Mount Eerie - Wind's Poem (2009)

Nog even wachten en dan een nieuw album van Mount Eerie. Dit album heeft hij op zijn website altijd aangekondigd als een "colossal sounding new album". Dat schept verwachtingen! Ik ben erg benieuwd. Vorig jaar heeft Phil Elverum samen met Julie Doiron één van de mooiste platen van de laatste tijd afgeleverd. Ik luister nog geregeld naar 'Lost Wisdom'. Van een prachtige schoonheid.

Na het luisteren van de eerste previews op Amazon klinkt dit album totaal anders. Je merkt, dat hij terugkeert naar het eerder werk van The Microphones (dat is erg fijn!) en Mount Eerie: er zitten soundscapes is, geruis, gekraak, rumoer. De hoes van deze nieuwe plaat voorspelt veel duisternis. Het is een winterlandschap. Winter in juli. Dat maakt me nieuwsgierig!

Vandaag gelekt! Het luisteren kan dus beginnen. Ik ga me in winterse taferelen wentelen!

Phil Elverum keert met dit nieuwe album terug naar zijn oudere werk. De toegankelijkheid van het vorig jaar verschenen 'Lost Wisdom' is verdwenen, al had het nummer 'Between Two Mysteries' best op dat album kunnen staan. 'Between Two Mysteries' vind ik overigens - na één luisterbeurt - erg goed!

Op dit album klinken vooral donkere drones, het zachte gefluister van Elverum, nummers zonder refreinen en zo nu en dan (onverwachte) heftige uitbarstingen. Dit zijn we van Elverum gewend! Een winterse plaat in de zomer.

Met 'Wind's Dark Poem' wordt meteen dat donkere geluid ingezet. Je hoort meteen die ongrijpbare Mount Eerie-sound (of The Microphones-sound zoals je wilt). Het bijna twaalf minuten durende 'Through the Trees' valt het meest op. Een lang nummer, maar gek genoeg weet dit nummer me de hele rit te boeien.

Op na een tweede luisterbeurt!

Ben nu aan het luisteren en de muziek past precies bij dit druilerige herfstweer. Erg dreigend, erg mooi. Between Two Mysteries klinkt als Angelo Badelamenti die in een grot in het bos een houten xylofoon vind en denkt hee... daar kan ik wat mee...

net ontdekt, heel goed album..

Hier moet ik achteraan gaan

Ben erg benieuwd!

De White Stag EP was trouwens een prachtig tussendoortje. Waarom staat die niet op de site?

Omdat nog niemand hem heeft toegevoegd

Between Two Mysteries

eerste helft klinkt zwaar in orde

weliswaar opgebouwd uit de bekende ingrediënten, maar elverum weet daar toch steeds weer iets nieuws uit te slaan dat niet onder doet voor wat we al wisten

vanaf NU te koop op de site van Elverum & Sun

Is dan ook letterlijk overgenomen uit 'Twin Peaks Theme'

Inderdaad een magistrale plaat, en het artwork zal ook wel weer fraai zijn en de koers van de dollar...mm, toch maar weer doen dus.
En zeker weer een ongekend vruchtbare nazomer/ begin van de herfst met al vele juweeltjes van Castanets, Vic Chesnutt, Six Organs of Admittance, Soulsavers, The Black Heart Procession.
Dan zou je deze topper bijna vergeten!

Het middenstuk - track 3 t/m 7 - vind ik toch wat minder spannend.
Kabbelt me wat te veel.

Maar goed: geen enkele Elverum-plaat is van A tot Z geweldig.
Dat is ook de charme ervan: dat het soms om de brij heendraait maar om de zo veel tijd steeds even helemaal straight to the heart gaat.

Tip voor iedereen: Stone's Ode draaien op de top van een berg die je na 4 uur klimmen hebt bereikt = gelukzaligheid. Moet je ook es doen, dán komt dat nummer volledig tot zijn recht.

Ik zie het album eigenlijk ook een beetje als 'een berg beklimmen'. Eerst de beschouwing van die onheilspellende gigant (nr 1), dan het eerste deel van de klim, in het woud dat zich aan de voet uitstrekt (nr 2), de rotsachtige gedeeltes waar de wind je grootste vijand is (nr 3 tot 7), de top die steeds dichterbij komt (die fase van de klim waarin je steeds meer in je eigen wereldje begint te verzinken) (nr 8 tot 11), en dan uiteindelijk de verzadiging na de 'laatste beproeving' (= die puinhoop van rotsen en steen die tussen jou en je doel ligt) (nr 12).

Extreem heavy plaat en mijn favoriet van 2009 .... iets met koorknapen en Sunn O))).
Met elke volgende release stijgt mijn bewondering voor Phil Elverum en zijn zelfgebouwde universum van akoestische/dreunende gitaren en onvaste zang.
De man doet níets om het een ander naar de zin te maken. Ik word fan, waarvan acte.

Met betrekking tot het hoogtepunt van het afgelopen jaar ben ik er nog niet uit, maar het hoogtepunt van 2009 is alleen maar verder geklommen. De langste nacht komt eraan, goeie reden om Through the Trees weer te laten zoemen. Zo met dat witte tapijt buiten is het allemaal extra toepasselijk.

Hun optreden in Brussel was voor mij wel een van dé concerten van 2010.

'k vind het wel mooi, af en toe wat Shoegaze a la Nadja, verder Drones met donker getint melancholisch werk, gemoedelijke zang. Ik luister 'm nu op 2x vinyl, de uitgave van Tomlab. Of het is geen beste opname, of de persing was één van de laatste, of er zit nog een waslaag op de plaat want ik hoor met name op kant A veel tikken en een irritante ruis.. dat is jammer want anders had er meer in gezeten qua waardering. Verder is het geluid wel aardig maar niet heel goed of zo.. beetje compact zeg maar. Het regent vandaag, het weer is grauw, vannacht laat en goed dronken thuisgekomen, een gat in de dag geslapen en dan laat in de middag deze plaat waar ik met mijn hoofd nog in een roes voorzichtig voor de eerste keer lam op de bank naar luister.. en kan wel zeggen.. dat scenario past goed bij de stemming op deze plaat.

13 maart in Haarlem ... als ik het goed begrijp delen ze de Bill met Earth.
Duizend bommen en granaten