Caspian - Tertia (2009)

Eén van de beste albums, die ik dit jaar gehoord heb. Caspian maakt ongeveer dezelfde ontwikkeling door als This Will Destroy You: steeds meer focus op ambient en geluidsmuren en minder op melodieën.

Wat ze op dit album laten horen is echt heel goed, verfrissend en imo vernieuwend. Precies wat post-rock nodig heeft op dit moment. Jaarlijst materiaal.

Dus toch minder standaard zacht/hard post-rock dan op The Four Trees? Dan ben ik namelijk ook wel geïnteresseerd, vorig album kon me maar met vlagen boeien.

Bij The Four Trees kon ik mijn aandacht ook niet altijd erbij houden (terwijl het wel briljante momenten had). Dit album vormt veel meer een geheel.

Na de eerste luisterbeurt was ik werkelijk geschokt en vond ik dit niet eens meer matig, maar zwaar onvoldoende. Kan nu al niet het debuut overtreffen in ieder geval.

Sorry maar dit vind ik echt een heel overdreven reactie. Niet eens meer matig? Komop. Als je het debuut wel iets vond en dit zwaar onvoldoende heeft dat meer met je persoonlijke smaak te maken denk ik. Of je hebt gewoon een hekel een post-rock...
Dit is een nieuwe richting die ze in gaan en lijkt niet meer op hun debuut. En slecht is het absoluut niet. Een meesterwerk ook niet, maar toch een heel goed vet album imo!

Een geweldig album!

De band is een zwaardere richting opgeslagen. Maar ook mooie sferische rustige ambientachtige stukken met veel kleine details en lekker drumwerk. Zoals het einde van Sycomore. Geweldige manier om een nummer en in dit geval zelfs het album te eindigen.

Persoonlijk vind ik dit het beste werk van de heren tot nu toe.

Ik heb absoluut geen hekel aan post-rock, wat aan mijn stemgedrag en lijstjes wel te merken is. Verder kan ik zowel de rock kant van de post-rock als de ambient variant van post-rock waarderen, maar dit album sloeg bij mij behoorlijk de plank is. Maar ik zal het een keer een nieuwe kans geven, ik weet nog dat ik de laatste van This will destroy you in het begin ook vond tegenvallen. Dat album is bij mij uiteindelijk uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van dat jaar.

ik vind het een mooi album maar de mastering op de vinyl versie laat nogal te wensen over. Alles klinkt wat dofjes.

Fantastische post-rock plaat, die je maar blijft uitnodigen om meer te ontdekken. Het is allemaal zo rustig, makkelijk en kalm, maar graaf je dieper, dan vind je steeds prachtige nuances, heerlijke geluidjes en een opbouw waar je weer eens U tegen zegt.