Pearl Jam - Lost Dogs (2003)

SAD vind ik toch wel 1 van de betere nummers van Pearl Jam. Voor B-kantjes een meer dan aardige cd

Wat een heerlijke cd, minstens even goed als een regulier album van Pearl Jam. De cd's voelen ook als één geheel aan voor mij en niet als een verzameling b-kantjes die op twee cd's zijn geflikkerd. Erg lekker.

Heb hier nog niet eens wat bijgezet!!

Geweldig PJ-album!!
Kan moeiteloos aanschuiven bij albums als No Code, Vitalogy en Vs kwa kwaliteit. Elk nummer op deze verzamelaar heeft z'n charme. Zelfs Gremmie Out Of Control vind ik heerlijk in z'n eenvoud! Alone is hierop een andere versie dan die die ik ken van de bootleg No Fucking Messiah! (was ook een b-kantje van Go) en ik vind de andere versie toch beter klinken. Hard To Imagine vind ik ook in elke vorm super, maar de originele uitvoering hiervan (opgenomen voor Vs. maar eraf gelaten) prefereer ik. Wash en Dirty Frank kennen we natuurlijk al van de Europese versie van Ten (volgens mij zijn ze hier ook iets anders).
Dit is gewoon een van de allerbeste PJ-platen!

Zoals gezegd doet dit album niet of nauwelijks onder voor de studioalbums. Tuurlijk staan er mindere nummers tussen, maar sommige nummers zijn ook zeer sterk en hadden met gemak op een reguliere plaat gekund. Ik denk zelfs dat als je van Lost Dogs de beste nummers op 1 cd zou zetten, je een van de beste PJ cd's zou hebben.
Het verbaasd me dat sommige van de beste nummers outtakes van hun minste albums blijken te zijn (die van Riot Act en Binaural). Dan vraag je jezelf al helemaal af waarom die niet op de platen stonden.
Favorieten:

- Sad
- Down
- Leavin Here
- Hold On
- Yellow Ledbetter
- Fatal
- Other Side
- Strangest Tribe
- Drifting
- Last Kiss

Een verzameling van wat naar mijn mening niet echt gezien kan worden als restmateriaal. Er staan wel degelijk prachtige songs op deze compilatie.

Neem nu bv. Yellow Ledbetter, een prachtig muzikaal stuk, aloewel weet niemand waarover het gaat???

Een zeker voor de fans interessante verzamelaar met B-kantjes die niet hoeven onder te doen voor de songs op hun reguliere albums. CD1 bevat de stevige rocknummers, CD2 de meer rustige songs.

"Chicago Cab" a.k.a. "Hellcab" movie: Chicago Cab (1997) - imdb.com
In de film zitten twee Pearl Jam songs. Ik heb dit gevonden:
"Who You Are" is played in this scene and "Hard To Imagine" is played over the end credits. Both are part of the "Chicago Cab" movie soundtrack.

Disc 2 is overigens geweldig (op 2 nummers na, namelijk Sweet Lew en Bee Girl). Ik snap echt niet dat deze nummers niet op reguliere albums terecht zijn gekomen.

Ik snap nog steeds niet waarom de single-versie van Alone niet is gebruikt. Ik vind deze versie toch echt minder.

Democratie is een van de grote plagen van de popmuziek.
Hoeveel uitstekende bands zijn wel niet kapotgemaakt door het veelkoppige monster van de democratie? De rest van de band wil ineens ook inspraak, en dat hun liedjes serieus worden genomen. Vervolgens krijgen de fans de ene wisselvalligheid na de andere te verwerken…

Pearl Jam is al vanaf het begin een democratische band, en heeft daar bij vlagen ook zeker onder geleden. Lost Dogs is dan ook een rarities-verzamelaar met een hoog democratisch gehalte.

Dat heeft voor- en nadelen. De beste ideeën worden soms bij het vuilnis gezet door die vervloekte banddemocratie de voorkeur geeft aan mindere ideeën voor albumtracks of zelfs singles. Andere keren krijgt een lid de rest soms zo ver om mee te werken aan ideeën die nooit waren uitgewerkt in een band waarin de bassist gewoon zijn plaats kent.

In het geval van Lost Dogs levert het op zijn minst boeiend luistermateriaal op, waarvan de kwaliteit over het algemeen goed is.
Laat me –als verklaard fan- niet overdrijven: het is niet bepaald Bootleg Series volumes 1-3. En niet alles is verassend: Wash en Dirty Frank staan al op alle versies van Ten die je de afgelopen vijftien jaar in Nederland kon kopen, en iedere beetje Pearl Jam-fan heeft Footsteps en Yellow Ledbetter al in huis.
(U Dwalenden die denken dat Pearl Jam alleen ten tijde van Ten een beetje interessant was, U hoeft slechts te weten dat Uw collectie fantastische muziek niet compleet is zonder Yellow Ledbetter, en u mag nu stoppen met lezen).

Soms zijn de tracks verbazingwekkend goed: twee outtakes van Binaural, Sad en Fatal, zijn stukken beter dan veel zwakke muk die de uiteindelijke plaat wel haalde. Twee B-kantjes van No Code zijn erg lekker (All Night en Black, Red, Yellow), en met Alone en Brother worden er ook echt een paar redelijk obscure juweeltjes uit de Ten-tijd beschikbaar gemaakt.

