Elmer Bernstein - To Kill a Mockingbird (1962)

To Kill A Mockingbird staat historisch gezien hoog in het vaandel, als klassieker beschouwd, idem dito voor Bernstein's score. Voor mij persoonlijk geen van beiden, al is de score zeer functioneel bij de film en is qua plaatsing thematiek, alles goed, behalve dat echte luisterplezier. Boeken, bladen, recensies spreken al eeuwen over dat dit zijn beste werk is, zelfs Bernstein vond dat zelf ook. Desondanks is zijn professionele vervulling van zijn taak interessant.

De Aaron Copland invloeden ervan afdruipen. Bernstein begon al op jonge leeftijd met pianospelen en zijn piano-lerares vond hem goed en vroeg Copland om hem te helpen. Copland was toen nog niet wie hij later zou worden qua en zou later met Bernstein meekijken bij zijn carriere. Ook sterk terug te horen in scores als The Magnificent Seven. Eerst wist de componist niet hoe die de film moest benaderen en na wat weken wist hij het eindelijk: vanuit het oogpunt van het kind. Zijn belevenis van het kleine plaatsje met veel kinderlijke, simpele, vrolijke, warme melodieen met een instrumentatie van veel harp, fluit, simpele piano klanken. De omzwaai in het dorpje van een grote misdaad doet die kinderlijke stijl, enkel iets donkerder klinken, net dat het merkbaar is. Ondanks alle zware thema's van racisme, armoede, noem maar op.
En die simpele piano noten, die waren naar zeggen identiek aan het eerste wat Bernstein bij de allereerste les met Copland speelde. 3.5 sterren