Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

De band die eigenhandig de muziekscene veranderde. Althans, voor mij.
Het kwam met Little Lion Man. Uit het niets. Daarna The Cave
en daarna volgden vele andere artiesten in hun voorbeeld.
En waarom ook niet? Het publiek stond er voor open.
Britse folkmuziek met banjo's, contrabassen en baarden op MTV. Wie had dat gedacht?

Ook op festivals doen Marcus Mumford en zijn zonen het al drie jaar onafgebrokken goed.
Wereldwijd hebben ze op de grootste festivals gespeeld, ook menig keer als (officieuze) hoofdact.
Waar hoe komt dat? Dat deze muziek plotseling zo populair werd?

Allereerst hebben we te maken met muziek die prettig in het gehoor ligt. Er wordt flink geput uit het folk-genre, maar puristisch gezien zou je dit niet als authentieke folk kunnen/mogen bestempelen.
Dan is er de banjo, een instrument dat voor velen volslagen onbekend was. De banjo geeft een melodielijn aan en werkt opzwepend.
Het bass-drum pedaal dat Marcus Mumford met zijn voet bedient en de (contra)bas partijen sturen ook lekker in een bepaald ritme, en dan zijn er (toetsen daargelaten) nog een hoop blaasinstrumenten.
Euforisch komen zij op en onopgemerkt spelen zij op de achtergrond.

Met dynamiek wordt heel erg gespeeld door deze band. Rustige coupletten waarin je alleen zang en gitaar hoort worden opgevolgd door drukkere coupletten waarbij toetsen, drums, bas en banjo de zaak versterken en plotseling wordt het weer wat rustiger. Neem bijvoorbeeld Roll Away Your Stone. Er zit enorm veel dynamiek in dat nummer!
Op driekwart van het nummer gebeurt hetzelfde als we even daarvoor ook in Winter Winds hebben gehoord: op een gegeven moment valt er een kleine pauze die daarna wordt opgevolgd door een bombastisch samenspel van alle instrumenten. En even abrupt valt het weer terug naar het rustige.

De, toegegeven, simpele bassdrum-partijen (elke tel een slag) werken aanstekelijk en nodigen uit tot springen. Iets dat live ook absoluut gebeurd, heb ik mogen meemaken.

Maar het is niet allemaal Engelse hoempapamuziek. Achter Marcus Mumford blijkt een man te zitten die enkele teleurstellingen in zijn leven heeft gekend. Daarover zingt hij in White Blank Page met hartstocht en de mensen voelen dat aan. En hoewel dit niet je typische spring-en-hosnummer is, zitten hier ook alle elementen in die de vorige nummers zo dansbaar maakten. Stemmige violen en meelijwekkend 'aah-aah-aah' worden opgevolgd door banjo en bas waarna Marcus weer begint te zingen terwijl het 'aah-aah-aah' op de achtergrond doorgaat. Daar heb je gegarandeerd een meezingmoment te pakken en tegen het einde gebeurde iets dat ik niet verwachtte: het tempo verandert plotseling, en voor je het weer is ook dit nummer enorm geschikt om op te springen!

Na het rustigere 'I Gave You All' waarin de instrumentatie alle ruimte krijgt je te ontwapenen en ontroeren volgt Little Lion Man: de f-bom is gelanceerd.
"I really fucked it up this time, didn't I my dear?" was in huiskamers, sportkantines en buurthuizen te horen. Sowieso trek je daar enorm de aandacht mee, en als dat nummer dan ook nog eens enorm swingt heb je een hit te pakken.

Vervolgens krijgen we met Timshel, Thistle & Weeds en Awake My Soul opnieuw een aantal nummer s waar de focus ligt op mooie muziek en samenzang. Het is niet allemaal vrolijk in het leven en dit album weerspiegelt dat mooi. Soms is het verdrietig en aan nummers als de daarnet genoemde drie kun je je dan heel mooi spiegelen. En wat geeft het dat je de semi-poëtische teksten dan niet allemaal thuis kunt brengen ("I sit alone in this winter, clarity which clouds my mind"?? -Thistle & Weeds), als het je het gevoel kan geven dat meneer Mumford jou begrijpt, dan is het vaak al goed genoeg. ("But you are not alone in this, as brothers we will stand and we'll hold your hand" -Timshel)
Het zijn in deze nummers (maar ook in The Cave en White Blank Page al) de interessante en voor popmuziek onalledaagse loopjes en dingetjes die deze plaat ook heel populair maakt bij mensen die gitaar spelen.

