Iron Butterfly - Heavy (1968)

Het debuut van Iron Butterfly en bijna meteen ook bijna de zwanezang van deze legendarische band. De groep - in de line up Doug Ingle/ Ron Bushy/ Danny Weis/ Jerry Penrod/ Dearryl DeLoach - zou na het maken van dt album splitten... de release ervan belande in de kast, en pas toen een herenigde Iron Butterfly, dan in de line-up Ingle/ Bushy/ Dorman/ Brann, aan een tour begon, werd "HEAVY" alsnog gereleased...

HEAVY wordt beschouwd - evenzeer als het weliswaar bekendere 'In a Gadda Da vida' als grondlegger voor hard rock en heavy metal, al - zo zou Doug Ingle altijd blijven beweren - was dat niet perse DE bedoeling... het gebeurde gewoon... Velen vinden dat de eer eerder toekomt aan tijds- en geestesgenoot BlUE CHEER...

Bezwerende orgeltjes (Ingle), knap gitaarwerk (weis), die heerlijke drumpartijen van Ron Bushy (het enige Iron Butterfly die alle line-ups zou meemaken, ook de huidige die aan een nieuw album bezig is) maken van Heavy een prachtplaat. En natuurlijk ook de zang van Ingle mag er zijn...

Bluesy, rockend en Cool as hel! Deze plaat stààt er.. En ook anno 2006 klinkt dit allemaal nog erg lekker... ok, het is "oud"... maar who cares?

Knappe nummers: "Possesion", "Fields of the Sun", de single "So-Lo" en "Look for the Sun".... Met absoluut hoogtepunt op dit album de instrumental: "Iron Butterfly Theme", dat later ook als b-kant van de 'In-a-gadda-da-vida'-single zou verschijnen, bezwerende orgelpartijen, en heavy bas en giraren... veel noies en distortion, met een heuse "crash" op het einde, afgesloten met morsecode. Volgens Ingle was die "crash" symbool voor het einde van Iron Butterfly en de morsecode betekende "we love you".

Maar Iron Butterfly zou terugkeren, in een andere line up, en de wereld "In-A-Gadda-Da-Vida" schenken....

Anno 2006 is de band aan een nieuw album bezig, weliswaar in de zovéélste nieuwe line up. Van Doug Ingle is al sinds '71 géén sprake meer, en velen kwamen en gingen. De enige 'Butterfly' die steeds gebleven is, en in elke line-ip aanwezig was/is, is drummer RON BUSHY... zo-ook in 2006.
(Huidige line-up: Ron Bushy/ Lee Dorman/ Charlie Marinkovic/ Martin Gerschwitz).

Gééf dit album, HEAVY, een kans! Luister ernaar en overtuig u zelf....

kliene voetnoot: nrs. 11 &12 zijn volgens mij bonustracks en staan niet op het originele album...

ik kan hier weinig aan toevoegen. dit album is veel meer uitgebalanceerd dan In-A-Gadda-Da-Vida. de getoonde hoes is overigens de Amerikaanse, de Europese was geheel anders.

De Amerikaanse, dus de originele he

Lekkere plaat, maar hier en daar toch net even te licht om tot de psych eredividie toe te treden. Possession b/w Unconcious Power was een singletje wat ik helemaal kapot gedraaid heb en daar draait de plaat op wat mij betreft.
De cover van Get Out Of My Life Woman wijkt buiten het orgel intro nauwelijks af van het orgineel van Lee Dorsey en valt op als de spreekwoordelijke bonte hond tussen alle eigen komposities van de band........ Verdere faves op dit album zijn You Can't Win ( geweldig gitaarwerk van Danny Weiss ! ) en IB Theme.......

( Bassist Jerry Penrod en Danny Weiss vertrokken naar Rhinoceros. De debut plaat van die band is een dikke aanrader voor de liefhebbers van Rock 'n Soul, twee zangers met geweldige strotten doen een soort van blanke uitvoering van Sam & Dave met een rockband erachter . )

Ik vind het fantastisch hoe ze in korte nummers zoveel melodie en diversiteit kunnen steken, een beetje vergelijkbaar met the Kinks, alleen vind ik Iron Butterfly iets aangenamer, het is iets sneller en ik word er vrolijk van.
Bij dit album zijn Possession, Unconcious Power, You Can't Win(ook een mooie versie op Live) en Fields of Sun mijn favorieten.

Ik vind het niet zo'n bijster goed werkje. Maar wél weer een erg interessante plaat. Veel psychedelische stukken en veel experimentele stukken. Iron Butterlfy Theme is daarvan het beste voorbeeld, je moet toch wel het een en ander in huis hebben om zoiets te kunnen bedenken en ook nog daadwerkelijk op plaat weten te krijgen. Verder is Look for The Sun een leuk nummer, en Stamped Ideas is wel lekker vrolijk. Maar daar blijft het voor mij bij, gelukkig is de opvolger een echte topper.

In vergelijking met de opvolgor blijf ik dit een wat mindere vinden, maar de kleine teleurstelling (ik had hogere verwachtingen) heb ik inmiddels wel aan de kant kunnen zetten. Ik doe er een halfje bij.

Tja, daar kom ik 43 jaar na dato ook op uit ...... .... maar heb je echt niks gekregen met Possession in de tussentijd Stijn ? Da's toch een wereldnummer met maximaal gebruik van Doug Ingle's orgel en stembanden. Ik krijg nog steeds positief kippenvel als ik het intro alleen al hoor ........

'Possession' heb ik al een jaartje als fave aangevinkt.

Moet dit album nog wat beter gaan beluisteren, maar Possession is in ieder geval een heel tof nummer!