The Magic Numbers - The Magic Numbers (2005)

Moderators

Even serieus, de moderators snappen gewoon dat je dit niet zo serieus moet nemen. Ik probeer gewoon (wat ongenuanceerd ja) mijn ergernis uit te leggen, met een provocerende ondertoon. Dat provoceren is iig goed gelukt

Dat jij zo bekrompen reageert, is waarschijnlijk gewoon de generatiekloof

Ho ho ho. Hij is van mijn generatie ja!

Het heeft niets met generaties te maken: of je nou 16 bent of 40, een beetje normaal moet iedereen doen. Je provoceert niet door mensen ongeloof(e)lijk lelijk te noemen. Dat heet nl. anders: beledigen en dat hoort niet thuis in een muziekrecensie.

Als ik zeg dat jij mensen beledigt en dat triest vind, heeft dat trouwens niets met bekrompen te maken. Dat woord moet je maar eens opzoeken in het woordenboek net als ongeloof(e)lijk.

Nogmaals. Heeft inderdaad niets met generatiekloof te maken. De bekrompen reactie is puur persoonlijk.

Oké, geen generatiekloof.
Als we toch bezig zijn, ik erger me er aan dat jij de hele tijd over die spelfout begint, wil je het nou over de inhoud hebben of wat?
Het was vroeg in de morgen, de 'bewerk' knop is weg, niets meer aan te doen.

Ik heb dat bericht geplaatst met mijn volle verstand en ik sta er nog steeds achter.

leuk albumpje toch? bijster ingewikkeld niet nee, maar het luistert lekker weg. wil niet beweren dat hier niets in zit... de basslijntjes blijven me boeien en er staan goede composites tussen... uitstekers als de eerste twee nummers doen het album tot 3,5* stijgen

Heel erg overschat.....
1 a 2 hele leuke nummers, de rest irriteert me.
(Moest ik ff kwijt, sorry)

Ach, het is lekker poppy, maar dit zet ik eigenlijk alleen één of twee keer op als ik lekker verliefd ben. Verder blijft het totaal niet hangen.

3.5*

Tot en met Wheels on Fire is het werkelijk een fantastisch plaatje! Daarna lijkt het geheel een beetje in te kakken tot het mooie slotstuk... Gewoon een erg fijne plaat die al tijden ergens op m'n pc rondzwerft, te wachten om eens beluisterd te worden. Vooral de eerste 2 songs zijn voorbeelden van haast perfecte popliedjes, I like!

3,5*.

tja al weer een paar jaar naar dato van uitkomen....maaar vlieg door de kamer bij sommige nummers... er zijn maar echt weinig bands die zo aanstekelijk uit de hoek kunnen komen.. en of de albums evenwichtig genoeg zijn en dat deze vol met perfecte nummers staan is dan helemaal niet belangrijk meer.. de hoogtepuntjes steken boven bijna alles uit... en daarom een 5

Leuk en fris debuut met prima vocalen en dito songs, het doet mij soms denken aan de hippie-periode en meer bepaald aan Mamas & Papas. Hoewel ik ze beter vind in de vlotte en aanstekelijke songs dan in de ballades als "Try", die wat langdradig en zeurderig klinken.
De eerste 2 nummers vind ik goddelijk evenals "Love Me Like You".

Mnee, op de één of andere manier krijgen ze me niet helemaal mee, de sympathieke The Magic Numbers-telgen. Op zich zijn al de "juiste" ingrediënten aanwezig opdat ik dit titelloze debuut gulzig naar binnen zou schrokken, maar na een paar happen schuif ik deze plaat van me weg. Ik denk wel dat deze band een album kan maken dat ik écht koester, of misschien hebben ze dat wel al gedaan onder de vorm Those The Brokes. Hoewel hun tweede worp algemeen genomen ietsje minder werd ontvangen (heb ik toch de indruk), is het misschien wel wat voor mij? Ik zal er in ieder geval eens van proeven in de nabije toekomst.
Hun manier van muziek maken ligt me dus duidelijk wel, en ook de zang (zowel van Stodart als van Gannon) vind ik heel mooi, in tegenstelling tot onder andere nen luc011190. Maar toch weten de liedjes hier aanwezig me niet echt te raken: het is zeker geen marteling om dit schijfje te beluisteren, maar echt gepassioneerd luisteren is het evenmin. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik hier misschien op een groeiplaat was gebotst, maar ik ondervind eigenlijk maar weinig stijging in de luisterintensiteit. Sommigen zijn hier van mening dat dit debuut naar het einde toe wat inzakt, maar dat gevoel deel ik niet echt.
Tijdens hun meest melancholische momenten weten ze mij misschien nog wel het meest in te palmen. Zo is het voor mij smullen bij The Mule, I See You,You See Me en This Love. Voor de rest fijne songs, maar niks wonderbaarlijks naar mijn gevoel. En toch hebben deze olijkerds het in zich om op een dag met iets af te komen dat me wél compleet van m'n sokken blaast.

Lekker plaatje van stel verlate hippies. Absoluut geen top 10 werk, maar het luistert lekker weg op zomeravondje.