Het album krijgt nog een episch hoogtepunt met Dustbowl Dance. Alle remmen en kaders worden losgelaten en er wordt even flink uit ons dak gegaan. Aan de emotionele reis waar Mumford & Sons je doorheen leidden komt een enorme climax waarin alle emoties nogmaals tot uiting komen die eerder in dit album al zijn opgeroepen. Een schreeuw van Marcus, een overstuurde elektrische gitaar en agressieve drumslagen,
en dan, na de storm, zingen we nog een keer een rustig lied en voelen we ons begrepen. Dit willen we nog een keer horen!

Van 3,5 naar 4*. Gewoon een fijne plaat, ondanks de vrij clichématige opbouw in vrijwel elk nummer en dat je helemaal schijtziek werd van de uitbuiting ervan. Misschien wordt deze plaat over 5-10 jaar nog beter beoordeeld als duidelijk wordt dat dit het hoogtepunt is gebleken van de Mumfordjes.

Lekker nummer, maar ook een overduidelijke 'Little Lion Man part 2'.

Het zal verdomde moeilijk worden voor deze band om zichzelf te vernieuwen, omdat ze een eigen, waar ik niet erg van onder de indruk ben, sound hebben. Als ze het trucje herhalen is het 'allemaal van hetzelfde' en als ze iets anders doen dan verloochenen ze hun fans. Wie een kuil graaft voor een ander...

Hoeft toch niet altijd een probleem te zijn. Ondanks dat de groep een folkachtig geluid heeft, hoor ik hier genoeg afwisseling.
Hopelijk zet die lijn zich voort. En wat is echt vernieuwen? Met iets totaal anders komen?
Daar zie ik Mumford & Sons niet echt voor aan. Zolang het kwalitatief goed is, sterke songs met zich mee brengt, mogen ze van mij in deze stijl blijven opereren.

Sorry, ben een beetje laat.
Voor mij heeft M&S de deur in mijn hoofd opengezet voor meer vergelijkbare muziek, en ik geloof ook dat dat in de hoofden van veel anderen is gebeurd.

Ik denk dan voornamelijk aan artiesten als Laura Marling, Noah & The Whale (eerste 2 albums), Ben Howard en Boy & Bear (1e album)
en tegenwoordig acts als Of Monsters And Men.

En ik denk ook dat als Mumford & Sons niet zo populair waren geworden, Bon Iver het commercieel ook niet zo goed had gedaan. Maar daar kan ik ook hartstikke fout zitten natuurlijk.

Iedereen deze al gezien neem ik aan? Niet? Ga eens heel snel doen!

Bedankt voor de tip! Klinkt heel interessant!

'Mumford & Sons' maakte folk weer mainstream in 2009. Gemaakt tot 'stadionfolk' zelfs. Te mainstream als je het mij vraagt. Eerlijk bekennen; ik was verzot op 'Sigh No More' toen het net uit was. Maar zo snel als de koorts opkwam zo snel was ik ook weer genezen. Heerlijk dynamische opbouw zit er in vrijwel alle nummers. En door 'Mctijn' hierboven al treffend geschreven - en waarschijnlijk ook door vele anderen - te clichématig. Maar toen erg verfrissend en nog steeds alleraardigst om het zo af en toe op te zetten en ik ben zeker ook benieuwd naar het nieuwe album 'Babel'.

Aardige verfrissende muziek. De mandoline mag van mij echter wat vaker in de koffer blijven.
Het leuke zit hem toch in de samenzang en de hier en daar erg sterke melodieën.
Naar het einde toe stijgt de kwaliteit, wat beter bevalt dan de beste nummers aan het begin en daarna een geleidelijke daling van kwaliteit.
De teksten doen denken aan oudere literatuur. Ik lees dat er zelfs uit Shakespeare wordt geciteerd. Mag van mij, er zijn slechtere inspirators denkbaar.

De banjo bedoel je, niet?

Iemand heeft mij laatst het verschil uitgelegd. Ik blijf ze door elkaar halen

Het debuut van de heren, en wat voor een!

Geweldige meezingers als Little Lion Man en Roll Away Your Stone worden afgewisseld met uiterst kwetsbare nummer als I Gave You All en het geniale After The Storm.

5*!

Dat zullen ze niet meer evenaren vrees ik. Hun nieuwe album Babel vind ik een grote tegenvaller.

Eerste luisterbeurt achter de rug van dit album, mooie folk muziek en de Fleet Foxes zijn inderdaad niet ver weg en die konden mij naar verloop van tijd steeds meer bekoren.
In positieve zin springen The Cave, Little Lion Man en het afsluitende drietal nummers eruit.

Er staan best een aantal mooie liedjes op, maar ik zou dit nooit echt gaan waarderen. Hoewel de sound erg folky is met die banjo, zijn zo goed als alle nummers eigenlijk gewoon rock à la Kings Of Leon/Coldplay.