alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

Volgens mij heet de groep Alt-J.

Indie bands, I love them. Tussendoor al die commerciële rommel van tegenwoordig vinden we toch een aantal opmerkelijke nieuwkomers. En één van de meest opmerkelijke vind ik deze band ‘Alt-J’. Een band die muziek maakt naar mijn hart. Ze experimenteren, ze hebben leuke teksten, een goede zangstem, leuke deuntjes en veel optredens.

Toen ik voor het eerst hun album opzette geraakte ik meteen dol van die intro. Hij had iets verslavends. Heb die toen zeker 5 keren afgespeeld voor dat ik doorging naar de volgende nummers. En daar werd ik weer verrast door Breezeblocks. Echt een tof nummer. Voor mij zijn dit de 2 hoogtepunten van het album. De rest krijgt ook wel een dikke duim. Stuk voor stuk leuke nummers waar weinig op aan te merken valt. Tussendoor die ‘interludes’ waren best wel aangenaam, korte sfeervolle momentjes.

Ik kijk er echt wel eens naar uit om deze band live te zien. Heb wel al wat zitten te kijken op youtube, en ze klinken live ook zeker niet slecht. Ik denk dat deze band wel wat gaat kunnen bereiken in de muziekwereld. Alvast hebben ze een geweldige start gemaakt.

4*

.. Als je de smaak te pakken heb kan je direct door naar EverythingEverything & Villagers.

Villagers al wat zitten te luisteren en klinkt zeker goed. Everything Everything heb ik zelfs nog niet van gehoord. Bedankt voor de tip

Niemand?

Inderdaad nu je het zegt, de deun klinkt nagenoeg hetzelfde. Ze weten wel waar ze de mosterd vandaan moeten halen...Emancipator staat vaak wel garant voor mooie melodieen.

Er zijn overeenkomsten, maar dat lijkt mij vooral toeval.

Ik hoor verschillende instrumenten overeenkomende melodieën spelen. Het is geen kopie, maar het zou mij niet verbazen als dit nummer Alt-j inspiratie heeft opgedaan. Ik kende Emancipator nog niet maar ga er nu gelijk meer van opzoeken.

Toeval of niet, was er best verbaast over toen ik het hoorde, en al helemaal toen ik er niks over kon vinden op Google.

Je bent niet de enige.

Laten we de recensie maar meteen aftrappen met gezeur: wat een vre-se-lij-ke albumtitel, zeg. 'An Awesome Wave'. Je kunt je plaat wel net zo goed meteen 'The Great Love' noemen, of zoiets. Misschien mis ik hier een diepere betekenis of verwijzing, maar ik vind dat woorden, als ze in een creatieve context worden gebruikt, best wel iets mogen betekenen.

Soit, we laten dit punt rusten en gaan verder met een bekentenis: dit is een bespreking door iemand die deze plaat waarschijnlijk nooit meer dan één keer zou hebben beluisterd, ware hij niet met zulke overmacht de nummer 1 geworden over 2012 volgens de Nederlandse pers en Musicmeter. Niet eens dat het per se mijn soort muziek niet is, maar tussen alle platen die in de aandacht komen moet men een selectie maken, en als men bij de eerste keer luisteren denkt: klinkt niet zo interessant, is er meestal niet zo veel tijd of reden voor men om daarop terug te komen. Toch kan de populariteit van een plaat dan reden zijn om toch voor een tweede kans te gaan, bij deze dus. Ik zal mijn uiterste best doen deze recensie te vrijwaren van dat onuitstaanbare 'deze plaat is niks en jullie zijn allemaal hypegevoelige meelopers'-ondertoontje dat dit soort recensies vaak kenmerkt.

Verder kan ik helaas niet zo veel betekenen voor de liefhebbers, want dat ik nou echt ondersteboven geblazen ben door deze plaat, nou nee. De argumenten die ik meestal hoor om de populariteit van dit debuut te verklaren zijn dat de liedjes zo mooi zouden zijn, en dat de plaat zo fris en avontuurlijk zou zijn.

Wat de liedjes betreft hoor ik het in ieder geval niet echt. Goed, ik steek mijn duimen omhoog voor de fraaie afsluiter 'Taro' en 'Breezeblocks' krijgt ook een half puntje, maar verder? Ik heb wellicht een wat achterhaald beeld bij het fenomeen 'liedje', in zoverre dat ik me bij een 'goed liedje' iets voorstel dat ook in zijn meest kale versie, gespeeld door een zanger alleen met een akoestische gitaar, overeind blijft staan. Ik hoor persoonlijk niets in liedjes als 'Tessellate' of 'Matilda' dat volgens dat criterium beter dan pover zou scoren, tenzij de songschrijver misschien vocaal enorm sterk zou zijn.

Dan komen we tussendoor nog even langs een ander probleempje, die wat schelle, vlakke stem van de zanger, die me na drie nummers altijd al flink gaat tegenstaan. Maar dit is het meest subjectieve argument dat er bestaat. Ik heb een theorie dat de waardering van een bandje ten eerste samenhangt met de positieve klik die de luisteraar maakt met het geluid van de vocalen. In dit geval dus slecht nieuws voor mijn relatie met deze plaat.