Daar staan dan wel weer wat minder momenten tegenover. Ergens gaat de band door een kortstondig surfgitaarmomentje dat helaas verplichte kost is in het oeuvre van iedere Amerikaanse band (Gremmie Out Of Control). Elders probeert Stone Gossard het vak van songwriter te leren met veel vallen en weinig opstaan (Don’t Gimme No Lip) en weer verderop neemt Jeff Ament wraak op een beroemdheid door een roddel op muziek te zetten (Sweet Lew). Daarvoor is volgens mij het hobbyproject uitgevonden, Jeff, dat ik gewoon met goed fatsoen kan negeren.

De meeste dingen zijn desondanks op zijn minst vrij goed. Bovendien worden de liedjes toegelicht in een leuk boekje, waaraan alle leden van Pearl Jam (behalve de huidige en ontplofte drummers) liner notes bijdragen.
Zelfs wat zwakkere bijdragen krijgen zo extra charme: Ed Vedder die het moment vereeuwigd dat Jack Irons vertelde dat het hart van een walvis zo groot is als een Volkswagenbusje (betreffende het rare en zwakke milieuliedje The Whale Song). De band was blijkbaar ‘in awe’ over dit weetje, aldus Vedder. Je ziet het al voor je: de muzikanten van Pearl Jam staan stil bij elkaar in hun repetitiehok, diep onder de indruk van de machtigheid van de natuur. Zulke mensen zijn het.
Je moet een beetje van ze houden, al is het stiekem.
Elders leren we dat het negeroog op de voorkant van de No Code-hoes behoort aan de beroemde en controversiële basketballer Dennis Rodman. Wist u dat? Nou, bij deze.

Al met al zullen de meeste mensen wel kunnen leven met het feit dat ze deze liedjes niet kennen. Maar ik voorspel dat er in de toekomst alleen maar meer mensen zullen bijkomen die Pearl Jam niet beoordelen op hun vroege succes of wat Kurt Cobain daarvan vond. Spittend door de discografie zullen die mensen ontdekken dat Pearl Jam een van de meest constant op hoog niveau staande bands van de laatste dertig jaar is. Als ze eenmaal fan of liefhebber zijn, zal ook een b-kantjesverzamelaar interessant zijn, en door Lost Dogs zullen ze niet worden teleurgesteld. Mensen die nu al Pearl Jam kunnen waarderen raad ik hierbij aan deze plaat blind in huis te halen.
Gek genoeg zijn er trouwens nog aardige b-kantjes van Pearl Jam die de plaat niet hebben gehaald, Leatherman komt als eerste in me op als voorbeeld. Het ontbreken van de twee Merkinball-tracks is zelfs onvergeeflijk te noemen.

Waarschijnlijk ligt dat aan zakelijke blabla, of anders aan die achterlijke democratie. Nou ja, laat ze maar, die jongens van Pearl Jam. Met Backspacer hebben ze onlangs laten zien dat ze over een mindere periode heen kunnen komen, en het zijn ook zulke aardige jongens. Ze maken zich echt druk om de oceaan, de politiek, en het wapenbezit in Amerika. Wist u dat? Nou, bij deze.

Lost Dogs is een waardige verzameling van liedjes die beperkt of nog niet eerder zijn uitgebracht. Het niveau van de muziek is erg hoog, zeker als je in aanmerking neemt dat deze liedjes nooit op een regulier studio-album zijn verschenen. Maar met juweeltjes als Alone, Whale song, Other side, Hold on, Dead man en Brother zou je een topalbum van jewelste kunnen samenstellen. Dit is verplichte kost voor een ieder die gitaarrock kan appreciëren, in het bijzonder natuurlijk mensen die Pearl Jam hoog hebben zitten.

Yellow Ledbetter is echt een van de lekkerste nummers die ik van Pearl Jam gehoord heb, ik hoor hier af en toe wel een beetje Hendrix invloeden.

Misschien moet ik me maar eens aan dit album wagen, ook al ben ik bang dat het een beetje gaat tegenvallen.

Ik heb 'm net vandaag beluisterd, en ik tegen alle verwachtingen in klinkt deze dubbelaar absoluut niet als een verzameling van "B-sides", want daarvoor zijn de songs te goed. Ik vind de 2de cd de beste, dat is denk ik ook de rustigste van het duo. Ik draai deze ook erg vaak, omdat er veel variatie inzit. Voorlopig 'n 4/5.

Dit was eigenlijk nog de enige cd, die ik nog niet beluisterd had van pearl jam. Wat een cd is dit trouwens. Ik vind dat er zoveel goede nummers opstaan. Eigenlijk vind ik beide cd's goed. Het is eigenlijk zonde dat zoveel goede nummers nooit op de reguliere albums terecht zijn gekomen.. Want dit zijn zeker niet de minste nummers van Pearl Jam.

Goede cd, met prima nummer, ook wat echt B nummers.
Sad
Down
Alone
Leavin' here
Hold On
Yellow Ledbetter
Fatal
Wash
Dead Man
Strangest vibe
Last Kiss
Dirty Frank
en Brother

zijn mijn favorieten.. Stel je voor dat dit 1 cd was.. Dan was dit denk ik toch wel 1 van de betere geweest van PJ

TheFunkM heb je als eens de Layne Staley tribute 4/20/02 gehoort?

Zo nee!
Haha dat is een verborgen song. Zie dat nu pas staan. Ik sla Bee Girl ook altijd over, vind dat namelijk een rot nummer. Ik ga hem meteen even luisteren.

Mooi nummer..

because he's dead

Wat een ontzettend leuke verzamelaar is dit zeg!

Zeer sterke nummers, erg verassend!

Yellow Ledbetter is voor mij 1 van de mooiste tracks ooit gemaakt.