alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

Dat tekentje is wat je krijgt als je het intypt op een mac. Dat betekent niet dat ze zich ∆ hebben genoemd. Ze hebben zich wel bewust Alt-J genoemd, met als idee erachter dat het op dat driehoekje slaat.

Kijk anders eens op de CD hoes, wat er staat

Goed punt. Zelf heb ik de cd niet, dus ik kan dat niet bekijken.

Op de CD hoes staat geen bandnaam weergeven, alleen het driehoekje.
Ik ga er dus vanuit dat 'Alt-J' alleen als naam wordt aangeduid om het bijvoorbeeld makkelijk in een systeem op te zoeken, denkend aan een bestellijst van een groothandel o.i.d.

Hmm, oké. Maar het is dus het één of het ander, dus dan zou er ∆ als bandnaam moeten staan, of niet?

Eindelijk weer eens een plaat, die me op puntje van mijn stoel doet zitten.
Verrassende muzikale wendingen, aparte samenzang, af en toe oosterse invloeden en toch klinkt het allemaal vertrouwd en "radio vriendelijk" genoeg om een groot publiek te bedienen.

Ben alleen bang dat, door de verwachtingen voor de toekomst, de lat voor de jonge muzikanten uit Leeds, heel hoog gaat liggen...

Maar voorlopig geniet ik met volle teugen van dit eigenzinnige album!

Mooi hoes trouwens, met afbeelding van een estuarium.

4* met optie voor meer sterren

Wat een prachtig album is dit toch, de nummers zijn allemaal van hetzelfde niveau. Zelfs de interludes zijn prachtig om te horen. Ik hoop dat we nog veel van deze band gaan horen.

Een erg fijne en frisse plaat. Favorieten zijn Tessellate, Breezeblocks, Matilda, MS en Fitzpleasure. De interludes zijn ook erg goed. Deze gaat nog vaak gedraaid worden!

Eh: de hoes laat ook een luchtfoto van een delta zien...

het begin van Breezeblocks bezorgt me bijna kippenvel..

Hier staan maar zat kippenvelmomenten op! De zanger kan met zijn stem sowieso al makkelijk voor kippenvel zorgen, maar ook de muziek krijgt dat vaak genoeg voor elkaar. Dit album staat vol met onverwachte wendingen, gelaagde composities en veel prachtige details die je pas na een aantal keren luisteren gaan opvallen.

De plotselinge versnelling in Breezeblocks, de van tranen doordrenkte zang in Matilda, de doodse stilte voor let's tessellate in Tessellate, het invallen van de bas in Fitzpleasure... En zo zijn er nog veel meer kippenvelmomenten te vinden op dit album.

Ik was aan den beginne een beetje sceptisch, maar die terughoudendheid boog steeds meer om naar euforie. Something Good is op dit moment favoriet hier, maar dat kan zomaar weer snel omslaan naar een ander nummer. Zoals dat gaat bij een goed album.

En dat ze in Tessellate "Triangles are my favorite shape" zingen

Leuke live-versie op The Amazing Sessions - Alt-J - amazingtunes.com

in 1 woord: ''indderdaad''

Hoe vinden jullie de in elkaar geflanste video van het nummer Taro? Alsof de muziek ervoor gemaakt is.

dank je. prachtig.

Ik herken zeker 8 landen.

Het is gekkenwerk om An Awesome Wave in een hokje te stoppen, maar als ik deze muziek toch een omschrijving mee zou meten geven zou ik het een mengeling van pop en elektronica noemen met invloeden uit onder andere rock-, folk- en wereldmuziek. Een wel erg brede en vage omschrijving, maar compacter kan ik het echt niet maken. Daarmee zou je dit ongelofelijk gevarieerde album tekort doen.
Zijn er dan bepaalde bands waarmee alt-J te vergelijken is? Nee, maar als je Radiohead, Animal Collective, The Antlers en Bon Iver samen in de blender gooit kom je al aardig in de buurt. Geen kleine namen, maar alt-J hoeft niet bang te zijn dat ze niet aan hun niveau kunnen tippen. Dat lukt ze namelijk wel.

Veel mensen zullen het met me eens zijn als ik zeg dat dit een fenomenaal album is. Maar waarom dan? Dat is moeilijk uit te leggen, maar ik ga toch een poging wagen.
De kracht van dit album is de creativiteit van de band. Creativiteit op alle mogelijke manieren. Creatieve composities en instrumenten, creatieve teksten en zang, creatieve muzikale invloeden en zelfs een creatieve bandnaam en artwork. Creativiteit alleen is natuurlijk geen garantie voor succes, maar als al die creativiteit goed wordt gebruikt, kan dat leiden tot briljante muziek. En dat is gebeurd.

