Metallica - Garage Inc. (1998)

Deze bedoel je?

De tekst in het boekje slaat de spijker op de kop:

'like the first "Garage Days Revisited", these are cover tunes en you shouldn't take all this too seriously, cause we don't!! Enjoy!'

Zo is het maar net. Neem alles met een korrel zout. Door het verhaal in het boekje (opgeschreven door David Fricke) krijg je een aardig beeld waarom ze bepaalde songs hebben gekozen en waarom ze dit album hebben uitgebracht.

Disk 2 beland nog regelmatig in de CD-speler, waar enkele uitstekende covers op staan, zoals Stond Cold Crazy en Am I Evil. En op de een of andere manier heb ik een zwak voor Crash Course in Brain Surgery..

Dat slaat dan vooral op het 5,98$ EP. Diezelfde tekst staat daar op de achterkant in het handschrift van Lars.

Link over de covers die Metallica deed.
METALLICA - Encyclopedia Metallica - Cover tunes - encycmet.com

Was dat niet tijdens een tribute aan Queen?

Edit: Beter gezegd: tribute aan Freddy Mercury.

Linkje

Dan moet het van de Live Sh*t opname San Diego zijn. Daar werd in januari '92 Stone Cold Crazy gespeeld. Het Tribute concert was enkele maanden later.

Metallica coverde het nummer in 1990 voor een compilatiealbum ter ere van 40 jaar Elektra.
En begin 1991 stond het op de B-side van de single Enter Sandman.
Kreeg tevens in 1991 ook de Grammy voor 'Best Metal performance'

Ik blijf dit één van de onderhoudendste en beste Metallica plate vinden;
De covers Whiskey in The Jar (Thin Lizzy), Turn The Page (Bob Seger) en vooral Stone Cold Crazy (Queen) zijn méér dan geslaagd, dit is zo'n Metallica album dat ik moeiteloos in één keer kan uitzitten, zonder me een seconde te vervelen; Top!

In feite is Metallica groot geworden met het spelen van covers. Door het spelen van veel NWOBHM nummers die in de Verenigde Staten maar moeizaam doorsijpelden won Metallica gaandeweg steeds meer publiek voor zich, alvorens de interesse van John Zazula te wekken. In die zin is het dus heel legitiem om eens al die opgenomen covers te verzamelen en uit te brengen. Een leuke geste is nog een aantal nieuw ingespeelde covers. Maar hoor het schrijnende verschil. De Garage Days re-revisited ep afzettend tegen de flauwe zouteloze Mercyful Fate interpretatie. Waar is dat bijtende venijnige eigenwijze Metallica gebleven? Hetfield lijkt het niet langer in zich te hebben om agressief van zich af te schreeuwen in de belachelijke Discharge verminkingen die hier begaan worden. Thin Lizzy wordt dubieus geëerd met Whiskey In The Jar. De poging het nummer te moderniseren door het vrolijk te laten huppelen faalt hopeloos. Blijkbaar sta ik daarin alleen want het werd nog een hitje ook. Turn The Page van Bob Seger wordt wel aardig gebracht, hetgeen ongetwijfeld te maken heeft met het perfect kunnen inleven in het harde toerleven. Positieve uitschieter is de collaberatie die met die gast van Primus en die gast van C.O.C. live voor de radio aangegaan wordt, om Lynyrd Skynyrd's Tuesdays Gone ten beste te geven. Kijk, dat klinkt spontaan en dus gelijk een heel stuk beter dan al die andere flauwe deuntjes die cd 1 vervuilen. Cd 2 rechtvaardigt dus de aankoop wat mij betreft, mocht je deze nummers nog niet in huis hebben. Am I Evil, Blitzkrieg, The Prince en Killing Time hebben een onmiskenbare Metallica stempel gekregen en lijken nu meer bij Metallica te horen dan bij de originele artiesten.

Terecht opgemerkt, Edwynn. Nou ja, die covers brengen ook nog een beetje geld in het laatje van die artiesten die er niet rijk van zijn geworden. Ik deel je mening in verband met Whiskey in the Jar: afschuwelijke cover. Toch heeft die verzamelaar zijn verdienste dat je alles in een keer kunt kopen want anders moeilijk of niet meer te vinden.

Beide cd´s vind ik geweldig, cd 1 heerlijke hardrock en cd 2 goeie trashmetal. Favorieten van cd 1: Its electric, *sabbra cadabra*, *turn the page*, *Mercyfull fate*, whiskey in the jar. Favorieten cd 2: helpless, the wait, *last caress/green hell*, *am I evil* en *blitzkrieg*.
Cd 1 kan ik zonder moeite helemaal uitluisteren met een paar uitzonderingen waar ik soms geen zin in heb (loverman, tuesdays gone). En cd 2 vind ik op den duur vervelen omdat het wat eentonig wordt na een tijdje, je hoort steeds hetzelfde geluid.

(*Nrs gekozen als favoriet*)

Ik kan dit album ook zonder moeite helemaal af luisteren, iets wat me de andere (nieuwere) Metallica albums moeilijker af gaat.
Vooral de 2e cd vind ik heel goed.

Ben het eigenlijk wel met Edwynn eens. Ik mis op CD1 een beetje de bite die ik op cd wel hoor. Op de songkeuze val weing aan te merken, echte vind ik de nummers vaak een te krampchtig modern geluid hebben. Alleen vind ik het bij Wiskey in the Jar wel wat hebben. Hoewel ik door de zware productie wel een beetje de charme van het nummer verloren vind gaan. Juist op CD 2 hoor ik Metallica zoals ze het lekkerst klinken.