Placebo - Covers (2003)

Hoe aardig zijn we als artiesten voor onze fans? Niet.

Zoals zo vaak worden de echte fans, de trouwe cd-kopers, genaaid doordat artiesten later een release opnieuw uitgeven met allerlei extra's.
Bij Placebo was dit indertijd het geval bij het album Sleeping with Ghosts dat ik toen al lang en breed in huis had.
Ik verdomde het om deze cd opnieuw te kopen en had er bij uitzondering geen moeite mee om de 10 covers te downloaden (het zal ze leren verdorie!).
Na jaren brengt Placebo het opnieuw als losse release uit en ik twijfel: ik wil het op cd hebben, maar ik baal van deze praktijken.
Ik ken mezelf en zal het ongetwijfeld wel weer braaf gaan kopen.
Op zich zijn de covers variërend van Pixies, Kate Bush en Sinéad O'Connor niet slecht, maar in alle gevallen prefereer ik wel het origineel.

"Running Up That Hill": Kate Bush
"Where Is My Mind?" : Pixies
"Bigmouth Strikes Again": The Smiths
"Johnny and Mary": Robert Palmer
"20th Century Boy": T-Rex
"The Ballad of Melody Nelson": Serge Gainsbourg
"Holocaust": Alex Chilton
"I Feel You": Depeche Mode
"Daddy Cool": Boney M
"Jackie": Sinéad O'Connor

Hij is nochtans in 2003 ook apart uitgekomen met extra nummers (vandaar mijn aanpassingen), en in 2007 verscheen de versie met tien nummers op iTunes.
Met de huidige re-release heeft de band trouwens niets te maken, vermits Placebo niet meer bij EMI zit.

Maar was dat met deze hoes? Ik ken wel een andere hoes en uiteraard van deze 2010 versie. Deze heb ik nooit eerder gezien.

Merkwaardig: nooit eerder gezien. En is dat echt zo van die 2003 release (Sleeping with Ghosts stamt immers uit september 2003). Naar mijn weten komt de fysieke release pas dit jaar als aparte release uit. Als het klopt, wat er op lijkt, is dat wel een bijzondere release met daar weer bonustracks op om het extra verwarrend te maken. Misschien dat de grote Placebo-fans het weten?

Deze is dan een stuk bekender (zal wel de 2007 iTunes versie zijn).

Hoe dan ook had deze release 3 jaar geleden al op de site kunnen staan

Deze cd is nu officieel als los album uitgebracht door EMI. Overigens met een andere hoes dan hier staat ingevoerd of door andere leden zijn aangedragen. Gewoon een licht blauwe hoes met enkel tekst er op.

Het is verder een redelijke plaat, Johnny & Mary is mijn favoriet.

Die stond hier oorspronkelijk ook, maar Chiep heeft die veranderd in degene die er nu staat. Regel op de site is dat de eerste hoes geplaatst wordt. Die blauwe is niet de eerste dus is een wijziging gerechtvaardigd.
Ik kende de iTunes hoes alleen, maar blijkbaar is hij toch al eerder als losse cd uitgegeven met bonustracks en schijnt dit de hoes te zijn die er bij hoort.

Wel typisch al die verschillende covers en releasedata. Op de website van Placebo zelf staat weer de cover met alleen tekst. En bij de digitale albums de iTunes versie.
Die op discogs staat kan ik eigenlijk niet herleiden. Ook niet op de website van Placebo zelf.

Waar ik bij dit album eigenlijk het meest benieuwd naar ben zijn de bonus nummers, maar dit album fysiek aanschaffen gaat denk ik niet gebeuren, trek ze wel ergens van het net.. Kan zelf ook niet zo goed tegen dit soort praktijken en aangezien Placebo er nog al een handje van heeft ben ik niet van plan ze nog meer aan te moedigen door dit album te kopen.

Wat jouw laatste zin betreft, verwijs ik naar wat ik hier al eerder zei:

Dat had ik ook. Ik kan me echt niet herinneren dat het in 2003 al als apart album verkocht werd en dat de 2010 release pas de eerste keer is als fysieke cd. Dat van iTunes wist ik dan weer wel.


Die staan volgens mij niet op de nieuwe release.

Rare praktijken inderdaad: ik kan daar ook niet zo goed tegen en helaas flikken veel artiesten (of eerder de platenmaatschappijen) dit veel te vaak. Juist de trouwe kopers worden gestraft en de luie twijfelaars krijgen dan later alles.

Volgens mij is het in 2003 ook nooit als apart album uitgebracht, alleen als bonus bij Sleeping with Ghosts, die ik toen overigens ook braaf gekocht heb. Tegenwoordig doe ik dat ook niet meer, Once More with Feelings heb ik bv ook nooit gekocht. Dan zoek ik liever een interessante bootleg o.i.d.


Idd, staan er niet op

Typisch weer een truc van een oude platenmaatschappij om completisten een poot uit te draaien. Eerst bij Sleeping With Ghosts, daarna bij een box set en nu uiteindelijk los verkrijgbaar met een nieuw boekje. Ze lachen zich dood daar bij EMI...

Dat dacht ik dus ook, maar die link van Chiep geeft blijkbaar anders aan.

Ik heb wellicht iets gemist in de discussie,
maar waarom is dit album een live of compilatie album?

Is het niet gewoon een regulier (cover) album?

inderdaad een coveralbum.

Ik volg Placebo al vanaf het begin en koop trouw elke keer hun reguliere releases.
Zo heb ik de Taiwanese dubbel CD versie van "Sleeping with Ghosts" (mijn favoriet trouwens) waarbij dus die bonus cover CD zit met 10 songs.

Ik ben hoogst verbaast over die cover CD met 15 tracks uit 2003.
Het is dat via deze link http://www.discogs.com/viewimages?release=1878473) de scans van het hoesje te zien zijn met het jaartal 2003 anders had ik nooit gelooft.
Op internet kan ik verder trouwens niets vinden over deze release uit 2003, misschien op het laatst toch niet uitgebracht....

In 2003 zou dus alleen de versie met 15 tracks uitgebracht zijn, kunnen die sterretjes bij de laatste 5 tracks ook wel weggelaten worden.
Belachelijk dat de "Covers" versie uit 2010 niet die 5 extra nummers bevat, ik zou graag de 2003 versie willen hebben maar ik denk dat die de markt nooit bereikt heeft.

Omdat de meeste covers eerder al op andere Placebo-releases waren verschenen: Covers (Placebo album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Okee, ik snap. Vooral op oudere singles terug te vinden,
vandaar dat ik de link met de andere reguliere albums niet vond
en hem niet als compilatie kon taxeren.

Where is my mind is een gewéldige cover. Bigmouth strikes again, hmmmm, niet zo goed. De rest heb ik nog niet gehoord, best wel benieuwd.

Een leuk album met een aantal mooie covers, maar ook met een aantal miskleunen. Vooral het eerste deel van dit album (de eerste 4 nummers) vind ik erg geslaagd, daarna wordt het helaas snel minder. 20th Century Boy en Daddy Cool vind ik maar vervelende nummers en die skip ik dan ook graag. Gelukkig maken Where Is My Mind en vooral Johnny and Mary een hele hoop goed!