Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now (2005)

In het begin werd ik zo week van deze plaat, maar nu na een paar keer luisteren blijft de plaat maar door mijn kop spoken, op een prettige wijze wel te verstaan.

Ik ken deze CD nu al drie dagen, en ik ben echt verkocht. Het eerste nummer is echt geweldig, en ik had die al ongelooflijk veel geluisterd, zonder de rest van het album te beluisteren. Toen heb ik uiteindelijk wel verder geluisterd, en de andere nummers zijn zeker ook erg goed!

De thema's is zijn muziek zijn allemaal erg droevig en gevoelig. Het eerste nummer gaat over dood, maar is wel een prachtig en emotioneel nummer. Verder komen er ook thema's zoals travestie, homoseksualiteit en de drang om eigelijk een vrouw te zijn. Zo heb je For Today I Am a Boy. Waar ik eigelijk altijd het beeld vorm van een jong jongentje, die eigelijk een meisje zou willen zijn. Maar dat kan natuurlijk niet, omdat hij nog zo jong is, en geen operaties mag doen om hem te "verbouwen" Dat is in ieder geval mijn interpretatie van de tekst.

De nummers zijn allemaal erg mooi, sober en gevoelig. Deze plaat vind ik echt schitterend. En ik bekroon hem dan ook met een 4.5* Mischien wordt het ooit een 5, maar dat zien we wel als hij binnen een paar maanden nog steeds blijft boeien.

4.5*

beetje travogewouwel net als bij marc almond, zwaar over the top, daar moet je toch echt van houden. daardoor komt het misschien wel gevoelig over, maar dat is een farce. een soort hans kazan goocheltruc. het lijkt meer dan het is, en als je het eenmaal onder de knie hebt...muzikaal is het allemaal wel erg sterk, prachtige composities, maarjah dat wordt een beetje teniet gedaan door matige teksten en een vocaal met zoveel vibrato dat het lijkt alsof hij aan het zingen is in een auto op een slecht klinkerweggetje. anderen zullen het geweldig vinden, ik vind het gewoon jammer en een trucje om de muziek makkelijk emotie te geven.

Mijn kennismaking met Antony en zijn Johnsons is net begonnen met dit album. Aparte stem, ff wennen, maar hij wordt steeds beter.
Ik ben benieuwd

Pff...ik weet het niet meer. Ik vond dit album een tijd geleden echt ongelofelijk slecht. Over het algemmen kan ik erg slecht tegen bombast (GY!BE daargelaten ), pathos, drama en 'opgelegde emoties', en dit kon me dan ook absoluut niet bekoren.

Nu besloot ik het vanavond toch nog eens te proberen, en ik werd zowaar geraakt. For Today I am a Boy vond ik altijd al mooi, maar nu deden ook andere nummers me iets. Ik denk dat ik er erg voor in de stemming moet zijn om dit album te waarderen. Ik wacht nog even met een stemverhoging, maar ik heb er vertrouwen in

Ken alleen Hope There's Someone en het duet met Boy George.. zit erover te twijfelen of ik dit een poging moet gunnen. De stem is aanvankelijk verschrikkelijk dramatisch en overthetop.. maar toch heeft het iets. Muzikaal vind ik het al stukken minder boeiend. Ik leg hem bij de "te beluisteren" plaatjes.

Mijn kennismaking met Antony begon met het album the Crying Light, dat recent verschenen is. Ik vind dat een prachtig sober album, mooie composities, een fraaie stem en mooi uitgevoerd. (4,0*) Vervolgens heb ik naar zijn debuutalbum geluisterd (5,0*). Dat vind ik echt een juweeltje, nog mooier dan the Crying Light.

Ik had dan ook wel hoge verwachtingen voor dit album, ook gezien de score hier op Musicmeter. Maar ik vind dit echt zijn minste van de drie. Er staan (natuurlijk) weer een paar prachtige tracks op, met voor mij als hoogtepunten Man Is The Baby, What Can I Do en Spiralling. Dat zijn nou precies de sobere fraaie nummers waar Antony zo goed in is.
Daartegenover staan een paar vrij saaie nummers waarin Antony wel heel (melo-?) dramatisch te werk gaat. En andere nummers zijn echt 'over the top' wat mij betreft, zowel muzikaal als tekstueel. Iemand hier heeft het over bombast, overdreven emoties. Dit album verzuipt erin wat mij betreft: ook Antony kan het overdrijven, helaas. (3,0*)

Ik blijf dit een teleurstelling vinden na de eerste plaat. Deze is gemiddeld genomen een stuk saaier.
Dat cabareteske mis ik blijkbaar toch meer dan de gemiddelde luisteraar doet.

