Noah and the Whale - The First Days of Spring (2009)

Mooi album, met de titelsong en Slow glass als uitschieters

Natuurlijk ken ik deze stijl. Natuurlijk heb ik veel albums in huis waar een donkere, ietwat onvaste stem weet op te vallen. Natuurlijk kan ik hier bekende etiketjes opplakken als zijnde 'herfstplaatje e.d.' (of toch een lenteplaatje zoals de titel aangeeft?!). Daarmee zou het dan misschien een onopvallend plaatje zijn waar we mee te maken hebben.
Toch lukt het Noah and the Whale om bij mij op te vallen en dat is met dank aan de 'klassieke' instrumentatie. Met name de trompetten vallen op, want die hoor je niet vaak op deze manier terug op dit soort folkalbums. Dat ik strijkers altijd al kan waarderen is verder gewoon fijn meegenomen.
Neem een Love of an Orchestra waarin The Hidden Cameras een afrikaans gospelkoor lijken uit te nodigen op de thee om daar samen met Arcade Fire en Belle & Sebastian een moppie te jammen. Hoezo raakt dit gezelschap niet uit de grijze zone denk ik dan als ik de kritieken lees??!!
Het mooie is dat Noah and the Whale het niet te ver doordrijven. Men weet de boel rustig af te wisselen tussen dit soort opvallende nummers en de wat normalere folksongs met donkere stem. Er wordt geen circusact opgevoerd in de trant van 'gek, gekker, gekst' om vooral maar op te vallen in de grote folkvijver.
Degene die mij deze cd tipte heeft me er een grote dienst mee bewezen want ik vind dit album zeer de moeite waard.

Ik heb zojuist de Deluxe editie binnen gekregen. Dit is uitgegeven als een hardcover boekje met daarin vele fraaie foto's en natuurlijk de cd en de dvd. Het heeft de opvallende titel:

The First Days of Spring

A Film and Album by

Noah And The Whale

De dvd behelst een film van zanger Charlie Fink en verklaart de voorkant van de cd, waarop hij met een filmcamera staat. Ook zijn er live opnames te zien, door een ander geregiseerd. Ik moet de films nog bekijken.
Daar dit voor mij één van de albums van 2009 is, ben ik blij met deze fraaie deluxe editie. Ook verhoog ik mijn stem naar 5,0* voor dit (aangrijpende) juweeltje.

Prima cd. Eigen stijl en elk nummer heeft wel wat. Gaat steeds beter klinken.

Ps. de muziekclipjes op youtube zijn ook geweldig.

Mooi hoor.
Melancholische herfstmuziek.
Die instrumentale intermezzos hoeven van mij niet zo.
Maar ach, het is wel weer iets anders.
En een heeele mooie stem

Voor mij zit zojuist de eerste luisterbeurt erop. Vanaf het begin van The First Days of Spring boeide de muziek. Die diepe drums waar het album mee opent, vond ik erg mooi.

Niet overal kon de muziek mijn aandacht ten volle vasthouden, maar ik zit dan ook tegelijk andere dingen te doen. De eerste indruk is in ieder geval goed, nummers als I Have Nothing en My Door Is Always Open liggen mij wel.

Ook Instrumental I en Love of an Orchestra kunnen me wel bekoren, maar ik verloor daarna even de aandacht en de muziek ging langs me heen.

Eerste indruk: fijne sfeer. Mooie, rustige nummers die het waard zijn goed beluisterd te worden en beter te leren kennen. Naar mijn idee is er goed over de muziek nagedacht en weet Noah and the Whale wat ze doen. Nader oordeel volgt.

Oke, begrijp me niet verkeerd, het is natuurlijk erg vervelend voor Charlie Fink allemaal. Gedumpt worden is al erg, maar gedumpt worden door Laura Marling lijkt me nog wat vervelender. Het voordeel voor de 'neutrale' toeschouwer is in deze dan dat liefdesverdriet vaak fraaie muziek oplevert.

Hier is dat echter in mijn ogen helaas niet het geval. Waar de muziek soms ernstig dicht tegen (en soms over) de rand van kitsch zit, zijn de teksten een lange opsomming van hoe zwaar onze beste vriend het heeft, en hoe erg hij is bedrogen etc. Cliche's als "Blue skies are coming / But I know it's hard" worden afgewisseld met filosofische hersenkronkels als "Well I don't think that it's the end / But I know we can't keep going". Erg diepzinnig allemaal. Doe mij dan maar de simpele naieve liedjes van het debuut. Dat stelde ook niet veel voor, maar was in ieder geval pretentieloos.

Nou ja ik weet niet of je het kan zien als filosofisch en pretentieus. De zin die jij noemt "Well I don't think that it's the end / But I know we can't keep going" is een zin die voor mij juist best universeel overkomt. Als gevolg begrijp je gaandweg het album zijn gevoelens juist zo goed.
Ik ben het wel met je eens dat het misschien iets te ver doorgedreven wordt, het hele album wordt er immers aan gewijd, maar ik vind dat dit gecompenseerd wordt met de kwaliteit van de nummers.

de complete film, met het hele album eronder, is hier overigens te bekijken: Vimeo Staff Picks on Vimeo

heb alleen het begin gezien, maar dit gaat echt een van m'n favorieten worden, weet ik nu al

Prima thema-album wat je pas een echte kans kan geven als je de video heb gezien. Mooi sfeervol gedaan. De nummers zijn afzonderlijk niet geweldig, maar als geheel erg goed. Beter dan hun debuut.

Zeer mooie plaat van Noah & The Whale. Die heerlijke dromerige melodieën, de persoonlijke stem en dan de instrumentatie wat ik erg gaaf vind. De rustige gitaren en basslijnen worden bij vlagen prachtig aangevuld door een stel blazers. Ik hou er wel van

Absoluut hoogepuntj zijn de twee instrumentals met daar tussen Love of an Orchestra. Eerst de spanningsopbouw in Instrumental l, uitmondend in de qlimax van LofO, om vervolgens bij te kunnen komen in een oase van rust bij instrumental ll. Zalig