MENU

David Bowie - The Next Day (2013)

mijn stem
3,73
438 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: ISO

  1. The Next Day (3:51)
  2. Dirty Boys (2:58)
  3. The Stars (Are Out Tonight) (3:56)
  4. Love Is Lost (3:57)
  5. Where Are We Now? (4:08)
  6. Valentine's Day (3:01)
  7. If You Can See Me (3:15)
  8. I'd Rather Be High (3:53)
  9. Boss of Me (4:09)
  10. Dancing Out in Space (3:24)
  11. How Does the Grass Grow? (4:33)
  12. (You Will) Set the World on Fire (3:30)
  13. You Feel So Lonely You Could Die (4:41)
  14. Heat (4:25)
  15. Atomica * (4:05)
  16. Love Is Lost [Hello Steve Reich Mix] * (10:24)
    met James Murphy
  17. Plan * (2:34)
  18. The Informer * (4:31)
  19. I'd Rather Be High [Venetian Mix] * (3:49)
  20. Like a Rocket Man * (3:29)
  21. Born in a UFO * (3:02)
  22. I'll Take You There * (2:44)
  23. God Bless the Girl * (4:12)
  24. So She * (2:31)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 53:41
 
avatar van kaztor
4,5
geplaatst op 5 maart 2013, 14:01 uur, permalink
Mjuman schreef:
Volgens mij gaat er iets hier niet goed met citeren - "quoten" in MuMe-speak, want alle aangehaalde berichten verschijnen bij mij als tweespalt.

Dezelfde tweespalt etalteert Morinfen door het met Humo eens te zijn, en dan toch zelf 3,5* te geven. "Rare jongens, die Belgen" zou Obelix zeggen - ik, ik zeg niks; ik weet wel beter. Totdat het einde der wereld wordt aangekondigd: want dan emigreer ik, daar treedt het pas 50 jaar later in effect.

In goed NLs zegt men: "iemand kletst (lult) uit zijn nek" - uit je aars komt meestal een ander soort geluid, met olfactorische bijwerking. Wij zeggen wel: "iemand in de kont kruipen"of "een bruine arm halen" - beide met de betekenis van slijmen (i.e. je heel lovend over iemand uitlaten). Kan me zo voorstellen dat een biologisch minder onderlegd stuk journaille dan zijn lustige vantasie loslaat en gaat contamineren. Gelukkig hebben we hier geen last van Humo - wij doen het hier met OOR.


Wat daar uit komt is anders ook niet bepaald om over naar huis te schrijven.

avatar van musician
4,0
geplaatst op 5 maart 2013, 16:21 uur, permalink
Inderdaad.

Wat is het uitgangspunt bij een positieve of negatieve reactie van een "gerenomeerd" blad?
Ik weet niet of Humo daarin net zo voorspelbaar is als Oor. De laatste heeft sinds mensenheugenis een anti beleid tegen alles en iedereen van boven de 30. Iets waardoor het blad om die reden al jaren niet meer serieus is te nemen. Wij kunnen dat met z'n allen echt veel beter. Misschien wil Humo ook graag opvallen in de richting van Oor en wordt ten burele van Humo jaloers naar Oor gekeken.

Conclusie: veel wijzer wordt ik zelf niet zo heel erg, van de informatie die de recensent van Humo over Bowie verstrekt. Het woord- en taalgebruik moet een nietszeggend stuk met veel rookwolken en mitsen en maren naar het lijkt opleuken. Zelf luisteren blijft de enige optie, Maar dat was altijd al zo.

4,0
geplaatst op 5 maart 2013, 16:30 uur, permalink
Ee zit wel een verschil tussen de recensie en de quotering bij humo, 3 sterren op een max van 4 betekent bij humodoorgaans een prima plaat voldoende nummers met de nodige bewieroking, maar ook één met enkele missers.
De recensie komt vrij negatief over voor 3 sterren maar allicht speelt het hoge verwachtingspatroon Serge Simonart wat parten waardoor meer ontgoocheling doorklinkt in de recensie terwil hij het eigenlijk wel
een goede Bowie vindt.....maar geen superbowie die hij al zoveel heeft mogen meemaken.

avatar van bikkel2
4,0
geplaatst op 5 maart 2013, 16:40 uur, permalink
Voor kennisgeving aannemen en inderdaad zelf beoordelen. Blijft toch altijd maar een mening.

Ik ben er niet van uitgegaan dat Bowie met een opzienbarend meesterwerk tevoorschijn zou komen.
Laat hem terugkijken en van bepaalde periode's iets meenemen, daardoor hoeft het echt geen slechte plaat te zijn.
Bowie is namelijk te slim om het opzichtig te doen.
Ik heb het album tot nu toe 2x beluistert en hoor een hoop positieve energie en gretigheid.
Zal niet alles even sterk zijn, maar het gevoel is prima.
Produktie is wat wollig en volgepropt, maar mijn geluidsinstalatie zal in dat opzicht het oordeel vellen.

