The Cure - Faith (1981)

Leg uit !

Ben ik het helemaal mee eens, super donkere plaat doordrenkt met emotie, ik wordt hier helemaal blij van. Plaat zit vol met emotie en geweldige overgangen. Eigenlijk hoort Charlotte Sometimes hier ook nog op te staan.
Zit geweldig in elkaar.
Hoewel critici anders beweren vind ik dit ook het absolute meesterwerk van The Cure

Heb net wat fotos daarvan vergeleken met de Faith-cover en ik weet eigenlijk wel zeker dat de cover daar geschoten is!
Uncanny gewoon! Eigenlijk is de foto van Faith andersom op de cover terecht gekomen.

Kijk maar eens:
http://www.ihoward.co.uk/images/bolton_abbey2.jpg
http://991.com/newgallery/The-Cure-Faith-334506.jpg

@Kaztor - album was vorige week New wave/post punk album van de dag - check dat topic.

Dit album is er één van paren.

Faith en The Drowning Man horen bij mijn absolute Cure-favorieten. Emotioneel en bevreemdend. Als ze op een concert worden ingezet zie je een deel van het publiek wat ongemakkelijk schuiven. Waar blijven de hitjes, de synths, de zestien gitaar- en baslijnen? De liefhebbers weten beter, deze kant van The Cure is minstens even vernuftig.

The Holy Hour en Other Voices zijn pure gekte. Wat een kraakhelder onverbiddelijk basgeluid. Als het toch in 1981 al mogelijk was om dit uit je bas te persen, waarom doet dan alleen The Cure dat? Het openingsnummer topt met gemak A Forest, het is ook het nummer dat ik altijd aanraad aan mensen die zich in The Cure willen verdiepen.

All Cats Are Grey en Funeral Party zijn dan weer vooral desolaat. Dat woord kan misschien evengoed bij het titelnummer passen, maar dat nummer leidt nog naar een bepaald punt (the party's getting better and bet-ter!). Deze nummers draaien cirkeltjes in stemmigheid. Vind ik dat vervelend? Nein! Als een nummer me bij de strot grijpt mag het zolang doorkolken als het wil.

Dan de twee punkers Primary en Doubt, de eerste met lof overladen en de tweede toch een beetje het lelijk eendje. Ik vind het prima nummers die weinig voor elkaar onder doen, maar in mijn hiërarchie staan ze toch onderaan.

Moet ik nu dit album in mijn top 10 zetten of Disintegration? - ik vraag het me al een poos af. Ik kan ze er ook wel allebei in zetten, maar dat is ook weer zo Orbit-achtig . Ze staan in ieder geval allebei rotsvast op vijf sterren.

Het album dat het meest de berusting in het (nood)lot uitademt. Met die conclusie in het achterhoofd is het best merkwaardig dat hierna met Pornography zo'n onrustige plaat verscheen maar ook weer erg fascinerend.

Tsja, ik maak gewoon een afweging of een plaat al dan niet in mijn top10 thuishoort.. en ik kan niet om een tweede van The Cure heen (Disintegration dus). Als ik alleen maar Cure fanboy moest zijn, had ik er heus wel 10 ingepast hoor

Pornography is de uitbarsting van hetgeen zich hier opbouwt.

Ik wilde je ook helemaal geen eenzijdigheid overdreven fanboygedrag verwijten hoor . Het is alleen wel een deel van je signatuur, die twee Cure-platen in de top 10. Maar het was alleen maar een knipoog, want ik zet natuurlijk gewoon de tien beste platen die ik ken ik in mijn top 10, en als daar twee Cure-platen bijhoren zij dat zo .

Dit is heerlijke melancholie. Met name The Funeral Party en Primary zijn bijzonder fraaie nummers.

Laatst kwam een collega hier tegenaan.. opmerking was in de strekking van "waarom wist ik niet dat The Cure zoveel meer was dan die hitjes?". Leuke opmerking eigenlijk, en nog steeds een bewijs voor waar de band sterk in is.. namelijk het profileren in redelijk lekkere toegankelijke nummers, maar ondertussen gewoon een bikkelhard oeuvre bijeen verzameld. Ik ben nu Pornography aan het branden voor haar

Leuk dit de horen. Voor mij zijn volgende 4 albums van The Cure subliem. Seventeen Seconds, Faith, Pornography en Disintegration. Hoewel de eerste ik ook zeer kan pruimen.

Meer dan een "hitjesband". Heel zeker.

Primary ok, All Cats Are Grey leuk op zien tied, de rest: nein danke, niet mijn ding.

Rondje Cure aan het doen vanavond? 'Pornography', de opvolger van deze, overleef je dan niet meer, gelet op je snel dalende stemmen vanaf 'Boys Don't Cry'.

Hoogst interessant allemaal. Maar leg mij nu eens het verschil uit
tussen All Cats Are Grey en de andere songs die je niet bij naam noemt.

Moet ik met een wiskundige berekening onderbouwen waarom ik de rest niet zo kan waarderen? Het zal wel iets te maken hebben met smaak (of een gebrek eraan). ACAG klinkt mij lekker in den oren, de andere nummers een stuk minder, over het algemeen te...eh..atmosferisch als ik dit woord mag gebruiken, misschien dat mijn mening verandert in de toekomst.

Natuurlijk niet. Ik hoor vooral een album met nummers
die elkaar in evenwicht houden, aan elkaar gewaagd zijn.

Jij hoort slechts twee goede nummers.
De rest is zo slecht dat je maar 2 sterren kan uitdelen.

Dus dan benieuwt het mij welk verschil jij hoort dat ik niet hoor.
Maar ik wil je er niet mee lastig vallen hoor. Ik was enkel geïnteresseerd.

Ik heb geen opleiding genoten om te kunnen beoordelen of dit goede of kwaliteitsarme muziek is . Het is domweg mijn muziek niet, dat is alles, en het aantal sterren koppel ik aan luistergenot.



Ach ja, ochtendhumeur, je kent het wel.

Als The Holy Hour inzet denk ik altijd aan de nacht die overgaat in een vroege, druilerige herfst-ochtend. Die herfst-sfeer hoor ik op heel het album terug.



Misschien een wat late reactie, maar ik vind dat CS geluidstechnisch wat dichter tegen Pornography aanschurkt dan Faith, hoewel het wel op de Deluxe-versie van Faith terecht is gekomen.