Ray LaMontagne - Trouble (2004)

Dit is gewoon een fantastische artiest. Zoals ik indertijd verslaafd ben geraakt aan zijn laatste album........ Toen volgde dit album er snel na en liet ik me meeslepen in dat enthousiasme en smeet ik er graag een 4,5 tegenaan. Nu ik beide albums naast elkaar leg moet ik constateren dat ik er toch verschil in moet aanbrengen en dat wil zeggen dat ik (toch met enige moeite) een halfje in mindering moet brengen. Maar dat is echt puur door deze albums naast elkaar te leggen want dat ook Trouble van de hoogste kwaliteit is staat als een paal boven water. Wat een mooie sfeer weet deze man toch neer te zetten. Fantastisch gewoon.

Dit album valt me eigenlijk nogal tegen van Ray. Vind zijn stem na een track of 4 eigenlijk nogal saai en eentonig. De muziek vind ik ook niet heel erg bijzonder.. Zitten wel een paar mooie nrs tussen, maar verder dan 3 sterren kom ik voorlopig niet.

Naar aanleiding van het indrukwekkende optreden vorige week zaterdag in Paradiso dit album vandaag aangeschaft.
Ik had alleen het album Till The Sun Turns Black in mijn collectie staan en laat hij daar nou net live weinig van gespeeld hebben..
Beoordeling volgt.

Maar twee favorieten, lastig hoor... wordt dan Trouble, mijn kennismaking met Ray en Forever My Friend, omdat dat nummer mijn liefde voor mijn vriendin perfect omschrijft. Weet niet of hij dat nummer in die context heeft bedoeld, maar it works for me!

Dikke 5 sterren voor mij. Ik heb hier niets op af te kraken! Nummer 3 in mijn top 10.

Ik schaar mij bij de aanbevelingen die gedaan worden. Ray's Crazy is gewoon, bij benadering, acht keer beter dan het origineel. Check ook zijn eerdere werk toen hij nog onder Raycharles LaMontage optrad: I wish i could change your mind, still can't feel the gin, big boned woman, skinny dippin en acre of land: allemaal super nummertjes!

Herken trouwens het verschil in mening over de verschillende albums. Ikzelf heb weer niet zoveel met Till the sun turns black. Ik denk dat dat komt doordat Ray zijn gevoel zo erg, zo goed, op plaat weet vast te leggen, wellicht passend bij die periode in zijn leven, dat het hierdoor herkenbaar verschillende albums worden die dan weer verschillende mensen aanspreken of passen bij verschillende gevoelssituaties. Wat een zin..

Even een chronologische analyse hiervan uit het hoofd:
Acre of land is wat aan de vrolijke kant. Trouble heeft m.i. een wat sombere feel. Till the sun een best depressief gevoel naar mijn mening. Gossip to the grain is eigenlijk een beetje wisselend qua gevoel.

Maar goed, it's all good better best wat mij betreft..

Mooi album maar wat mij betreft van iets minder hoog niveau dan Till The Sun Turns Black.
Dit album is wel een groeier, schitterende nummers als Hold You In My Arms , Forever My Friend ( magistraal ! ) Jolene & het afsluitende nummer zitten ondertussen in mijn hoofd vastgebeiteld.

Volledig mee eens...wat een plaat! En schande, achande...nu pas ondekt...

En dan die hoes....fraai!

Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Niets anders over te zeggen.

Ik geniet ook. Na Till The Sun Turns Black deze maar gaan luisteren. Hoewel hij daar niet aan kan tippen met Trouble, zijn LaMontagne's stem en de sfeer die hij weet te scheppen ook hier van grote klasse.

Authentiek is het goede woord voor zijn stemgeluid, dat barst van de emotie.

Ik vind trouwens de vergelijking met Damien Rice niet helemaal op zijn plaats, die maakt veel bombastischer muziek, terwijl LaMontagne's kracht juist zit in de rust van zijn muziek waarin we ons kunnen onderdompelen.