Dan nog even over het 'avontuurlijke' van deze cd. Dit is sowieso een criterium waar ik wel wat moeite mee heb. Tegenwoordig lijkt iedereen die wat genre-elementen door elkaar husselt en wat rare geluidjes door de achtergrond mixt in aanmerking te komen voor het predikaat 'grensverleggend', maar hoeveel muzikanten zijn dat nou echt?

In het geval van Alt-J kunnen we vaststellen dat ze, voor een jonge band, al redelijk een eigen geluid hebben, dat niet heel erg klinkt als een kopie van iets anders. Dat is prima, en knap, en daarvoor verdienen ze enige waardering en aandacht. Toch zie ik niet hoe deze muziek qua 'avontuurlijkheid' iets zou toevoegen aan wat een - op bepaalde punten - vergelijkbare act als TV On The Radio al zes jaar geleden deed.

Wel staat de plaat vol van de gekke mixdingetjes, rare bokkensprongen, wazige gitaargeluidjes, en dat soort dingen. Op bepaalde momenten vind ik het eerder afleiden van de liedjes dan iets toevoegen, en soms lijkt het ook de gebreken van de liedjes te camoufleren.

Toch zit hier ergens de belangrijkste kwaliteit van de plaat. Elk nummer heeft wel één moment dat alles muzikaal even in elkaar valt. 'Fitzpleasure' bijvoorbeeld, kan me als liedje gestolen worden, maar die moes van zware ritmesectie, synthesizers en gitaren waar het refrein op drijft is wel echt enorm lekker gedaan.

Het is voldoende om de aandacht voor deze band in ieder geval begrijpelijk te maken voor mij, al is het plezier dat ik eraan beleef samen te vatten als: drie sterren.

Ik betwijfel het niet wat je zegt, maar over welke plaat heb je het?

De diepere betekenis mis je inderdaad. Het nummer Bloodflood gaat over de Awesome Wave.

C-O-double M-O-N
A wave, an awesome wave, that rushes skin and widens in blooded veins.
Breath in, exhale, I’ve poked a nerve he’ll slap me like a whale
Slaps the C-O-double M-O-N.

De toetsenist Gus is in Southampton Common met iemand op de vuist gegaan. De wave stelt daarin de adrenalinerush voor die daarbij vrij komt.

@ IllumSphere: ik heb niet naar een specifieke plaat verwezen, maar naar het soort muziek dat een band als Tv On The Radio vijf jaar geleden al maakte, waarmee ik het een beetje raar vindt nu te gaan doen alsof het wiel wordt uitgevonden (luister maar eens naar TOTR's 'Dear Science' en je kunt wel horen wat ik bedoel denk ik).

@ Eilord: ik kende het verhaal inderdaad niet, waarvoor dank, maar ik vind 'awesome wave' als omschrijving niet sterk. 'Awesome' is zo'n generiek woord dat het eigenlijk niets meer betekent, en een 'wave' kan ook van alles zijn.

De letterlijke woorden "an awesome wave" komen dan weer uit het boek/film American Psycho. Waar ook een bepaald gevoel wordt omschreven, alleen volgens mijn interpretatie meer als een gevoel van opluchting.

Ik kan me wel vinden in de recensie van Sandokan. Ik denk dat ik er nog net iets leukere/betere melodieën in terugvind, maar verder doet deze band mij nu ook niet enorm veel. Goeie muziek, maar niet veel meer dan dat.

Kijkend naar de stemhistorie had je dit wel kunnen zien aankomen... van ruim 4+ zal dat alleen meer gaan zakken, omdat het populair is geworden. Los daarvan vond ik het altijd al een 3,5 waard.

Ja, het is allemaal de schuld van de populariteit!

Het heeft zelfs een tijd rond de 3,90 gestaan dus is het gemiddelde weer aan het stijgen. Dankzij de populariteit

Of iets mainstream wordt of niet heeft uiteindelijk veel invloed op de beoordelingen hier of het nou gegrond is of niet...

Om onduidelijke redenen ben ik een paar weken geleden pas begonnen met het luisteren naar hét album van 2012. Losse luisterbeurten maakte weinig indruk, maar nu na een aantal luisterbeurten van het gehele album is mijn mening volledig omgeslagen. Het kwartje is gevallen en ik kan niet anders concluderen dan dat An Awesome Wave een ijzersterk album is zonder al teveel zwakke nummers. Hoogtepunten zijn talrijk met Tessellate, een nummer met fantastische tempowisselingen, het sfeervolle Taro en het bijna bizarre Beezlebocks. Het is misschien een beetje laat, maar Alt-J kan weer een fan toevoegen aan de inmiddels uitpuilende fanbase.

Taro is echt een prachtig nummer, kan ik elke dag wel naar luisteren. Vooral als je die kinderen 'Hey Taro!' roept horen

hoort roepen

Maar daar ben ik het absoluut mee eens.