Peter Hammill - The Future Now (1978)

zeer goeie hammill plaat , machtige teksten en wat een stem , zalven en brullen tegelijk "if i could" is een ode aan zijn vrouw en een poging om de scheiding te vermijden , die hij op "over" een later album volledig zal becommentariseerd worden , maar ja ik ben gek op alles van vandergraaf generator en hammill solo

I'm the one.
Deze samen met Chameleon in the Shadow of the Nigt, In Camera en Over gekocht... ben héél benieuwd

Wat een goede plaat. Ken Hammill van enkele platen maar deze kende ik nog niet. Wist niet dat Hammill zoveel albums gemaakt heeft. Dit is echt een aanrader welke ik de komende tijd vaak ga draaien. Breng ook een stem uit. Niet gelijk te hoog. Eerst eens kijken of ik het album na enkele keren draaien nog net zo goed vindt of misschien zelfs beter.

Bij het intro van de opener Pushing Thirty moest ik een beetje aan Blur denken. Vreemd? Denk het wel, want het is eerder Bowie-achtig. Maar een sterk begin is het hoe dan ook.
The Second Hand is Hammill zoals ik hem niet eerder gehoord heb: een donkere beat onder dit nummer valt gelijk al op. Wat wel weer heel herkenbaar is de saxofoon die ook hier weer opduikt. Apart nummer.
Trappings is ook niet bepaald een makkelijk toegankelijk nummer: ritmisch zit het nogal opvallend in elkaar. Lichte kost is anders.
The Moustrap (Caught In) opent mooi: Hammill breekbaar met piano-begeleiding. Later komen er synths bij en dat geeft dit nummer een aparte sfeer. Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgde dat ik zo geinteresseerd raakte in de man. Prachtig dus!
Energy Vampires is ook weer zo'n spannend tegendraads nummer. Het zit ongelooflijk knap in elkaar en weet me behoorlijk te boeien. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
If I Could is ook te vinden op mijn 5* top 10 album The Love Songs. Een nummer waar de pijn van afdruipt. Hammill had het niet makkelijk, zoveel is wel duidelijk op dit nummer.
Titelnummer The Future Now klinkt lekker theatraal en majestueus. Is het dan ook overdone? Absoluut niet! Natuurlijk zet Hammill hier weer een keel op, maar dat ben ik niet anders van hem gewend. Mensen die dit niet trekken zijn al lang en breed afgehaakt.
Still in the Dark is er ook eentje uit de categorie mooi, donker en pittig. Maar voor mij staat dit gelijk aan avontuurlijk en spannend. Hier is de zang overigens beheerst.
Mediaevil biedt vocaal vuurwerk. Dit met name door de backing-vocals die dit nummer eigenlijk dragen. Heel soms moet ik even aan de kunstjes die Queen flikt denken, maar ik denk dat ik daarmee een verkeerde vergelijking maak, dus die mag u snel weer vergeten.
A Motorbike in Africa is een apart nummer zoals ook Current 93 ze wel eens aflevert. Is het een probeersel? Zo komt het op mij wel een beetje over. Skip-momentje.
The Cut is ook weer zo'n vervreemdend nummer. Haast spookachtig te noemen. Hammill-horror dus
Afsluiter Palinurus (Castaway) maakt het album er niet luchtiger op. Het is het einde van een tour-de-force. Maar wel eentje die ik graag onderga en die ik nog vaker hoop te ondergaan in de toekomst.

don't forget the bootlegs vanson

Nog steeds Hammill's beste solo album naar mijn mening. Ik kan hem niet genoeg bij een ieder aanbevelen. Twaalf perfecte songs in de perfecte volgorde ook. Van zacht tot hard, van introspectief en beschouwend tot vol de beuk erin (muziek&tekst). Fenomenaal. De titelsong is wat timide in vergelijking tot de rest van het album (en vooral latere live versies). De hoes deed mij in eerste instantie twijfelen of ik de CD wel moest kopen, want ik vond m nog al afstotelijk. Als man met twee gezichten dan wel weer geslaagd.

highlights (ik kan niet kiezen): Energy Vampires, The Cut, Palinurus, The Mousetrap, Mediaeval, Pushing Thirty en de rest
lowlights: geen!