The National - High Violet (2010)

@Mjuman
Free my mind....? Soms heb ik een calvinistisch pokkehumeur. Over de muziekscene, ja. Ook op deze site. Dan gooi je wel eens baldadig het kind van een ander met het badwater weg. Wetend dat het wel weer wordt opgevangen. Door jou in dit geval.

Je reactie klopt grotendeels. Op mijn muzikaal menu staat weinig tot geen klassieke blues. Alles wat je daarna noemt ken ik wel, vind ik kwalitatief goed maar raakt me niet echt. Op de requiems na van met name Fauré en Mozart. Dat zijn epische composities met een narratief traject, zoals ze dat in dikdoenerig vakjargon schrijven. Het raakt wat ik bedoel.

Het gaat mij om het verhaal. Bij voorkeur verteld in de derde persoon enkelvoud. Dat geeft je namelijk de mogelijkheid om de nodige afstand, details en brede blik in te kunnen bouwen. Songs worden er meer gelaagd en rijker door. Maar vooral ook om de luisteraar de mogelijkheid te bieden er zelf zijn eigen verhaal mee te kunnen verweven. Als lezer ben ik een fervent liefhebber van korte verhalen. Dat desemt door in mijn muzikale voorkeuren. Of een verhaal met teksten of alleen instrumentaal wordt verteld, is mij om het even. Ook Coltrane vertelt verhalen.

Bij dit album van The National mis ik die ruimte voor mijn eigen invulling van hún verhaal. Dat komt niet alleen door de teksten maar ook door de eenduidige en sombere toonzetting, zang en productie. Ik krijg simpel gezegd te weinig lucht en voel daarom geen ontroering.

Je vind het gewoon niet zo leuk.

Mwah...

Ik vind het aardig/goed - 3,5* en jij staat op 2,5* - ook weer niet echt een bar slecht cijfer en dus ook niet echt eenwereld van verschil. Aan de andere kant: heel veel literatuur (bijv. Jan Wolkers, Jan Cremer) en muziek is geschreven vanuit het ik-perspectief (bijv. BohRap, Just a Little Bit of Tears in My Eyes, To the Window of My Eyes) - dus zo wezensvreemd is dat ook weer niet.

Net trouwens weer gedraaid en dat zorgde voor instemming van mijn lief bij Lemonworld - zij houdt dan ook duidelijk minder van D&B en electronic (Fabric etc.)

conversation 16 is een juweeltje

Met de nodige spanning kijk ik reikhalzend uit naar maandag (of dinsdag) wanneer 'Trouble Will Find Me' eindelijk in mijn bus beland. Dat zorgt er ook voor dat deze plaat (samen met Boxer en Alligator) de voorbije dagen heel vaak hebben opgestaan.

Hoewel het werkelijk 3 zeer sterke albums zijn, blijkt deze High Violet toch mijn ultieme favoriet te zijn en ga ik nu ook (terug) verhogen naar 5 sterretjes en krijgt ie een plekje in mijn top 10. Het zijn stuk voor stuk fantastische nummers en het geheel is zo mogelijk nog indrukwekkender. Wereldplaat van een wereldband.

Het was allesbehalve liefde op het eerste gezicht met deze band, maar nu lijken ze toch één van mijn favoriete groepen te zijn geworden. Alle 3 de platen worden nog steeds met grote regelmaat gedraaid. Het weekend mag voor een keer heel snel passeren, dat er een 4de plaatje bijkomt.

Ha, ik heb hier net naar aanleiding van Trouble Will Find Me een halfje afgedaan. Vind eerlijk gezegd dat als je hun laatste 4 of zelfs 5 albums op rij afspeelt dat deze toch vrij afgetekend het lichtste uitvalt al blijft het niveau natuurlijk hoog en kan het trio Afraid of Everyone-Bloodbuzz Ohio-Lemonworld makkelijk de concurrentie aangaan met eender wat uit hun repertoire. Maar het wel heel erg voorspelbaar evoluerende en nodeloos gerokken Runaway doet me b.v. niet zoveel meer, net zoals de geforceerde epiek in England. Ook Matt Berningers teksten vallen voor zijn doen bijwijlen wat licht uit op High Violet, teveel steunend op het herhalen van een aantal makkelijk herkenbare catch frases (it takes an ocean not to break!) die vrij abstract en generiek overkomen. Ben hier ook niet volledig overtuigd van een aantal productionele beslissingen, de ornamenterende instrumentatie is hier wel heel erg constant front en center - ik vind de gelaagdere aanpak op TWFM meer aanspreken. Denk dat High Violet in the end misschien The Nationals beste instapalbum is maar daarom ook degene die op langere termijn de minste impact heeft.

England is één van mijn favorieten. Laat die 'geforceerde' maar vallen!

Ieder zijn meug natuurlijk maar England schiet me toch net iets te ver door in de arena-rock. Geen toeval dat Mumford & Sons het gecovered heeft denk ik dan.

The National en arena/stadion rock = een vis met een fiets.

Op High Violet incorporeerden ze nochtans een aantal arena-rock elementen zowel qua songwriting (een aantal nummers die blijven bouwen naar een logische climax of opgebouwd zijn een aantal duidelijk herkenbare catchphrases), instrumentatie (gitaren durven wel eens aanzwellen, klaroenen overal) als productie (vol en weinig gelaagd). Waarmee ik niet wil zeggen dat deze plaat daarom meteen Coldplay achterna gaat, het gaat hem eerder om een aantal kenmerken die in bepaalde nummers wat doorspijpelen (met England als diegene die er het verst in doorschiet). Ik zeg dit trouwens niet als een waarde-oordeel, ik stel het alleen maar vast.

Helemaal mee eens, inclusief jouw conclusie. Al blijf ik England echt wel een topper vinden.
Het blijft overigens een geweldige plaat, alleen vind ik Boxer gewoon nog beter. De nieuwe is ook weer goed, maar moet ik nog wat vaker horen.

Wat een gedrocht is de alternatieve versie van terrible love (bonustrack). Ik ga hem direct uit mijn spotify-lijst slopen.

Ik kon deze hele groep niet en ik hoorde vandaag toevallig Bloodbuzz Ohio..
En ik ben gelijk verkocht!, ik zal morgen gelijk even kijken voor hun cd..