Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

Ik kan heel moeilijk luisteren naar de overige nummers, maar je hoort wel heel duidelijk dat die gast uitermate creatief is.

Something I Can Never Have
Help Me I Am In Hell
The Great Below

Maar ik zou gewoon de platen in hun geheel luisteren, dat werkt bij NIN toch het beste.

Edit: je zou deze plaat met afwijkende versies eens moeten luisteren.

Mr. Self Destruct, March of the Pigs, Big Man with a Gun, The Downward Spiral en afsluiter Hurt geven al aan dat we hier niet te maken hebben met een FransBaueristische...waar blijven die handjes...sfeer. Industrial Punk, grauwe grijze steden, hete ovens waar metaal in omgesmolten wordt. Of zoals Nagy zou zeggen....destructief gerechtigde aanspraak. Want er is nogal wat om boos of getergd door te zijn en Nine Inch Nails hamert elke Nail er met Precicsie in. Hurt is natuurlijk ook weergaloos door Cash gedaan, maar deze Hurt heeft zekers zijn eigen pijn. Dit is ook het 1ste album die ik van de NIN luister en der zullen er zeker nog een aantal gaan volgen.

Ik heb er een beetje raar gevoel bij, een combinatie van belevingen die gesmeed worden tot iets dat ik niet plaatsen kan: verwondering, verrassing, erkenning, machteloosheid, bewondering, nostalgie, diefstal, eerbiedwaardiging.........what? Feit dat een nummer, gecoverd van een - noeme het een - undergroundband, die eigenlijk maar uit één individu bestaat, Trent Reznor himself, gecoverd wordt door een - ik veronderstel - countrygrootheid die niet meer leeft waarvan nu juist laatste versie een notitie heeft in de top 2000 allertijden 2011!
En natuurlijk heb ik het over 'Hurt'. Had die goeie ouwe Trent ook niet onlangs een Golden Globe award ontvangen voor een filmscore? Jemig....die Trent, die knuist 'm wel!
En wat me ook opvalt, is dat hij zich niet eens echt 'bijdraait' om het grote publiek te bereiken. Hij doet gewoon zijn eigen ding, maar dan ook echt helemaal eigen.
Toen ik 'fan' werd in 1990 had ik niet in het minste kunnen denken dat ik te maken had met een genie.
Hier een interview met het toen nog aanstormende talent.....best leuk.

www.youtube.com/watch?v=Jl1...

Sorry guys voor de off-topic bijdrage. En ik blijf nog héél even off..............
Aan iedereen vast een toffe jaarwisseling en een grandioos 2012!

Sterke plaat, de sfeer is erg industrieel, de beats zijn fantastisch en Reznor zingt/schreeuwt er dan nog eens heerlijk over ook met zijn sterke teksten. 4*

Nine Inch Nails - The Downward Spiral

Ik kreeg dit album vaak getipt, maar het album had tot voor kort nooit impact. De meningen op deze pagina spoorden me steeds aan om het album nog een keer te beluisteren, wat ik dan ook deed. Heresy was het enige nummer wat ik goed vond, ik genoot er van om dat refrein keihard door onze katholieke buurt te knallen.

Een maand geleden kwam alles ineens binnen. En eindelijk snapte ik alle lovende reacties over deze plaat. Ik was een avondje tot laat met vrienden in Utrecht wezen stappen. Toen ik weer naar huis ging zette ik deze plaat op, er lag nog een lange fietstocht voor de boeg naar Zeist. Licht onder invloed reed ik over een lange donkere weg, het was eng, maar ook erg spannend. Puur door de muziek in combinatie met de duisternis.

Elke pijnlijke tekst kwam binnen, iedere beat was raak. Ik voelde de muziek.

Toen ik bijna thuis was, was de plaat nog lang niet afgelopen. I Do Not Want This speelde zich af toen ik mijn fiets omdraaide en mijn weg terug koos. Ik wou de muziek niet stop zetten dus ik reed door. Toen het album afgelopen was, zat ik weer in Utrecht. Niets opgeschoten, maar toch een prachtige luisterervaring rijker.

The Downward Spiral, je zit er echt in. Dit maakt het voor mij zo'n bijzondere plaat, en dus een plek in mijn Top 10.

Mooi stukje.
Het zijn drukke tijden voor je top 10, hé.

Bedankt!

Ja zeker weten, ik moet maar eens wat rustiger aan gaan doen met ontdekken

Hetzelfde hier, al kom ik nog niet eens aan de helft van de stemmen die jij hebt geplaatst.

The Downward Spiral vind ik echt een akelige plaat in de goede zin en daarom zet ik hem niet heel erg vaak op. In het begin gaat het nog maar door het album heen wordt het steeds duisterder en donkerder. Bij Hurt zie je Reznor al bijna op de rand van een klif staan om er bijna een eind aan te maken en dat was ook dichtbij in de werkelijkheid. 4,5 ster.

Ik snap wat je bedoeld, het is ook wel pijnlijk allemaal. Maar s'avonds laat in het donker heeft het ook wel iets erg moois.

Wát een plaat! Er komt echt van alles op je af tijdens het luisteren. Had hem gisteravond in het donker beluisterd, kippenvel! Echt alle nummers zijn raak hier. 5* + een top10 notering!