Betreft: Oor. Ik ben wel blij dat het blad er is, om muzikaal inhoudelijke reden en vind het structueel afkraken van de '' oudere'' acts een tikkie overtrokken. Het is niet neersabelen om het neersabelen,dat vind ik iets te makkelijk.
Meestal hebben ze ook een prima coverstory van een oudere act.
Het album van Steve Hacket en Chris Squire kreeg een heel mooie beoordeling bijvoorbeeld.
Sommige oudere acts brengen gewoon minder nieuw werk uit, dat willen we vaak niet zien, maar het is wel de realtiteit.
Er zal altijd wel wat azijnzuur gezeik zijn, maar dat is niet altijd te vermijden.

avatar van GothicBowie
4,0
geplaatst op 5 maart 2013, 19:19 uur, permalink
Wat mij betreft, ik ben volledig overtuigd, er wordt beetje terug gegrepen naar het verleden, maar alles wordt in een fijn nieuw kleedje gestoken. Mijn verwachtingen waar niet dat hij zichzelf opnieuw zou uitvinden, blijkbaar was dat bij de recensie van HUMO wel het geval dan?? Nee, ik en , ik denk velen met mij, was al tevreden dat hij iets van zich liet horen. Een top plaat is het misschien niet, maar een fijn schijfje dat toch bewijst dat Bowie nog verre van versleten is

avatar van IllumSphere
3,0
geplaatst op 6 maart 2013, 20:43 uur, permalink
Mijn eerste luisterbeurt viel wel mee, maar ik denk dat de recensie van Humo mijn mening gaat vertegenwoordigen binnen enkele weken. Het klinkt allemaal wel aardig, maar het boeit me eigenlijk weinig. Als Bowie ooit weer gaat optreden, dan zal het in ieder geval niet voor deze nummers zijn dat ik een ticket ga kopen.

avatar van Von Helsing
5,0
geplaatst op 6 maart 2013, 23:46 uur, permalink
Humo, Oor, Rolling Stone, ik lees die bladen al jaren niet meer. Het gaat helemaal nergens over. Ik vind dit nieuwe album van Bowie uiterst prettig wegluisteren en de sfeer wordt gezet bij het eerste lied. Bowie heeft meer dan 10 rasechte klassiekers op zijn naam staan en één van de weinige die populaire muziek echt heeft vernieuwd, dan wel een smoel heeft gegeven. Hij heeft ook veel bagger op zijn naam staan maar dit album is van begin tot eind genietbaar. Wie had dat een half jaar geleden nog voor mogelijk gehouden.

avatar van AOVV
2,5
geplaatst op 7 maart 2013, 21:59 uur, permalink
Ik heb de plaat vandaag voor het eerst gehoord (toegegeven: povere geluidskwaliteit en beetje rumoer op de achtergrond), maar de single 'Where Are We Now?' bleek ik veruit het beste nummer te vinden. De overige nummers leken de middelmaat niet of nauwelijks te ontstijgen, en ook al heeft Bowie zo'n tien jaar stilgelegen, van een gevestigde waarde verwacht je automatisch dat tikkeltje meer.

Ik ga hem natuurlijk niet ver/beoordelen op basis van één keer luisteren, maar de eerste indruk was alvast niet erg positief. Ik hou dapper vast aan die bloedmooie single, en zal er wel weer m'n tijd voor nemen.

 
geplaatst op 7 maart 2013, 22:13 uur, permalink
Lelijkste albumhoes van 2013?

avatar van deric raven
4,0
geplaatst op 7 maart 2013, 22:18 uur, permalink
Overmorgen ligt hij in de winkel met een zwart vierkantje in het midden met daarop de tekst; The Day After.

Ik heb ook nog steeds het idee dat deze hoes het morgen niet gaat worden, of dat je de mogelijkheid hebt om jouw eigen pasfoto op het middenvlak te plaatsen.

avatar van Sater
4,0
geplaatst op 7 maart 2013, 23:01 uur, permalink
Het lijkt mij mooi als het Heroes-gedeelte een slipcase is om een witte digipak heen.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst op 7 maart 2013, 23:12 uur, permalink
Ja, dat lijkt mij ook mooi, nu heeft de hoes weinig uitstraling.

avatar van herman
4,0
geplaatst op 8 maart 2013, 0:42 uur, permalink
Ik ga maar gewoon de LP kopen denk ik. Gezien de hoes lijkt het me leuk als ik hem naast die van Heroes kan zetten.


