Erikk schreef:
vindt ik

Ik heb een persoonlijke vete tegen dt-fouten, ik heb er op MuMe al veel te veel gezien, zelfs van volwassen mensen die worden verondersteld geen dergelijke kanjers van fouten meer te maken.
Metallica met een symfonisch orkest achter zich, het had een geniaal live-album kunnen worden. In tegenstelling tot wat andere hier al gezegd hebben, geloof ik wél dat de muziek zich leent tot de toevoeging van een symfonisch orkest. Nu is het nog steeds een zeer degelijke plaat, maar al gauw wordt toch duidelijk dat het concept nog beter had kunnen uitgewerkt worden. Vooral bij sommige van de wildere nummers spelen orkest en groep echt tegen elkaar op en schiet het zijn doel mooi voorbij.
Ik had het me anders voorgesteld; denk maar aan Elbow die The Seldom Seen Kid live speelt met een orkest en koor achter zich. Het orkest hadden ze hier ook beter gebruikt om enkel accenten te leggen in de agressievere nummers en eventueel de backing vocals versterken met een koor van basstemmen, en het zo wat bombastischer en theatraler maken zonder er te veel in te willen proppen, zoals hier soms het geval is. In deze versie van
Devil's Dance bijvoorbeeld wordt dat meer gedaan; de strijkers spelen in sommige stukken unisono met de gitaarriff, in plaats van er een groot nieuw stuk rond te breien. Op andere stukken spelen ze wel weer iets helemaal anders, wat natuurlijk jammer is.
De fusie van orkest met groep komt wel mooi tot zijn recht in bijvoorbeeld
No Leaf Clover, wat duidelijk maakt dat samen nummers schrijven met het orkest erin verwerkt eigenlijk de beste resultaten oplevert. Ik stoor me niet echt aan de hoeveelheid Load/ReLoad nummers, want meestal hebben ze het beste eruit geselecteerd, wat nog degelijke rocknummers zijn. Soms komt het zelfs beter uit de verf live (zie even verder).
Sommige mensen hebben ook nog wat opmerkingen gemaakt over James' stem; het is waar dat zijn stemgeluid hier niet zo rauw is als op Live Sh*t en een fantastische zanger zal James ook wel niet worden, maar tegensteken doet zijn zang hier ook weer niet. Bovendien denk ik dat een helderder stemgeluid beter klinkt in combinatie met onder andere de strijkers, ook al zingt hij dan hoger dan je soms zou willen.
Goed, dat wat betreft de voornaamste negatieve punten van het album. Gelukkig is de opzet hier en daar wel geslaagd. Sommige nummers, en dan vooral de trage, komen goed tot hun recht in dit arrangement. Ik denk aan bijvoorbeeld
One,
Nothing Else Matters en
Outlaw Torn die niet veel moeten onderdoen voor het origineel. Maar in een paar gevallen verbetert het hier n.m.m. zelfs ten opzichte van het origineel:
Bleeding Me, mijn persoonlijke favoriet van Load, wordt nog interessanter in dit arrangement, en vooral
The Call of Ktulu, dat op Ride the Lightning een beetje kaal is van geluid, krijgt een goeie herwerking en doet zo nog meer aan als een klassiek stuk met metal-accenten in plaats van omgekeerd. Zeker geen slechte keuze om daarmee te openen.
Om samen te vatten, vooral (maar niet alleen) voor deze nummers is S&M de moeite waard:
- The Call of Ktulu
- No Leaf Clover
- Bleeding Me
- Nothing Else Matters
- One
Toch had het al met al nog beter gekund. In sommige van de echte heavy metal-nummers laat de uitvoering heel wat te wensen over en al snel lijkt iedereen door elkaar te spelen. Ik kom toch tot een score van 3,5 omdat het toch eens een leuke afwisseling is van de studio-albums en over de speelduur van 2 uur komt er toch een hoop interessants voorbij, maar voor een dergelijk project van mijn lievelingsgroep had het zeker een 4,5 moeten kunnen worden.