IQ - Frequency (2009)

Weet je.... ik denk dat we hier zitten met een behoorlijk verschil van hoe wij naar dingen kijken. Fanatieke muziekliefhebbers merk ik zijn constant op zoek naar het nieuwste van het nieuwste. Het is die aldurende zoektocht naar 'the next big thing'. Als iets niet 'vernieuwend' is dan word het al gauw afgedaan als achterhaald, statisch, saai. En ja, er zijn genoeg bandjes / artiesten die dat inderdaad zijn.

Maar..... tussen die twee zit ook nog een grijs gebied en dat is het gebied waar het ambacht regeert, waar vakmanschap de boventoon voert. En dat is precies waar IQ zich op dit moment bevind met Frequency.

Als ik naar dit album luister hoor ik heel erg de IQ uit de periode The Wake terug. Ja, niet echt vooruitstrevend om terug in de tijd te gaan (1985) want ach, dat doet toch niemand in de muziek?

Toch heb ik wellicht dezelfde opvattingen als jou. Van mij hoeft het ook niet altijd vernieuwend te zijn. In mijn smaak betreffende muziek ben ik wellicht ook wel conservatief. Terwijl jij ook niet vies bent van bepaalde nieuwe elementen als ik je een beetje heb leren kennen.

Alleen, dit album is en blijft in mijn opvatting wel heel.... degelijk. Niet dat het niet mooi is, maar als zelfrespecterend artiest wil je toch ook wel eens wat anders?

Ondanks alles kan het maar zo zijn dat dit album nog wel eens in mijn top 10 van 2009 kan belanden.

Kan het vreemder na deze (overigens prettige) discussie?
Omdat het toch mooi klinkt.

Om maar een vergelijking met mijn vakgebied te maken; een carpaccio is hopeloos uit de tijd, maar soms toch nog heel erg lekker.

Het openingsnummer "Frequency" is er eentje in de stijl van "The Wake". Iets stevigere progrock maar wel om van te smullen.
"Life Support", "Ryker Skies" en "The Province" zijn een beetje op de automatische piloot met allerlei aspecten en ideeën die we al vaker in het werk van IQ zijn tegengekomen. Niets nieuws, niets slechts maar hoef er dit album niet voor te kopen.
Misschien geldt dat ook voor "Stronger than Friction", maar dat nummer bevalt mij gewoon beter, het is iets meer uptempo, niet zo eindeloos voortslepend, eindeloos voort bordurend op een zelfde thema zoals in de drie eerder genoemde songs
Maar wat is dat mooi, die overgang naar het volgende nummer, de ballad "One Fatal Mistake". Het nummer zelf straalt een enorme rust en beheersing uit, prachtig. Het hoogtepunt van het album dacht ik zo maar eens.
Ook het afsluitende nummer "Closer" is de moeite waard. Het begint bijna met dezelfde beheersing en rust als "One Fatal Mistake" maar ontpopt zich dan als symfo nummer.
Bij elkaar genomen is 't toch een redelijk goed album geworden.

Zal toch wel ergens aan liggen niet, zoveel fans?
Ik vindt bijvoorbeld Riverside veel minder maar gelukkig verschillen smaken.
Orford is wel een betere toetsenist dat geef ik wel toe.
Had hem ook eerst lager gewaardeerd maar nu ik hem regelmatig draai bevalt hij me steeds beter.
Denk dat je ook meer van de hardere stroming houdt.

Ben het helemaal met Gert P eens. Deze CD groeit echt (net zo als, voor mij dan, Pure van Pendragon). En wat de discussie over de drummer betreft, ik vind het (als ook een liefhebber van het hardere werk) erg lekker hoor. Ik heb verder alleen Dark Matter en The Seventh House, dus de opmerkingen over niks nieuws onder de zon zou best wel kunnen, maar ik vind het een onwijs sterke CD.

Heb deze voor het eerst opstaan maar klinkt best goed. Een typische IQ plaat en niets mis mee. Ben nog benieuwd naar de concrt DVD die ik erbij kreeg.

Heb het album nu zo'n 4 keer geluisterd en ik moet zeggen dat ik hem steeds meer ga waarderen.

Het titelnummer is op dit moment nog mijn favoriet, maar de nummers aan het einde van het album beginnen een opmars te maken.

Voor nu een 3,5 *, hoewel iets me zegt dat dit zeker nog wel omhoog gaat .

Ik herken het bovenstaande. Deze cd is een echt groeialbum.
Het begin van het titelnummer vind ik een beetje te standaard, maar het nummer ontpopt zich wel gaandeweg tot een topper. Mooie opbouw en zangwerk.
Op de andere nummers is ook weinig aan te merken, maar mijn favoriet is het al eerder genoemde One Fatal Mistake. Toegankelijlk, maar wel bloedmooi.

Half puntje erbij naar de 4.

Ik was mijn post hier helemaal vergeten, gelukkig heeft itbites me wakker gemaakt.

Dit album is bij mij echt gaan groeien sinds het begin. Op dit moment waardeer ik dan ook alle nummers en de nummers die in opmars waren, zijn dan flink gestegen in waardering.
Echt een top album! Niets weerhoud mij er nu dan ook van om mijn stem met 0.5 te verhogen, want dat verdient dit album zeker wel!

4,0*

Fantastisch album, m.n. Ryker skies is van zeer hoog niveau. Frequency is voor mij één van de hoogtepunten van 2009 en elke keer als je hem weer luistert, wordt hij beter.