The Beatles - The Beatles (1968)

E.e.a kwam ook vrij duidelijk naar voren in de documentaire over George Harrison die in 2 delen de afgelopen 2 zondagavonden bij Canvas te zien was.

Dan maar eens mijn (actuele) visie op The Beatles (a.k.a The White Album) :

Een (dubbel)elpee die al bijna 35 jaar in de kast staat ....
Waarom heeft het zo lang geduurd voordat ik um eindelijk ging waarderen ?

In het jaar van aankoop 1978 was het vrijwel alleen maar hard- en progrock wat de klok sloeg in mijn platenkast. En The Beatles dan ? Die hadden wel aardige nummers gemaakt; de bekende hits, de nummers die iedereen kent en meeblert. Maar een plaat van ze kopen; nou nee, dat was me een stap te ver.

Deze dubbelaar toen maar eens gekocht in een opwelling. Eerlijk gezegd alleen maar omdat je The Beatles goed moest vinden, en dit misschien wel hét album van The Fab Four is !? Dan rijst de vraag : maar waarom koop je hem dan eigenlijk ? Waarschijnlijk om "erbij" te horen ... ?!

Zo af en toe draaide toen ik wel eens een kant, maar dat was meer omdat de collectie nog niet zo omvangrijk was. In de daarop volgende jaren verloor ik dit album meer en meer uit het oog en oor.

Het kan verkeren. Uit pure nieuwsgierigheid ben ik The White Album sinds een paar maanden maar weer eens gaan draaien. En ziet : het wonder geschiedde !! Want de waardering voor deze platen groeit en groeit en groeit .... Deze week heb ik op een avond zelfs alle 4 de plaatkanten in één keer achter elkaar gedraaid; zo goed viel ie blijkbaar. En dat zegt wat, als ik een album van ongeveer 93 minuten in één keer in zijn geheel er doorheen jaag !

OK, er staan misschien wat "vullers" op dit album, maar daar staan zoveel goede tot erg goede tot fantastische songs tegenover, dat ik mijn waardering wederom een halve ster optrek.

De som der delen op deze platen pakt eerlijk gezegd verrassend hoog uit; meer dan je op het eerste gezicht van de individuele nummers zou denken. Dat zegt eigenlijk wel genoeg.

Het etiket Meesterwerk deel ik nog (net) niet uit, maar het scheelt maar weinig !

Zelf vind ik dat wel meelvallen...
Dat de "Witte" er ooit is gekomen is een klein wonder; George was erg teleurgesteld in zijn kornuiten die gezamenlijk naar India waren gereisd maar Ringo en Paul haakten af en meneer Lennon ging gezellig mee stoken met "Magic" Alex tegen de Maharishi om vervolgens thuis uitgebreid en openlijk zijn liefde met Yoko te consumeren.
Fraai stel; het vierkoppig monster van een half jaar daarvoor werd een stel ruzieënde kleuters; exit George Martin, exit Geoff Emerick en Ringo ging een paar weken op pad. De Let It Be-sessies waren een voortzetting van dezelfde sfeer; gekibbel en een steeds actievere McCartney en een ongeintresseerde Lennon. De reden waarom George wegliep was met name Lennon's rondhangen en het geleur met mevrouw Ono. Grappig genoeg bleek het album dat daarna werd opgenomen (Abbey Road) even een wederopstanding.
George legde op de Witte alvast de basis voor zijn bloei van 1968-1972, een beetje in de schaduw van het kibbelende echtpaar Lennon en McCartney, maar zo langzamerhand het niveau benaderend en uiteindelijk (Something! Here Comes The Sun) overtreffend!

Inzake Lennon en Ono nam George ook geen blad voor de mond. Hij moest weinig van Yoko hebben en confronteerde haar regelmatig met snedige opmerkingen als bijv. " ik heb gehoord dat je een verspreidster ben van een slechte sfeer."
Niet misselijk en natuurlijk helemaal niet goed voor de onderlinge verstandhoudingen.

George was inderdaad wel klaar om op eigen benen te staan. Misschien dat hij er nog wel het meest aan toe was. Lennon & McCartney konden hun ei wel kwijt binnen de band en Lennon had het in de laatste periode druk met Yoko en het verspreiden van wereldvrede.

