Yo La Tengo - Popular Songs (2009)

coohool, een van de beste artieste op dark was the night bregt een nieuw album uit.

Dus ik kan niet wachten!

Idd, dus deze moet ik zeker eens gaan beluisteren.

Wat een zomerse plaat, prachtig met ide orgels enzo...

Fijn nieuw plaatje van Yo La Tengo! Het eerste gedeelte (t/m nummer 10) is nog vrij braafjes en ik mis her en der de gitaaruitspattingen een beetje. Er zitten desondanks toch een paar leuke nummers tussen, waarvan ik er een aantal al live heb gehoord tijdens het concert in Bimhuis van een paar maanden terug.

Dan begint het vanaf nummer 11 wat meer te lijken op de Yo La Tengo die ik graag hoor, namelijk met flink wat gitaargeluid. Deze laatste 3 nummers zorgen er dan ook voor dat ik dit album nu beloon met 3,5 sterren. Eens zien of dit na een aantal extra luisterbeurten nog wat weet te groeien!

Dat Yo La Tengo begin juni een optreden gaf in het Bimhuis was mij geheel langs mij heen gegaan. Je verwacht een rockband ook niet zo snel op een jazz-plek. Maar in het geval van Yo La Tengo klopt het ergens wel. Deze band bestaat immers uit muzikanten die hun instrumenten tot in de puntjes beheersen, altijd het muzikale avontuur zijn blijven najagen en zich nooit iets van bepaalde pop-restricties aan hebben getrokken. Een band met een groot gevoel voor sfeer en melodie, die experimenten niet uit de weg gaat. Wel een band met een nogal onoverzichtelijke discografie, gezien de vele neven-projecten en pseudoniemen waaronder ze in de afgelopen vijfentwintig jaar hebben geopereerd. Ze verscheen er eerder dit jaar het album Fuckbook onder de naam 'The Condo Fucks', een rommelige collectie obscure sixties-covers. Maar nu is er dan alweer een regulier Tengo-album, getiteld Popular Songs. En dit album is echt een belevenis!

Meteen bij het eerste nummer is het al duidelijk dat deze plaat een avontuurlijke reis zal gaan worden. Here To Fall ís bijna jazz, van het broeierige epische filmische groovy soort. Maar het doet ook denken aan progressieve rock van begin jaren zeventig, alleen dan zonder vervelend gesoleer. De volgende twee tracks, Avalan Or Something Simair en By Two's brengen prachtig atmosferische pop met de gevoelige samenzang die we zo goed van de band kennen. Na dit zweverige openingstrio krijgt de luisteraar weer een beetje grond onder de voeten met catchy garagerocker Nothing To Hide en de puike sixties-soul van Periodically Triple Or Double met de herkenbare tekst ''Never read Proust; seems a little too long / Never used the hammer, without somehow using it wrong''. Daarna krijgen we nog barok-pop voorgeschoteld (If It's True), een wiegeliedje (I'm On My Way), country (When It's Dark) en pure pop (All Your Secrets). En dan is het tijd voor het afsluitende trio van het album. Yo La Tengo staat bekend om z'n lange nummers. More Stars Than There Are In Heaven duurt bijna tien minuten en had zo op hun klassieker Painful kunnen staan. Het is een onderhuids zuchtend liedje. The Fireside duurt bijna twaalf minuten en is bijna volledig instrumentaal. Het is akoestisch, oosters aandoend en zeer repititief. Dit moet duidelijk niet als een song beschouwd worden, maar eerder als een soort mantra. En tocht wérkt het, omdat het puur en liefdevol klinkt en niet als overbestudeerd geneuzel. Een mooi nummer om bij in slaap te vallen, maar het afsluitende meer-dan-een-kwartier-durende spacerock-monster And The Glitter Is Gone zal je bruut wakker schoppen. Deze track is volledig instrumentaal, opnieuw volstrekt repititief en zéér zéér zéér hallucinerend. Wel, een nummer als dit werkt natuurlijk het beste als je er wat bij gerookt hebt, dat mag voor zich spreken.

Fascinerend dat een plaat met zoveel uiteenlopende stijlen en zo'n vreemde opbouw toch min of meer als een logisch geheel aanvoelt. Wat voor muziek de band ook maakt, er zit altijd een onbenoembare kwaliteit in die het als 'typisch Tengo' laat klinken, wat dat ook moge betekenen. Popular Songs is als geheel wellicht hun meest indrukwekkende langspeler tot nu toe en dat mag toch echt wel bijzonder genoemd worden voor een band die al zo lang aan de weg timmert. Een album om je ogen bij te sluiten en je mee op reis te laten nemen!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Dat laatste nummer is echt waanzinnig, zo ken ik Yo La Tengo weer! En de rest is ook best te pruimen, maar heeft iets meer tijd nodig. Ik zet eens in op 3,5*.

Avalon or Someone Very Similar is werkelijk schitterend! De eerste helft bevat een aantal mooie korte Yo La Tengo songs. I'm On My Way t/m The Fireside doet me tot nu toe weinig. And the Glitter is Gone is een lange loeier in de beste YLT-traditie, maar valt in die categorie nog niet heel erg op voor mij.

De discografie van Yo La Tengo kan kort en krachtig met twee woorden worden samengevat: eclectisch en wisselvallig. Dat eerste wordt ook met dit album weer helemaal waargemaakt. Het gaat van jazzy rock naar sixtiespop en van countryrock naar soul, vervolgens weer naar (kitsch)pop en vice versa.