Met een catchy gitaarriffje en een leuk synthesizerdeuntje heb je al gauw een goede basis voor een nummer. Zeker voor een beginnende band is dit een goede manier om aan je eerste songs te komen. Deze band kiest echter niet voor de makkelijke weg, maar wil meteen laten horen dat ze kwaliteit te bieden hebben. Dat doen ze door meteen met ingewikkelde composities en een rijk arsenaal aan instrumenten te komen, waardoor ze meteen een heel volwassen geluid weten te creëren.
Sommige nummers zijn ingetogen, andere zijn vrolijk en weer andere nummers klinken stoer en krachtig. Zulke variatie bereik je alleen door creatief om te gaan met je instrumenten en door steeds andere instrumenten de boventroon te laten voeren. Het ingetogen Intro begint met enkel een piano en als later de gitaren mee gaan doen wordt er een post-rockgeluid gecreëerd. In het donkerdere Tessellate speelt die piano een heel andere en veel somberdere rol. Het vrolijke Dissolve Me heeft helemaal geen piano nodig, maar haalt bijna alle vrolijkheid uit een synthesizer. Het krachtige Fitzpleasure daarentegen wordt bijna geheel gedragen door de diepe bas en in Taro is het (denk ik) de gitaar die met een Indiaas geluid de show steelt. En met (Interlude 1) staat er zelfs een a capella-liedje op dit album!
Het knappe aan dit album vind ik dat alle nummers stuk voor stuk een mooie en pakkende melodie hebben, terwijl het toch allemaal totaal verschillende nummers zijn. Het doet me soms wat denken aan In Rainbows van Radiohead, omdat dat album ook overloopt van de sterke melodieën, terwijl sommige nummers ingetogen en andere juist vrolijk klinken. Een andere gelijkenis tussen beide albums vind ik het grote aantal details dat in de composities is verwerkt. Een haast onhoorbaar baslijntje, een licht galmende oooh of aaah in de achtergrond of het subtiele geluid van een xylofoon zijn maar een paar voorbeelden. Zulke details kunnen een album naar een hoger niveau tillen.

Niet alleen de muziek is prachtig. Ook de zang is dat. Al zijn daar de meningen waarschijnlijk over verdeeld. Zanger Joe Newman heeft een nogal kenmerkend stemgeluid, dat soms wat schel en afgeknepen klinkt en dat zal niet iedereen even mooi vinden. Sommige mensen zullen zeggen dat zijn stem overloopt van emotie, terwijl anderen vinden dat hij zich vreselijk aanstelt. Smaken verschillen, dus daarover valt niet te discussiëren.
Waar ook niet over te discussiëren valt, omdat je er simpelweg niet omheen kunt, is dat Newman ongelofelijk veel kan met zijn stem. En dat hij die stem op de juiste momenten op de juiste manier weet te gebruiken. Vooral in hoge tonen is hij erg sterk, maar bij vlagen zet hij ook een lage en warme stem op, zoals hij soms in Tessellate en Matilda doet.

De teksten mogen ook zeker niet vergeten worden. Ook die zijn op zijn zachtst gezegd creatief. Soms bizar, maar vaak briljant. Wat bizarre teksten betreft spant Fitzpleasure de kroon, maar er zijn meer teksten waar op het eerste gezicht geen touw aan vast te knopen lijkt.
Gelukkig zijn niet alle teksten zo bizar en vliegen de briljante zinnen je om de oren. My defeat sleeps top to toe with her succes. uit Matilda, Break down our sleep, build up breakfast and let’s eat. uit Breezeblocks en Bite chunks out of me, you’re a shark and I’m swimming. My heart still thumps as I bleed and all you’re friends come sniffing. uit Tessellate zijn een aantal van mijn favoriete teksten. Vooral de hoorbare ‘sniff’ in de laatste zin maakt het voor mij helemaal compleet.
Om de creatieve geest van de tekstschrijver nog eens extra de benadrukken zal ik jullie deze zin uit Bloodflood niet onthouden: He slaps me like a whale slaps the sea, o, double m, o n. Het stelt weinig voor, maar geinig is het wel.

Dit was alweer het einde van de rondleiding door de wondere wereld van An Awesome Wave. Een wereld waarin ongelofelijk veel te ontdekken valt, iedere keer opnieuw. Na iedere nieuwe reis zul je weer nieuwe details ontdekken, waardoor je uiteindelijk zult moeten concluderen dat dit album geweldig is. alt-J is nu al een fenomeen en hopelijk houden ze die status nog jaren vast.

Nee natuurlijk niet, dit moet gewoon door zoveel mogelijk mensen gehoord worden. Sommige liedjes zouden toch zo op de radio gedraaid kunnen worden of ga ik dan voorbij aan het feit dat er eigenlijk alleen maar vaste, tot op het bot uitgekauwde playlists gedraaid worden op de meeste zenders?

Wauw Wauw Wauw, sinds tijden niet meer zo'n heerlijke en magistrale plaat gehoord.

Het Paradiso-concert van afgelopen week staat op de Luisterpaal