Ik leerde de Nine Inch Nails kennen met Something I Can Never Have. Wat was dat een mooi nummer. Zocht gelijk wat meer op van de Nine Inch Nails. Ik hield het toen even bij hun debuut, Pretty Hate Machine. Dat album hield ik wel een tijdje in mijn achterhoofd om eens te kopen, maar dat zou nog even duren.

Een aantal maanden later las ik een boek over Columbine (de schietpartij). Daarin las ik o.a. dat een van de daders (die zelf zwaar depressief was) dit album aanbad. Mijn interesse in The Dark Side, in wat voor muziek zo'n gestoorde jongen mooi vond, deed mijn interesse in NIN weer op leven. Ik zocht wat over dit album op en kwam er achter dat het een concept was over een zwaar depressieve en destructieve man. Dat vind ik interessant aangezien ik een zwak heb voor trieste muziek (ik vind Closer van Joy Division o.a. een wereldplaat). En toen deed ik iets wat ik al een tijdje niet gedaan had: ik kocht een album blindelings zonder ook maar een deel van de inhoud te kennen, samen met Pretty Hate Machine die ik al wel kende. Diezelfde avond, toen het donker was, zette ik mijn cd speler aan, koptelefoon op en deed toen eerst PHM erin. Die viel tegen. Hoewel er zeker briljante nummers opstonden (Sanctified en Something I Can Never Have behoren tot het beste wat ik van NIN ken), vond ik het geheel maar redelijk. Niet slecht, maar ook niet bijzonder goed. Daarna was het de beurt aan deze plaat. Ik had net al een heel album geluisterd, en aangezien deze ruim een uur duurde, nam ik me voor om wat te snuffelen. De eerste nummers te luisteren en daarna iets anders te doen. Ik kwam er niet toe om de plaat na een paar nummers uit te zetten. Hoewel ik echt niet meteen van alles diep onder de indruk was, bleef het album me boeien. Ik heb hem in een keer helemaal geluisterd en dat ging zonder moeite. Naarmate ik het album meer luisterde begon ik het zeer goed te vinden. Inmiddels heeft het een hoge plek in mijn top 10 weten te verwerven en wordt het nog regelmatig opgezet. Een monument in mijn verzameling. The Downward Spiral is zwaar, triest. Ik kan het niet laten om als ik lees dat de artiest bij het maken van een album zwaar depressief en suicidaal was de vergelijking met JD's Closer te maken. The Downward Spiral is net zo zwaar en beangstigend triest als Closer, maar is bij Closer de triestheid passief (de artiest lijkt alle hoop al opgegeven te hebben, verzoent zich met zijn trieste lot, laat alles aan zich voorbijgaan, is niet meer geïnteresseerd in het dagelijkse leven), op dit album is de triestheid actief, kwaadaardig. De situatie is net zo uitzichtloos als op Closer, maar de hoofdpersoon (Mr. Self Destruct) lijkt het nog niet te willen accepteren. Zijn triestheid wordt woede op maniakaal niveau, hij spuwt al zijn venijn uit op alles wat hem in de weg zit. De muziek past bij iemand die zo getergd is dat hij tot extreme daden in staat is. Daden waarmee hij zijn eigen hel onderdrukt. De muziek past ook daadwerkelijk bij iemand die een Columbine aanricht. Maar de situatie is uitzichtloos en daar komt de hoofdpersoon helemaal op het eind ook achter. Gelukkig kwam Trent Reznor niet tot hetzelfde besluit als Ian Curtis, anders was de muziekwereld vele minuten van prachtige muziek misgelopen.

Klopt het dat er bij Ruiner op de achtergrond een sample van Public Enemy te horen is? Of lijkt dat alleen maar zo?

Booklet erbij genomen, en daarin wordt het niet vermeld (wat meestal toch wel het geval is bij samples).

Volgens de wiki wel:

The bands listed in the liner notes (Prince, Jane's Addiction and Public Enemy, amongst others) were sampled on the album. Parts of Prince's "Alphabet St." and Jane's Addiction's "Had a Dad" are prominently heard in "Ringfinger", while other samples were either edited or distorted to be unrecognizable, such as the introduction to "Kinda I Want To".

Bedankt Had ook al in mijn cd-boekje gekeken, maar daar stond dus niks in.

Welk nummer van Public Enemy er gebruikt is weet ik verder niet, maar ik heb volgens mij ooit in de Popencyclopedie gelezen dat er voor dit album een sampler van Public Enemy was gebruikt.

Net saai maatschappijleer zitten leren en ik was er echt ff helemaal klaar mee.
Effe keihard Heresy opzetten om me af te reageren, heerlijk:

YOUR GOD IS DEAD, AND NO ONE CARES!!!!!!!

Desastreus en daarom ook zo geweldig goed. Het meest vernuftige moment is voor mij toch echt de overgang tussen 'A Warm Place' en 'The Eraser', terwijl het eerste nummer mijn eerste kennismaking met de innigste vrede verwezenlijkte, is het tweede nummer een passievolle hel. Ja, ik blijf dit afgrijselijke album luisteren tot in de verre eindigheid, zolang ik mijn liefde voor schoonheid behoud.