Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Hoe zeer ik ook m'n best heb gedaan. Guns and Roses is not for my appetite. Ik vind Slash een geweldige figuur en kan ook goed gitaar spelen. Helaas ook een heerschap als Axel Rose zit in deze band en die vind ik werkelijk verschrikkelijk. Een stem die ik niet kan verdragen en een attitude........... (heeft me ooit uren laten wachten in het Goffert stadion en was na 3 kwartier weer pleitte). Geef mij dan maar Velvet Revolver.

Voor wat betreft de muziek, een typisch Amerikaans - door een platenmaatschappij bij elkaar geraapt - bandje, dat nooit echt boven het gemiddelde is uitgekomen. Eigenlijk was de marketing het beste aan GnR

@The Seeker
Axl...

Dit vind ik Rock voor de bad-asses onder ons. Dit is muziek met een attitude. Altijd als ik een perfect beeld wou krijgen van Hard-Rock dan kwam Guns "N Roses in me op. Niet te veel poes pas gewoon recht voor je raap muziek. En natuurlijk heeft de band een hele goede gitarist en zanger.

Berichten over concerten verplaatst naar Guns N\' Roses

Welcolm to the Jungle is een van mijn favorieten

Ik vind de populairste nummers van dit album nou net de minst leuke...
Paradise City en Welcome to the Jungle vind ik de minst leuke nummers van het album, al zijn deze 2 alsnog hele goede nummers.

Na verloop van tijd valt deze toch wat magerder uit dan hij in mijn herinnering was. Enkele erg goede songs, maar toch ook heel wat logge nummers waar maar geen vaart in lijkt te komen, mede door de nogal middelmatige ritmesectie. De zang van Axl Rose zal zeker niet iedereen bevallen, al vind ik het persoonlijk goed bij de muziek passen. Het hier al vaak vermeldde gitaarspel van Slash is uitstekend, zeker op de topper 'Sweet Child O Mine'. Een ander hoogtepunt is de afsluiter 'Rocket Queen', zo'n nummer dat echt ergens heen gaat. Ik zit wat te twijfelen tussen een 3* enerzijds (productie is wel erg lomp) en een 3,5* anderzijds, en de uitstekende uitschieters verleiden me dan toch voor dat laatste.

Sterke plaat van Guns N' Roses. Met de o zo gekende klassiekers Paradise City en Sweet Child O'Mine. Blijft voor mij toch de absolute meerwaarde op deze plaat. Hoewel Welcome to the Jungle, Mr. Brownstone, Rocket Queen, You're Crazy en My Michelle eveneens zeer sterk zijn. Klassieker, heel zeker.

Guns N' Roses. De klassiekers, wat dat zijn ze inmiddels, ken ik al een tijdje. Nummers als November Rain en Sweet Child O' Mine waren me zeer goed bevallen en nu ik allemaal albums aan het beluisteren ben, vond ik dat een album van GnR ook een keer aan de beurt moest komen.

Het album is opzich niet slecht en leuk voor een keer, maar ik denk dat GnR-albums niet echt aan mij besteedt zijn. De nummers zijn voor mij redelijk hetzelfde en de zang vind ik nou niet echt top.

Axl kan zo mooi zingen. Dat bewijst hij in November Rain, maar waarom vergooit hij het zo. Hij moet altijd even een raar stemmetje doen. In de hits heb ik daar niet zo'n last van, maar hier af en toe wel. Live is hij al helemaal erg, maar dat even buiten beschouwing.

De gitaar is, zoals ik wel had verwacht, uitstekend. Overigens al het muzikale is uitstekend. De zang en tekst vind ik alleen slap en dat zal denk ik mijn grootste struikelblok blijven bij GnR.

Overigens vind ik de radio-editie van Paradise City beter, dat geschreeuw aan het einde hoeft van mij niet .

Ja inderdaad het klinkt wat zacht op cd, vooral Welcome to the Jungle was een stuk leuker geweest als ie wat harder was.