Talk Talk - It's My Life (1984)

Muziek uit mijn schooltijd, vergeleken met de hedendaagse muziek in niets meer te vergelijken. Tijdloos en hoewel Hollis en kornuiten niet meer als band bestaat blijven het waarschijnlijk tot m'n dood mijn allergrootste favorieten.

Best een indrukwekkende plaat.... tijdloos... mwah.... ik vind The Colour of Spring nu een stuk frisser en tijdlozer klinken dan deze.... het geluid is wel erg jaren tachtig....

Dit album heeft - anders dan zijn opvolger - idd wat te lijden van het euvel dat het vrij 'poppy' is geproduceerd; daarnaast staan er bekende hits op - It's My Life, Such a Shame, Dum Dum Girl - en dat heeft ook zijn uitwerking.

Maar dit afdoen als een soort voorstudie van Colour of Spring doet dit album ernstig tekort: Does Caroline Know en Renee zijn gewoon erg fraaie nummers, waarvan de muzikale kracht - dat dan weer wel - pas ten volle blijkt uit Live at Montreux , de dvd; waarop trouwens goed te zien dat de analoge synth de trompetstoot uit Such a Shame produceert. De band stond toen als een huis en had een 7-mans bezetting en dan blijkt weer eens de waarde van extra percussie en 2 synths/keyboards.

Montreux.. wat je zegt geldt overigens voor alle nummers van 'It's My Life' die toen gespeeld werden. Stuk voor stuk werden ze naar een hoger niveau getild....imo.

Wel een aardig album van Talk Talk maar man o man wat is "Such A Shame" een verschrikkelijk nummer. Intens irritant, ik zie direct mannen in flets-kleurige strakke pakkies en te grote kapsels verveeld voor zich uit kijken terwijl ze quasi-nonchalant aan het dansen zijn.
Does Caroline Know? en It's You daarentegen zijn heerlijke nummers.
*3,0.

Such a Shame vind ik echt geweldig. Bijna het schoolvoorbeeld van een perfecte popsong.

Klopt, maar voor de rest vind ik het vreselijke jaren 80 disco rommel. Ik zie hier niet wat de band anders maakt dan de rest. Hap slik weg popmuziek.

Als je Such a Shame goed vindt, heb ik echt geen idee hoe je de rest rommel kan vinden. Is allemaal dezelfde stijl... Het is inderdaad gewoon popmuziek, maar naast dat het mooie liedjes zijn, is het de sfeer, en de melancholie die het voor mij doet verheffen boven andere popmuziek. En die prachtige stem van Hollis voegt ook een hoop toe.

Met disco heeft het trouwens helemaal niks te maken, dan is er wat mis met je oren. Komt niet eens in de buurt van disco. En disco is natuurlijk meer iets van eind jaren '70.

Niet zozeer kort door de bocht, maar frontaal op de muur.

Wie goed luistert hoort erg rijke arrangementen.

Een ogenschijnlijke synthpop sound waarin behoorlijk
wat traditionele, zeg maar akoestische instrumenten binnensijpelen.
Precies op dat terrein een scharnieralbum tussen het debuut en wat volgt.

Wie echt hét verschil met andere bands wil horen waagt zich aan The Colour of Spring (1986).

Om vervolgens Spirit of Eden op te pakken. Twee briljante platen.

...eens, het schort hier nog aan het organischer uitvoeren van die prachtige nummers... dat is op latere platen dus wel gelukt.... daarom komt deze plaat ook niet onder zijn tachtiger jaren juk uit....

Deze kritiek lijkt me eerder van toepassing op het, naar mijn mening ook bepaald niet misselijke, debuut. Hier hoor ik toch al veel invloeden van jazzmuziek, afrikaanse muziek en hier en daar al een kleine hint naar het post-rockgeluid van de toekomst(does caroline know?). Erg sterk aan Talk Talk vind ik dat ze bij elk album doorontwikkelden.

..let wel, ik vind deze plaat zeker niet slecht, 20 jaar geleden draaide ik deze letterlijk grijs... maar als hij met de middelen van The colour of spring of Spirit of Eden was gemaakt was hij volgens mij een stuk tijdlozer uitgevallen dan nu...

En inderdaad, die kritiek geldt zeker ook voor het debuut...

Al klinkt het wat gedateerd (wel erg jaren 80, klonk toen erg overweldigend), blijft dit toch wel een mooie plaat. Vooral Tomorrow Started en Does Caroline Know ? zijn tijdloos mooie nummers. Lekker mee brullen kun je met It's my life.

De reguliere albums van Talk Talk heb ik nu op CD gekocht en herbeluisterd. It's My Life betekende de doorbraak dankzij de hits in de vorm van het titelnummer en Such a Shame, twee prima songs maar ook de rest van dit album staat op een hoog peil. Melancholieke popsongs met als voornaamste kenmerk de klaagzang van Mark Hollis. Vanwege de toevoeging van synths klinkt dit eighties maar de songs van Talk Talk hebben meer diepgang van de gemiddelde jaren '80-hit en blijven mede daardoor overeind.