Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)

Storm Corrosion is een erg goed album maar op sommige momenten wordt er iets te lang over gedaan om de spanning op te bouwen. Dan zweeft alles maar wat in het rond zonder enige functie. Ljudet Innan is met afstand mijn favoriet, dat is echt hemels. Ik gooi er een halfje af, 4 sterren.

Tsja, dat zegt dan meer over jou dan over dit album

Nee, dit wordt 'm niet. Ik heb deze plaat al diverse keren beluisterd, maar op de één of andere manier kan ik maar geen waardering krijgen voor deze plaat. Iedere luisterbeurt werd een aaneenschakeling van teleurstelling en hoe vaker ik de plaat beluisterde, hoe vaker de gebreken pijnlijk duidelijk werden. Gebrekkige en vervelende vocalen en nietszeggende en niet zo boeiende composities waren de dooddoeners van deze plaat. Daardoor kon ik ook niet echt genieten en keek ik vaker dan lief naar hoelang het nog zou duren. Gelukkig trok het laatste nummer het niveau nog wat naar boven, maar kon de al gemaakte schade niet goedmaken. Een beetje jammer, want ik kan niet ontkennen dat dit potentie had.

Ik denk dat Steven Wilson en Mikael Åkerfeldt te veel fan van mekaar zijn om in een samenwerking als deze kritisch genoeg te zijn voor de ideeën van de ander en waarschijnlijk hebben ze de grote inspiratie voor hun eigen werk gebruikt, want wat ze onder eigen naam hebben uitgebracht de laatste jaren is beduidend sterker dan deze saaie zemelplaat.

Straf eigenlijk dat dit hier nog een gemiddelde van 3,70* haalt...

Gisteren weer eens beluisterd en genomen voor wat het is, de aanvankelijk hoge verwachtingen zo goed als mogelijk acherwege latend, vond ik het toch niet helemaal beroerd. Ik ontdekte zelfs hier en daar enige spanning. En sfeer is ook alom aanwezig. Voor mij nu een plaat die maar op zeldzame momenten tot z'n recht komt en dan toch wel net de moeite is.

Gisteravond dit album in 5.1 gehoord en dat was best een ervaring. Ik snap dus echt niet dat mensen zeggen dat hier geen spanning in zit, het maar vlakjes is enz. Het album krijgt juist in die laatste track een echte climax maar het is er wel een van het subtiele soort.

Een juwelendoos die zich tergend langzaam prijsgeeft. Vergeet Opeth of Porcupine Tree en treed binnen in de muzikale tegenhanger van de wondere wereld van Tim Burton in de vorm van donkere ondertonen, lugubere klanktapijten en bezwerende samenzang. De schijf is als het ware een minutieus in elkaar gezette stopmotion film met veel ambacht , liefde en geduld gefabriceerd. Niet gesmaakt door iedereen, weinig hapklaar met echter nieuwe ontdekkingen bij elke draaibeurt. Genreoverschrijdend, vernieuwend en gebeiteld in een muzikale traditie tegelijk, twee moderne troubadours met de vinger aan de pols, essentieel en uniek.

Mijn schijf van 2012...

v de beste, korte, recensie die ik sinds lang gelezen heb, straf! En correct, wat mij betreft!

In de interviews geven ze juist aan dat ze totaal geen moeite hadden om elkaars ideeën af te wijzen.

Ik schreef ook niet dat ze daar moeite mee gehad zouden hebben maar dat ze als fan van de ander mogelijk minder kritisch geweest zijn. Als je de ideeën van de ander al snel goed vindt hoef je ze trouwens helemaal niet af te wijzen en kost het ook totaal geen moeite.

Een slechte plaat is het overigens niet, maar een prioriteit was het niet. Er is telkens tussendoor aan gewerkt. En meer dan een leuk tussendoortje kan ik er nog altijd niet van maken.

Zo, herre48, dat heb je schitterend samengevat en verwoord! Net heerlijk in alle rust weer eens opgezet na een hele lange tijd.

Wat een sfeer, sfeer, sfeer! Prachtig!