Wat het wisselvallige betreft breekt de band gelukkig een beetje met haar eigen traditie, want Popular Songs is behoorlijk constant van niveau. Er hangt een prettige lome (zomerse) sfeer rondom de nummers en gelukkig is er ook de traditionele XL-afsluiter. Sterker nog: dit album bevat er zelfs drie (de laatste 3 nummers duren ongeveer even lang als de negen die daaraan voorafgaan), waarop Yo La Tengo als vanouds de teugels laat vieren. Dit behoort samen met I Can Hear the Heart Beating as One tot het beste werk van YLT.

Bij vlagen een nogal onherkenbare sound vond ik. Lekker afwisselend en ook weer een tikkie wisselvallig. Hier wordt dat benadrukt dat het album eindigt met twee nummers van een kwartier en daarvoor eentje van acht minuten. De rest van het album zijn allemaal 'gewone liedjes'.

Toch blijft het een hele fijne band met charmante muziek die wordt afgewisseld met fijnegitaarnummer sen soms 'dronige' chaos. Dit album hoort nog niet bij mijn favorieten, zoals die er in de 90-er Jaren waren. De rustige nummers waarin die nogal onherkenbare YLT de boventoon voerde vind ik vooralsnog het beste, zoals 'By Two's' en Í'm on My Way'.

Zo, mijn stem is verhoogd van 4 naar 5 sterren. Wat een plaat is dit! Alleen al die opening met "Here to fall", inclusief violen etc. Daarna als vanouds doorpakken met "Avalon etc". Yo la heeft haar oude vorm hervonden, en dan bedoel ik met name de hoge kwaliteit, omdat ook hier weer nieuwe muziekale wegen op worden ingeslagen.

Ik vond het concert in het Bimhuis een paar maanden geleden maar zo zo, nou ja, ik heb daardoor lekker kunnen bijkletsen. Daardoor verwachtte ik niet zo heel veel van dit album. Maar het tegendeel is waar, dit is een echte aangename verrassing. Aanrader voor eenieder die benieuwd is naar dit bandje. Ook als je nog niks van ze kent.

Hoesje ook prachtig, maar zal op elpeeformaat nog mooier zijn gok ik!

Dat geldt denk ik voor álle hoezen, maar deze is bijzonder leuk inderdaad.

Mijn favoriete Yo La Tengo is Yo La Tengo Live : en dan met name de slepende noise-exercities van minimaal 10 minuten zoals Blue Line Swinger of Pass the Hatchett.
Tot m'n vreugde zag ik op de tracklist aan het eind van deze plaat liefst drie nummers die rond de 10 minuten klokken. Helaas is More Stars then There are in Heaven een mager ideetje, gestretched tot de irritatiegrens. The Fireside is heel bizonder, maar zo'n nummer verwacht ik eerder van bijvoorbeeld James Blackshaw. Waar blijft de noise ? All the Glitter is Gone maakt wel wat goed, al mist ook hier enige spanningsopbouw.

Het lijkt me geweldig als deze Popular Songs je eerste kennismaking is met Yo La Tengo, je kunt dan al hun andere platen van de afgelopen twee decennia een voor een gaan ontdekken. Zelf volg ik de omgekeerde weg, en dan heb ik met deze plaat ongeveer hetzelfde als met de vorige : het is allemaal iets te onsamenhangend om nog evenwichtig te kunnen zijn. En dat openingsnummer... da's wel erg gladgetrokken zeg.

Nostalgia Galore!
Yo La Tengo komt hier weer met een aantal instant-klassiekers aanzetten gelardeerd met wat vergeetbaar werk. Al met al zijn het gewoon oude vrienden die weer bij je op bezoek komen. En dat is altijd leuk.

Ik ben het met Dix eens; live zijn ze nog altijd het leukst. Over een tijd je op Crossing Border geloof ik.

Dit is toch gewoon een heel goed album?

Mijn eerste (digitale) plaat van YLT, die andere is ook (digitaal) onderweg..

Het is in mijn ogen gewoon een goed album. Heel goed is bij YLT "And Then Nothing Turned Itself Inside Out" of "I Can Hear the Heart Beating As One". Dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaald. Maar ik vind de beschrijving 'oude vrienden die op bezoek komen' wel een fijne.

De titel is typische Yo La Tengo-humor, maar de goed verzorgde, rijk georchestreerde nummers hebben het allemaal in zich om populair te worden bij in ieder geval het selecte publiek dat Yo La Tengo volgt, maar met name de eerste helft van de plaat kan ook zo op de radio. De tweede helft bevat wat langer uitgesponnen nummers.

Enig minpuntje is dat de wat iele stemmen van zowel zanger Ira Kaplan als zangeres Georgia Hubley soms wat karig afsteken tegen de weldadige arrangementen.

Vind de overdreven uitgerekte stukken tegen het einde nou niet direct nodig, hetzelfde x hetzelfde x hetzelfde, vind ik 10 minuten wat ver gaan...

Verder vind ik het zeer relaxte muziek..

Ik hoor (nog) niet waarom I Can Hear The Heart Beating As One zoveel beter zou zijn, maarja dat hoor ik bij bijv. The Ideal Crash ook niet, steekt voor mij ook zeker niet uit boven, in dit geval, dEUS andere (erg goede) albums.. Zo is dat hier ook een beetje, weet niet of dat blijvend is..

Vond de voorganger toch beter....3***