Uiteindelijk is het tussen George en Yoko toch weer goed gekomen.
Zo liet hij vanaf 1981 tot 2000 ieder jaar op 8 december een mega bos bloemen naar Yoko Ono in New York sturen.
Toen Yoko Ono begin 2001 een zieke George opzocht in zijn kasteel Friar park in Henley on Thames, maakte ze samen een wandeling door de tuin. Harrison tilde haar met beide armen op zodat deze kleine Japanse dame niet vies zal worden. Bron: het boek Harrison, the editors of Rolling Stone.

George was toe aan het eind van The Beatles, maar in 1974 / 1975 had hij een periode dat hij de groep enorm miste. Hij kon wel terug kruipen. Lennon had in dezelfde periode precies hetzelfde. Terwijl McCartney en Starr zich als solo artiest helemaal in hun element voelde.

Ik reageer op je laatste alinea maar vast hierzo, om te voorkomen dat deze discussie wordt verplaatst....

McCartney had gelijk: ik vind Revolution 9 totaal niet op de plaat passen. De rest is één en al genialiteit...

Revolution nr. 9 hoorde ook bij het tijdsbeeld. Een experimentje, maar op ten duur vrij vervelend.

Ik persoonlijk vind niet alles even geniaal. De meligheid is er ook, maar wel omringd door heel wat sterke troeven.

Ik ben het dan ook eens met George Martin: ze hadden de discipline moeten opbrengen om hier een enkel album van te maken met de supernummers van deze plaat. Want die zijn er ruimschoots. Dan hadden ze een fantastische plaat afgeleverd. Nu vind ik het ook wel eens te onsamenhangend, te wisselvallig.

De verhoudingen binnen de band waren ook anders. Na de eenduidige samenwerking op Sg.peppers (waar je het plezier van het maken van die plaat terughoort), is dit een plaat waar een ieder zijn persoonlijke ideetjes vooral liet gelden.
Meer individueel en inderdaad een stuk onsamenhangender.

The White Album is dan ook het begin van het einde. Een absoluut sterk album, memorabel, maar had natuurlijk als enkel album meer indruk gemaakt.

"Natuurlijk" als enkel album meer indruk gemaakt. Op mij niet hoor .

Uitzonderingen bevestigen de regel.

Hier nog zo'n uitzondering hoor. Het kan me niet lang genoeg duren en ik heb nooit het idee dat er vullertjes op dit geniale album staan. Sterker nog, ik zou echt niet weten welke nummers ik dan zou slachtofferen om tot een enkel album te komen. Alleen Revolution 9 dan, maar ach, die duurt maar 8:10 minuten, dat zit ik ook nog wel uit.

Van mij hadden ze Ob la di enz mogen weglaten,maar zelf dan hadden ze het niet op een enkele lp gekregen.
While my guitar gently weeps maakt veel goed!

De kracht van de witte is juist dat het een dubbelaar is, een allergaatje met ontzettend veel stijlen en sferen, van onzin naar klasse, direct door van avant garde naar een slaapliedje. die allemaal dwars door elkaar heenlopen. Nummers gaan nonstop of bijna nonstop in elkaar over. De witte verpakking doet de rest.
Ik lees hier soms dat de groep disipline moest opbrengen en slechts de beste nummers op één plaat moesten uitbrengen. Terwijl de witte juist zo bijzonder is door de hoeveelheid en diversiteit, daar is over nagedacht, dat is een bewuste omslag geweest na de perfectie van Pepper. Dat is juist wat the Beatles zo bijzonder maakte, je wist nooit waar ze nu weer mee gingen komen.

George Martin zag die magie er kennelijk niet in, aangezien hij juist vond dat ze discipline moesten opbrengen voor een enkel album. Ik zie de magie er ook niet in, maar gelet op het zeer hoge gemiddelde zijn er gelukkig veel mensen die dat wel zien.

Ik ga deze plaat (platen) binnenkort maar weer eens van stal halen, want ik heb hem lang niet meer gehoord in zijn geheel. Misschien ga ik het nog wel eens zien.

Ik vind het prima zoals de '' witte'' is, en de meligheid neem ik wel op de koop toe.
Betekent wel dat de waarde die ik er aan hecht wel wat lager ligt in vergelijking tot bijv. Revolver, Pepper en Abey Road.
Het is zoals het gemaakt is en na bijna 45 jaar nadien, heeft het ook weinig zin om te discusseren over een compactere plaat die het had kunnen zijn.

Ik blijf het een wisselend album vinden, en heb hem een aantal jaren terug gekocht omdat hier de meest stevige Beatles nummers opstaan.

Denk ook niet dat er nog een album de essentie van de Beatles beter weergeeft dan dit album, voor ieder wat wils, en in dat opzicht denk ik wel hun meest complete album.