Ik heb kort geleden albums van Antony and the Johnsons gekocht (deze en de nieuwste) en ik heb er absoluut geen spijt van. Tien goede tot prachtige songs maar het is vooral die stem dat het hem doet : emotioneel, indringend, aangrijpend en zeer toonvast. Soms wat sentimenteel of theatraal maar nooit over de top. Al verkies ik meer de iets sobere aanpak van "The Crying Light", dit is voor mij een topalbum.

Heb alleen nog maar dit album en the crying light gehoord. Ik vond het een prachtig album. Mooier dan the crying light. Al vond ik die ook al goed. Maar wat een stem heeft die man zeg! What can I do is en you are my sister vind ik echte uitblinkers.

Dat lijkt me een goed teken of nie?

Ik vind dit echt vreselijk. De muziek is best oke, maar ik kan die jankende stem gewoon echt niet uitstaan.

Zelf hou ik veel van de stem van Antony Hegarty maar ik kan begrijpen dat sommigen het daar moeilijk mee hebben. Sommige stemmen liggen mij totaal niet (Yoko Ono, Rihanna, Dinand Woesthoff bv.) maar om het bij het cliché te houden : smaken verschillen.

Tja, dit is echt de perfecte muziek om te denken: Of je vind het prachtig of je vind het echt helemaal niks . Zelf vind ik dit de mooiste plaat van 2005.

Enkele dagen geleden binnengehaald, wegens al de lovende kritieken, recensies en luisterbeurten die wel heel welgevallig waren. Een persoonlijke aanbeveling gaf dan uiteindelijk de doorslag.

Toen ik voor 't eerst de typerende stem hoorde, voelde het ietwat bevreemdend aan. Na wat opzoekwerk naar de persoonlijke ambities van de man, namelijk zo dicht mogelijk bij het vrouwelijk geslacht aanleunen, is het dan ook niet verwonderlijk dat er een soort vreemde 'knik' in zijn stem zit. Een gewenningskuur (leest: enkele luisterbeurten) later, kan ik in alle oprechtheid zeggen dat ik zijn stem één van de meest excentrieke, maar tevens ook mooiste vind die ik reeds gehoord heb. (Al kan natuurlijk niets of niemand tippen aan de orgastisch mooie stem van Tom Waits!)

Ik vat aan met een klein puntje van kritiek: het album wordt allesbehalve gekenmerkt door variëteit. Dat heb je nu eenmaal vaak met die akoestische albums. Slechts piano, met hier en daar een strijkertje. Sporadisch een gitaartje dat opduikt, hetzij dan wel enorm verdoken.

Voor de rest, al verafschuw ik veralgemeningen: een heel sterk, diepgaand, oprecht, doorvoeld, innig, intens album. Dit is zo één van die albums die zo nu en dan eens elk haar op je lichaam -bij wijze van staande ovatie- kan doen rechtstaan, en tegelijkertijd toch zo warm(,)menselijk kan aanvoelen. Het albums kracht zit dus in zijn kwetsbaarheid en tederheid. Ode aan de diepte der gevoelens. Melancholisch is het zeker, hoewel die ene sticker te weinig zou zijn om het hele gamma aan emoties te beschrijven dat hier wordt neergezet.

Wat weerhoudt me van een écht hoge score?
Ik hoop dat het in de toekomst verandert, want mijn nieuwsgierigheid is althans gewekt, maar toch kan ik geen tien seconden luisteren naar de stem van Rufus Wainwright. Dit is slechts een persoonlijke mening, maar het lied waarin zijn muzikale aanwezigheid Antony And The Johnsons vergezelt, vind ik enorm uit de toon vallen. Jammer.

Daarnaast vind ik -maar ook dat is een persoonlijke overtuiging- dat het niet past om een album een maximumscore te geven indien alle liederen op hetzelfde idee voortborduren. Variëteit en inventiviteit vind ik dan weer een teken van muzikale genialiteit en spitsvondigheid, hoewel ik weet dat sommigen het wel kunnen smaken dat veel artiesten een sterk album weten neer te zetten omtrent één thematisch concept qua muzikale begeleiding, tekst en zang. Voor mij blijft dit echter een struikelblok.

Voor de rest een heel mooi album. Prachtig om 's nachts te beluisteren in het schemerduister. Des te mooi om met twee te beluisteren. Exceptional is het niet, hoewel het toch wel de grenzen van de menselijke emotionaliteit weet af te tasten. Waarvoor chapeau!