Slint - Spiderland (1991)

Slimpie. Bij de broodjeszaak bestel je zeker ook altijd 'een broodje vleeswaren' als je er ham op wilt?

zeg zie je daar in de wei dat beest staan?
Welk beest.
Ja die met die zwarte vlekken
Niet die met dat pluizige haar?
Nee, die zwarte vlekken.
Of toch die met die krullende horens?
Nee, die zwarte vlekken!!!!!
Ohh die, zeg dan dat je die koe bedoelt.

Waarom word een band zoals The Bark Psychosis wel tot de Post-Rock genoemd? De term Post-rock komt daar tenslotte weg.

Even een linkje voor de duidelijkheid

: achtergrondartikel op KindaMuzik

Ook al zo'n goeie. Je zegt hetzelfde als degene op wie ik daar reageerde. Dat jullie Sonic Youth, Slint en Nirvana niet op een hoop willen gooien, moeten jullie zelf weten. Ik doe dat wel...

En bij de slager zeg ik regelmatig: ''Verras mij eens vandaag!'' Maar dan verwacht ik wel vlees en geen groente, er zijn grenzen.

Is 'weg' Vlaams voor 'vandaan'? Interessant om te lezen, ik wist niet dat term voor het eerst werd gebruikt in relatie tot Hex. Tja, het is altijd moeilijk om grenzen te trekken tussen genres. Het is ook helemaal niet gek om slowcore als subgenre van post-rock te beschouwen, wat ook geregeld gedaan wordt, als ik zo een beetje rondkijk op het internet. Het geluid van bands als Talk Talk en Bark Psychosis ligt wat mij betreft accurater besloten in de term slowcore (langzame, dromerige, atmosferische rock) dan in post-rock (hoekige, kille gitaarrock met onconventionele opbouw en veel dynamiekwisselingen), maar goed, het is allemaal een kwestie van interpretatie, en dat doet iedereen weer anders. Het is vandaar dat er zo geregeld genre-discussies op gang komen op deze site. Maar hoe we het ook noemen,

Geeeniaal!

prachtige plaat waarmee we met Good Morning Captain het ware hoogtepunt bereiken.

ik ga er niet mee akkoord dat deze plaat de grondlegger van het post-rock genre mag genoemd worden.

Wikipedia geeft

En het is nog zeer prettig om naar te luisteren ook.

Een album als vurig voorspel. Hier en daar vurige steekjes maar de grootse ontlading laat zich bijna de gehele plaat uitstellen. Op het 'teaser'-rige af. Die ontlading dient zich uiteindelijk wel aan in de finale van Good Morning Captain.

Ja, die finale van Good Morning Captain is grandioos. Zover ben ik inmiddels ook wel gelukkig. De algehele sfeer van het album raakt me ook wel. Toch weerhoudt iets mij er van om dit plaatje beter te beoordelen. Hoe dan ook. De finale is zo goed dat hij eigenlijk tussen spoiler tags besproken zou moeten worden. Het is zo mooi dat al de suspens en ellende uiteindelijk slechts draait om dat ene concept, waar al zo veel over gezongen is in de geschiedenis van muziek. Het album lijkt één enorm allegorisch verhaal te zijn en Good Morning Captain bevat de clue wat het geheel moet symboliseren. Zoiets. Ja, misschien is het het gebrek aan echte climaxen wat me tot nu toe heeft weerhouden. Ik denk dat ik dit album juist zou moeten prijzen om de geweldige opbouw.

Ik heb al veel lof over deze plaat gehoord, tijd dus om deze eens te gaan checken...

Na de eerste luisterbeurt valt deze plaat nog niet echt specifiek op... Dit zal dan wel een groeiplaat zijn wsl...

Inderdaad

Deze verdient hoger in de top 250. Wat een fantastische plaat is dit zeg! Geweldig goeie sound van de drum en heerlijke gitaarloopjes. Toen ik het voor het eerst hoorde dacht ik: Is dit begin jaren '90?

Van dit album (ik had een kopietje) leek het mij begin jaren negentig hoogstonwaarschijnlijk dat het ooit populair zou worden, veel te zwaar en helemaal niet catchy, niks voor het grote publiek. Ik had al onraad moeten ruiken toen ik hem de nodige jaren later eindelijk eens tegenkwam bij een platenzaak en de verkoper me aan de kassa toevertrouwde dat hij dit een erg goede cd vond, maar ja dat was een behoorlijk alternatief zaakje in de uithoek Leeuwarden, dus dat moest nog kunnen. Maar ja sinds ik musicmeter ken ben ik wel uit de droom. Postrockpioniers is blijkbaar het oordeel. En ik ben niet onverdeeld fan van de postrock van bijvoorbeeld GYBE! en EITS. Ik vind spiderland dan waarschijnlijk ook vanwege de 'verkeerde' redenen nog steeds wel erg goed, namelijk omdat hij zo mooi een wanhopige sfeer oproept en omdat het gewoon een goede gitaarplaat is. Nou ja vanaf het derde nummer dan tenminste, de eerste twee zijn niet meer dan voorafjes voor mij. Maar ik ben wel lichtelijk teleurgesteld dat deze fantastische cd mensen blijkbaar kan inspireren tot het maken van hoogdravende maar verder weinigzeggende muziek. Af en toe is het leven best treurig.

Lekkere gitaarpartijen en een wanhopig sfeertje zijn volledig legitieme redenen om van dit album te houden denk ik zo En verder: ik plaats dit album ook nooit in hetzelfde straatje als de Godspeeds en Sigur Rossen van deze wereld. Gevoelskwestie denk ik.

Slint sluit dan ook veel beter aan bij mathrock (vooral Tweez), Spiderland heeft gewoon toevallig wat kenmerken van het genre dat men later post-rock zou noemen.

Wat mij betreft heb je volkomen gelijk. Tweez is meer straightforward mathrock rechtstreeks uit de oefenkelder. Spiderland bevat meer uitgesponnen instrumentaal werk en leunt meer op de sfeerzetting. Desondanks wordt dit album (samen met het latere werk van Talk Talk) toch als het begin van de post-rock gezien. Tja, hokjes..

Gisteren op vinyl binnengekregen. Ik ben de koning te rijk