Dwele - Greater Than One (2012)

Altijd leuk een nieuwe Dwele. Gastartiesten worden later bekendgemaakt.

Dwele, de producties, de gastartiesten. de tijdsduur, allemaal niks mis mee. Echter hoop je stiekem toch op iets écht goed ipv een dertien in een dozijn album.

Gelukkig weet Dwele met zijn stem en sfeer die op een album brengt, toch wel weer een heel redelijk album te maken. 3*

Één van de meest interessante nu-soulartiesten is voor mij toch ook altijd wel Dwele geweest. Een zanger die multi-instrumentalist en groot talent heeft. Hij doet vaak alles zelf en spreekt voor hem. Zijn debuut Rize had niet al te veel naam en faam, maar daar stonden al aardig goede nummers op. Met Subject (2003) en Some Kinda (2005) zat Dwele op de toppen van zijn kunnen. Twee fantastische albums met een eigenzinnige sound. Op Sketches of a Man was dat ook nog goed terug te horen, maar Dwele vloog echt goed uit de bocht met W.W.W. uit 2010. Dit album mistte de herkenbare sound en was toch wat te commercieel geënt. Nu is het 2012 en komt Dwele met een nieuwe plaat op de proppen: Greater than One. Erg benieuwd of hij zijn oude niveau weer oppakt.

De opener is in ieder geval als erg sfeervol. Dat belooft dus veel goeds. Going Leaving is vrij herkenbaar Dwele. De aanwezige productie, de zanglijntjes en natuurlijk het koperwerk. Lekker sfeervol, prima weg te luisteren, prima nummer. Maar nog geen top. Dit kan er ook gezegd worden over Takes22Tango. Fijn nummer, niet al te verheffend.
Raheem DeVaughn had al een grote rol op zijn vorige plaat, op What You Gotta Do horen we hem ook een wijsje meezingen. De mannen passen prima bij elkaar, de stuiterbal productie is opvallend.
What Profit is niet al te bijzonder, net als Obey en This Love. Ze klinken allen gewoon te standaard. Dwele krijgt wat hulp op Must Be. Hij wordt daar bijgestaan door J Tait, L’Renee en Black Milk. Het lijkt wel of deze features hem wat extra inspiratie en energie geven, want dit is gewoon een fijn nummer. Een goed nummer zelfs, maar dat mocht ook wel na de drie vorige. Andere hulp komt op de twee nummers daarna. Monica Blaire helpt Dwele twee keer met haar mooie stem om de nummers op te leuken. Swank is aardig, Patrick Ronald is een stuk interessanter, eigenlijk gewoon een fijn nummer. Leuke verhalende vorm en prima vibe
Special is dan weer een nummer dat zonder al te veel opsmuk voorbij gaat, vrij teleurstellend dus. Met Love Triangle is het helaas ook niet veel beter.
Afsluiter Frankly My Dear is een stuk eigenzinnger en misschien wel het beste nummer van deze plaat. Wel een beetje laat.

Dwele brengt met Greater than One een zeer onevenwichtig album. Er staan een paar leuke nummers op, maar het meeste is gewoon grauwe middelmaat. Deze man heeft in het verleden zulke goede platen gemaakt, dat het steeds weer erg tegenvalt als hij dat niveau niet nog een keer haalt. Maar dat is dus wel de waarheid. Dit album is gewoon niet heel bijzonder.