Israel Nash Gripka - Barn Doors and Concrete Floors (2011)

Israel had het er vanmiddag met iemand over in de cd winkel voor het instore optreden.
Volgens mij was dat ook de bedoeling maar heb het helaas heb ik het niet helemaal mee gekregen.

Iedereen vraagt me ook altijd of het (met) dé Nash is. Op zich is het nog wel slim bekeken. Je ziet die hoes en er staat Israel Nash Gripka met spaties (zodat het op drie mensen lijkt) boven. Ik denk dat het best wat mensen oplevert die het daarom gaan beluisteren/kopen (bij het concert in Deventer zag ik ook alleen maar grijze koppen, terwijl Gripka meer van mijn leeftijd is).

Zeer goede cd, direct maar 4.5*

Nu verder met de live cd.

Best ver gezocht denk ik zelf. Het ligt er gewoon aan dat weinig jonge mensen voor dit genre te porren zijn, uitzonderingen natuurlijk daargelaten.

Dat heeft meer met de aankondiging te maken denk ik, want hij wordt vooraf neergezet als een type Neil Young, Steve Earle, etc. En ik was er trouwens ook en ik heb geen oude grijze kop!

Misschien moet Israel dan maar worden aangekondigd alszijnde Coldplay in een wat ouder jasje. Kijken hoe snel die jongeren komen.

Ik dacht dat deze plaat van 2010 was? Maar als MM dat niet vindt, dan weet ik nu al wat er op nummer één eindigt dit jaar

Ik heb net 'Drown' en 'Baltimore' beluisterd, en ik ga dit album toch maar in z'n geheel beluisteren; die twee liederen hebben me meteen overtuigd van 's mans kunnen. Vreemd dat ik dit niet eerder heb opgepikt..

AOVV, dit ga je goed vinden schat ik zo in als ik je smaak in ogenschouw neem.

Ik denk het ook. 'Baltimore' is in ieder geval al een pareltje!

Israel Nash Gripka is dankzij dit album voor mij één van de ontdekkingen van 2011. Gripka weet het te presteren om een album te maken waarbij zelfs de mindere nummers (Red Dress, Black and Blue) ook nog lekker klinken. Voor een optimale score komt dit album helaas niet in aanmerking, doordat enkele nummers iets “te veilig” klinken. Alleen bij Goodbye Ghost neemt Gripka veel risico en gaat hij tot het uiterste. Daardoor vormt dat nummer gelijk het hoogtepunt van een verder uitstekend album.

Leuk hoe iedereen muziek anders hoort. Red Dress is hier favoriet

Gisteren bij een optreden van hem geweest in Bergen op Zoom, niet veel mensen. Jammer hij verdiend meer. Echt een goed optreden, goede gitarist erbij en wat een strot. Symphatieke kerel is het ook, heb nu een een ep in gelimiteerde oplage gesigneerd

Heb deze man 'geïnterviewd, al moet in dit geval de definitie van interviewen uitgebreid worden, en hij was inderdaad aangenaam in de omgang. Het was mijn interviewdebuut, en ondanks het feit dat hij vrij ongeduldig was (hij had een zakje wiet op de tafel liggen - 'Bless The Netherlands') waren mijn compagnon en ik zeker niet ontevreden over het interview. Daarna nog naar zijn optreden geweest, dat ook niet onaangenaam was! Minpuntje was dat hij als toegift 'Like A Hurricane' van Young speelde, dat ik, net zoals 'Rockin in the Free World', een draak van een nummer vind.

Ook opmerkelijk: als laatste vraag stelden wij, de enigszins onoriginele, doch vermakelijke, vraag met welke artiest hij het liefste ooit nog eens samen zou willen spelen. Hij verbaasde ons enigszins met de uitspraak dat hij graag eens met David Bowie ('Hunky Dory is my favourite album') de studio in zou willen duiken, naast het feit dat hij is opgegroeid met Neil Young en John Fogerty.

Om toch nog even on-topic te blijven: geweldig album, dat ondanks haar genre, dat al vele hoogtepunten heeft gekend, niet verveeld. Ook fijn is dat ik tijdens het beluisteren van dit album, altijd terug moet denken aan de tijd van het maken van ons profielwerkstuk. Een album dat gelinkt is aan een herinnering is uiteraard altijd mooi.

Als je mijn e-mail adres PM't, dan mail ik het je door !

In eerste instantie heb ik dit album totaal verkeerd ingeschat, en ook deze gaat bij de favorieten.

Dit album is een stuk minder 'naiëf' dan het debuut, omdat zo maar even te beschrijven. Dit klinkt ook vele malen zomerser en bied meer variatie dan 'New York Town'. Dit maal ook geen enkele zwakke song te ontdekken.

Prima americana plaat. Ik duim op een tour dit jaar en een nieuw album.

De electrische gitaar in Antebellum, bijvoorbeeld omstreeks 0:29 seconden doet mij erg aan 'Southern Man' van Neil Young denken.