Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

heel lekker album, vooral 2e helft. de eerste helft doet mij veel minder vandaar net geen 5*

Neem dan de cd (die is kleiner dan de lp), maar blijf goed kauwen!

zelfs met de beste kruiden komt het niet door het heeft misschien meer tijd nodig ja

nummers 6 en 7 vind ik het lekkerst

Drankje erbij - dame aan je zij?

Na alle lofuitingen hier en in het dagelijkse NW/PP topic het album vandaag tweemaal verteerd.

Ik blijf het toch vreemd vinden dat dit alom zo bejubeld wordt. Er zijn maar drie nummers die zich kunnen meten met welk nummer op S&F / SFC dan ook, maar wat mij betreft: Colours Fly, Hunter en King is White zouden daar goed meedoen in de middenmoot.

De rest klinkt te degelijk, te glad, te af, te ver weg (zonder passie) en niet avontuurlijk genoeg. Nergens de avant-gardistische en filmische schoonheid van stukken als League of Nations, In Trance as Mission, 70 Cities..., This Earth...,"Theme" en/of Seeing Out the Angel. Het intikken van die namen alleen start bij mij een visionaire reis met een kloppend hart.

Duidelijk de eerste stap neerwaarts op de SM-ladder (het was overigens na "Sparkle in the Rain" het tweede SM-album dat ik kende).

De drie nummers die jij van NGD noemt, zijn toevallig(?) mijn favoriete nummers van het album. Dat deze maar de middenmoot vormen in vergelijking met S&F/SFC, is natuurlijk niet waar. Mee eens, S&F/SFC zijn meer abstract en fragmentarisch vormgegeven. Meer filmisch, nee. Ook NGD vind ik filmisch (wat te denken van Somebody Up There).
Dat NGD gladder klinkt, alla, dat is juist. Er is meer op arrangementen gelet. Als album als geheel klopt NGD gewoon imo. De afzonderlijke nummers van SFC/S&F vind ik ook spannender, als geheel haalt het niet het niveau van NGD, maar dat is geen schande, integendeel!

De3 drie genoemde tracks leunen alle zwaar op samenspel bas/drum die drijven die songs voort.

Bij de andere songs valt op hoe goed de synth's klinken: Someone, Promised en NGD - Glittering Prize heb ik altijd qua melodie erg 'gezocht' gevonden.

Interessant Mju, wat bedoel je er precies mee? de nummers die je noemt beslaan zowat de helft van het album.

Bij 'Glittering Prize' - die ik de minst goede van het album vind - heb ik altijd het gevoel gehad dat het nummer eigenlijk niet meer is dan de baslijn. Daar kwam Forbes, zo zie ik dat voor me, bij een oefensessie mee aanzetten en daar is door de anderen wat omheen bedacht. Zonder veel overtuiging. Geen of te weinig synergie met de andere instrumenten.

Voor het overige zit er nmm een heel natuurlijke 'flow' in het album.

Voor mijn gevoel zou het het nummer een andere kant uit moeten; ik verwachtte een bruggetje dat niet kwam en die synths vertragen bij tijd en wijle de flow, terwijl ze - imo - eerder zouden moeten versnellen, dan zou er een spanning tussen melodie en ritmesectie ontstaan.

Het is wel een van de redenen denk ik van mijn gematigder enthousiasme. Een nummer dat leunt op synths ipv op de ritme sectie is denk ik minder favoriet bij mij. En ook ik deel jullie mening over het zwakste nummer.

Ik ben het ook met jullie eens, de band destijds ook:

Oddly the band considered Glittering Prize to be the runt of the New Gold Dream (81,82,83,84) litter. Derek once mentioned to Charlie that he'd heard a Muzak version in a London supermarket. The guitarist was surprised: "God, it's bad enough when we do it."

Bron: www.simpleminds.org

Geen flow in NGD?? Lees ik dat nou goed? Als één nummer uit de jaren 80 het begrip flow samenvat is het NGD wel.. dat nummer rolt als het ware vanuit een oerkracht je luidsprekers/ hoofdtelefoon binnen. Kan niet eens beginnen aan te geven waar dit "flowt", het is synoniem met het begrip

Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Over het nummer New Gold Dream..... ; ik meen overigens dat U2 rond ' 83 dit nummer ook wel (eens?) door de luidsprekers liet schallen voor hun optreden, maar daar ben ik niet zeker van.

Het hele album is één van mijn favorieten uit de 80's; zou zeker bij de 10 mooiste/beste zitten (goed geheel).

@Aguila; 2 van de door jou genoemde 3 nummers zijn precies de wat minder geliefde nummers van dit album voor mij (behalve Hunter; prachtig toetsenintro en dito 'outro').

Nee, dat wordt dacht ik door niemand beweerd. De discussie ging vooral over 'Glittering Prize' en het feit dat Aquila niet zo kan jubelen om dit album.



....het 'flowt' van het begin tot het eind...zonder ooit te vervelen - behalve dan het "lalala" intro.

En vooruit, nog een keertje terug in de tijd:

'Hunter and the Hunted' live New Castle City Hall 1982

Even voor de goede orde. Ik vind het een goed album, maar in vergelijking met voorgangers toch een stapje terug om bepaalde redenen. Ik vind het prima dat jullie er mee weg lopen, maar dan snap ik de 'zuinige' waarderingen van 4.0* en 4,5* voor de voorgangers. Ik vind geen de beste nummers van dit album middenmoters op S&F/SFC. En let wel een middenmoter op die albums is 'zeer goed' (individueel wel 4.5*). Maar daar staan zulke ongelofelijke topsongs op (die ik al noemde) met een dynamische kracht, die ik her erg afgevlakt klinkt. Inmiddels ook "Sparkle in the Rain" aan luisterbeurten onderworpen. Grappig om deze twee albums - die ik dus relatief weinig draai- even terug in de spotlights te hebben. Dat hebben we dan toch vooral weer gewonnen!

SFC/S&F komen afzonderlijk niet in de buurt van NGD wat mij betreft; als je de beste nummers van die 2 op één album had staan, dan misschien wel....

Voor mij staat de status van dit album niet ter discussie: imo is het onomstotelijk het magnum opus van de Simple Minds. Ik vind Glittering Prize het 'lelijke eendje' in het nest en dat heb inhoudelijk toegelicht.

Bij de waardering van een album kijk ik naar 5 - 6 aspecten; de som van die 5 of 6 maakt dit voor mij het beste SM album. Kijk naar je naar de deelaspecten, bijv. creativiteit en innovatie scoren andere SM-albums hoger. Empires & Dance was voor Britse bands destijds de maatstaf (creativiteit, innovatie) waar veel langs werd gelegd - dat album zorgde voor een verlegging van de standaard. NGD als totaal - mede door de klank en de productie - blijft, ook op den duur, een overtuigend album: je kunt het nog steeds met veel plezier draaien.

En zo is het maar net, Mju!

Niet de meest innovatieve plaat, maar wel met een fraaie klankkleur, mooi samenspel (vooral de ritmesectie), sterke melodieën en een goede productie.