The Black Box Revelation - Silver Threats (2010)

Lekker hoor.. dat modder vette geluid kan ik zeker waarderen.. Bij Sleep While Moving moest ik wel heel erg denken aan Oasis..

De tweede van Black Box Revelation is er wederom eentje om in te lijsten. Het verschil met hun debuut zit 'm vooral in het feit dat ze hier meer hebben gefocust op een eigen geluid, al komt bij het nummer 'Do I Want To' de naam White Stripes toch weer erg opzetten, en las ik hier ook al ergens de naam Oasis bij het nummer 'Sleep While Moving', wat ik na beluistering dien te bevestigen.

Beginnen doen we met 'High On A Wire'; je wordt meteen wakker geschud door dit energiek nummer, één van de beste nummers op dit album, één van de beste nummers uit hun nog prille discografie. Heel erg aanstekelijk, zowel strofe als reffrein; klasse.

'Where Has All This Mess Begun' beschrijft Jan Pasternoster als het beste nummer dat hij tot nu toe al heeft geschreven. Daarin kan ik hem niet bijtreden, al blijt het uiteraard een erg goed nummer, heel rauw en donker.

Het derde nummer dan, 'Run Wild', een geweldig kick-in-the-facenummer, als ik het zo mag benoemen. Ik kan het niet genoeg herhalen; wat een energie herbergt dit nummer, net een nietsontziende wervelwind door de bossen van Dendermonde (als daar al bossen zijn überhaupt).

'5 o' clock Turn Back The Time' en 'You Better Get In Touch With The Devil' halen het niveau van hun voorgangers dan weer niet; het zijn vrij ordinaire rocksongs, die geen echte meerwaarde geven aan deze plaat.

Dan komen we aan bij 'Do I Know You', het hoogtepunt van razernij, een hoos geweld, bruut lawaai, maar o zo aanstekelijk, en o zo'n sterk nummer. Alles klopt; de strofes, het reffrein, de gitaarsolo, om nog maar te zwijgen van het brilliante drumspel van Dries Van Dijck, die toch over gans het album meer dan een eervolle vermelding verdient.

Als na stilte de storm komt, geldt het tegenovergestelde ook, moeten de heren gedacht hebben, want ‘Sleep While Moving’ is een nummer dat de luisteraar een kans geeft om adem te halen, en de vergelijking met Oasis is niet veraf, dat klopt. Meer dan degelijk nummer.

‘Our Town Has Changed For Years Now’ is ook een vrij rustig nummer, en hell I like it! De heren kunnen dus meer dan alleen raggen op die gitaar en mokeren op die drumvellen. Een aangename verrassing, dit nummer, niets dan lof.

‘Love Licks’ nog zo’n geweldig nummer, het mag allemaal weer wat vettiger, en dat is ook aan de tekst te horen. Paternoster laat zich helemaal gaan, met die rauwe, asgrauwe stem van hem. M’n absolute favoriet na één luisterbeurt, en nu staat ie nog altijd erg hoog aangeschreven.

‘You Got Me On My Knees’, het tiende nummer, is een beetje een voorbode voor wat nog komen moet; het nummer springt er niet uit, maar bezorgt de jongens ook geen schaamrood op de wangen. Ik zou het situeren in de grijze middenmoot. Doch wat er na komt, ‘Here Come The Kick’ is een ander paar mouwen. Ruim 9 minuten lang wordt de luisteraar verwend met allerlei geluiden, ontsproten uit de gitaar van Paternoster, en het wordt hoe verder de song vordert, hoe ongelooflijker, tot de climax bereikt is, waarna stilaan wordt afgebouwd. Ik heb in HUMO gelezen dat het nummer vergeleken wordt met ‘Like A Hurricane’ van Neil Young, maar helaas pindakaas; dat zou teveel eer zijn. Toch blies dit nummer me zowat van m’n sokken, ik had het echt niet verwacht na tien vrij korte nummers (met uitzondering van ‘Where Has All This Mess Begun’, misschien een verborgen indicatie?).

Ik ga dit album niet vergelijken met ‘Set Your Head On Fire’, omdat dat niet eerlijk is, niet tegenover ‘Set Your Head On Fire’, dat als debuut altijd wel één of andere invloed heeft, maar ook niet tegenover ‘Silver Threats’ dat hoge verwachtingen schepte, net door de klasse van het debuut. Wel kan ik zeggen dat dit album nog in de lijn ligt van de voorganger, al zijn er wel degelijk vorderingen geboekt, naar een eigen geluid gestreefd, etc. ik ga dit album dus niet hoger inschatten dan het debuut, maar minder zou ik het zeker niet noemen.

4 sterren

Ik sluit me hier volledig bij aan!

Ik vond de eerste luisterbeurt wat minder omdat ik de vorige sound van de BBR wat gewoon was maar zodra dat voorbij was kwam ik op een volgende prachtige plaat met meer rauwe muziek dan ik dacht! Ze mogen zeker zo blijven verderdoen en ze zullen het hopelijk nog ver schoppen. Ik ga ze alvast zien de 20ste april in Borgerhout!