Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Haha
Er bestaan interviews op Youtube waarin SW over Opeth praat, maar de editor van het filmpje diende een PT-lied op de achtergrond te zetten en net iets te luid, waardoor je Steven amper verstaat... Ik herinner me toch dat SW er redelijk weg van was! En Mikael => SW, dat denk ik ook wel

Ja, dat filmpje herinner ik me. Ik heb hem maar afgezet omdat ik er inderdaad geen zak van verstond. Maar als jij zegt dat het wel meevalt geloof ik dat graag hoor

Kan me daar niet in vinden eigenlijk. Prachtig breekbaar popliedje met een geweldige hook in de vorm dat pianoloopje.

Inderdaad. Een rustpunt mag ook wel eens

Lazarus is het perfecte lied om meisjes tussen 17 en 21 de wereld van PT binnen te loodsen, en de mijne dus

Ik kan me die meisjes niet voorstellen, maar dan nog de mesjes veilig in de bovenste lade lijkt me ja

Hm, dat moet ik toch eens uitproberen.

Grappig, ik ken PT juist via een meisje, al was ze net wat ouder.

VERTEL ... ik wordt benieuwd !!

Meisje in kwestie moet wel enigszins rock-minded zijn. Als het een R&B euh geval is, maak je niet veel kans. Je vraagt of ze PT kent - 99 kansen op 100 kent ze PT niet en dan laat je Lazarus horen en je vertelt er wat bij dat SW je held is en zo omdat hij zo'n meeslepende muziek maakt in verschillende bands en zowel als schrijver, zanger, gitarist en producer. En dan doe je verder met Trains, Sentimental, Stars Die... De nummers die je echt raken en dan vindt ze die muziek mooi en mettertijd laat je dan ook dingen als Arriving Somewhere en Anesthetize horen.

Best is gewoon om op één of andere manier samen met haar in de woonkamer te zitten, 's nachts, niemand thuis, volledige duisternis en dan lig je gewoon in de zetel en zet je de ene na de andere plaat op. En dat ze moet zwijgen

(ik vraag me af hoelang het zal duren vooraleer dit bericht naar een ander topic gestuurd zal worden )

By the way, Herman, ik heb PT ook via een ouder meisje leren kennen!

Gewoon niet beginnen met zaken zoals Voyage 34 of Sky Moves Sideways, want dat loopt gegarandeerd fout af

Het is en blijft een geweldig album, dat n.m.m. een stuk consistenter is dan zijn opvolger, waar er twee (à drie) geweldige uitschieters zijn en je de rest er eerder bij neemt. Het is ook een sterk geheel, maar haalt het toch niet bij Deadwing. Hier is bijna elk nummer het vermelden waard; enkel Mellotron Scratch en Glass Arm Shattering vind ik niet overdreven bijzonder, maar dat weerhoudt me er toch niet van hier een 4,5 aan toe te kennen. Ik heb het al veel uitgeluisterd en beleef telkens weer plezier aan het hele album.

Maak je geen zorgen, het is de moeite waard

Beluister 'm minstens 5 keer na elkaar en dan nog geregeld. Ik heb 'm nu 1,5 jaar en nog steeds ontdek ik nieuwe lagen in deze prachtige, unieke muziek. En je bent een goed album begonnen. Als je hiervan houdt, probeer ook eens FOABP (2007), met het fenomenale Anesthetize.