wat dromeriger dan dat ik van hem gewend ben, en dat spreekt me wel aan. Jammer alleen dat hij verder inderdaad weinig nieuws doet en er een beetje gebrek is aan momenten die er echt uitspringen, maar gelukkig zijn er ook wel wat momenten waarin je echt naar "An Imaginary Country" wordt meegevoerd als je even je ogen dicht doet.

Tot zo ver mijn gedachten

Paragon Point is voor mij ook een hoogtepunt, letterlijk een piek in een plaatje dat me verder niet enorm weet te raken. Heb het idee dat Hecker's weg niet echt de mijne is... Op de een of andere manier is het net te somber. De nummers waarin je nog net de beats hoort verdrinken in een malende klankenstroom grijpen me dan nog wel, maar ik sla hier niet meer zo stijl van over als een paar jaar terug met Harmony in Ultraviolet (mijn kennismaking met Tim Hecker).

Vandaag eens goed geluisterd en denk toch wel dat ik het een tegenvaller vind.
Het grijpt me nog niet echt waar zijn andere werk dat wel doet...het wordt allemaal net wat te zoetig.
Het hangt wat meer in de traditionele ambient en hoor er niet echt spanning in terug.

Vooralsnog kom ik niet echt hoger dan 3,5 uit wat voor Tim Hecker echt erg laag is.

groei plaatje lijkt het me zo...begin hem al meer te waarderen.

staat vandaag de eerste keer op (en de cd ligt al enkele maanden thuis - shame on me)
Het eerste nummer was gelijk al echt vervelend
Tis pas track 5 die me doet opkijken van 'hey, dit is wel een goed nummer'