Gezien de discussie eromheen is dit toch wel de hoes van het jaar, lelijk of niet.

avatar van orbit
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 0:55 uur, permalink
Grappig genoeg is deze foto wel een van de meest sprekende van de kameleon, dus wel passend als cover. Alhoewel het ongegeneerd teruggrijpen is, ook het andere nummer van de plaat kan ik goedkeuren. Ga hier snel achteraan!

4,0
geplaatst op 8 maart 2013, 8:53 uur, permalink
De recensie die het voor mij allemaal zegt, staat hier: David Bowie :: The Next Day - enola
Daar kan Oor nog een puntje aan zuigen. Die laatste alinea zegt het compleet:

Meer dan een muzikale comeback, is dit de comeback van het fenomeen Bowie. Na 10 jaar een plaat uitbrengen die acht jaar geleden op onverschilligheid zou zijn onthaald en zelfs z’n muzikale testament wat zou hebben ondergraven, maar die nu zorgt voor een haast historische rehabilitatie is -- even het woord wikken -- ongezien. Dat dat eerherstel gebeurt met een plaat waarop Bowie als nooit tevoren gewoon zichzelf is, moet zoet smaken. Voortaan mag hij ongestraft zijn leeftijd laten horen. Missie geslaagd. “Time may change me / But I can't trace time” zong hij in “Changes”. Met The Next Day heeft Bowie door een meesterlijk spel met perceptie de tijd alvast weer ingehaald.

Zo is het.

avatar van echoes
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 11:33 uur, permalink
Mooie recensie inderdaad! Kan ik me helemaal in vinden.


4,0
geplaatst op 8 maart 2013, 14:12 uur, permalink
gijsbert kramer is niet lekker en heel erg vervelend.

avatar van rlschuurman
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 14:40 uur, permalink
Bijzondere plaat, waarschijnlijk na meerdere luisterbeurten een hoger cijfer.

avatar van erwinz
 
geplaatst op 8 maart 2013, 14:45 uur, permalink
Niet verwacht, toch gekomen. Bijna niemand had van Bowie nog een nieuwe plaat verwacht en niemand had gerekend op een goede plaat. The Next Day is een goede plaat. Een hele goede plaat zelfs. Zomaar de beste Bowie plaat sinds Scary Monsters uit 1980 en ook nog eens een hele veelzijdige plaat, die een rondje maakt langs 45 jaar David Bowie en hier vervolgens ook nog eens een eigentijdse draai aan geeft.

Direct bij eerste beluistering ben je om, maar The Next Day wordt ook nog eens steeds beter.

Nog meer lezen? Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: David Bowie - The Next Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Maar ik zou gewoon gaan luisteren!

Erwin

avatar van west
4,5
geplaatst op 8 maart 2013, 14:47 uur, permalink
Wat een heerlijk plaat heeft David Bowie op zijn 66e gemaakt zeg! Gebruik makend van al zijn eigen onuitputtelijke ervaringen, komt hij met een soort van 'best of' maar dan met nieuw materiaal. Het geeft ons een album vol met prachtige, soms donkere, soms trieste, soms rockende muziek.

Het niveau van het songmateriaal is hoog: de nummers zijn goed tot erg sterk. De gitaar komt regelmatig tevoorschijn (luister naar het ijzersterke Love Is Lost), maar ook strijkers zoals op het fantastische The Stars (Are Out Tonight), blazers (het fraaie Boss of Me), orgeltjes, synthesizers, piano (het mooie Where Are We Now?) verzin het maar. Bovenal zingt deze grote kleine man nog steeds prima.
Al die invloeden en instrumenten zorgen ook voor veel variatie. Ook 'loopt' de plaat lekker: al vanaf de prima opener titelsong The Next Day. Dit album is zo een typische Bowie plaat geworden met wel weer zijn eigentijdse sound. Alles komt trouwens richting einde samen in één mooi triest liedje: You Feel So Lonely You Could Die.

Over de veel besproken hoes: aan de binnenzijde van het digipak vind je de foto van Bowie nu, zonder wit vlak. Op het uitvouwbare boekje nogmaals de hoes, maar dan groter in paars / blauw. Dit album is trouwens opgenomen in New York en mede geproduceerd door David Bowie.
Het voelde weer ouderwets, nadat ik 'm had beluisterd in de binnenstad, kon ik niet wachten om 'm thuis op te zetten. Deze plaat kan zich dan ook meten met het beste materiaal van Bowie, ja ook dat uit de jaren '70. En dat wil wat zeggen. Het is 2013 en David Bowie heeft (nu al) één van de betere platen van het jaar gemaakt.

avatar van Tony
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 15:49 uur, permalink
Na een zeer sterke opening (The Next Day t/m Where Are We Now?) wordt 't helaas wat minder, om vanaf How Does The Grass Grow weer sterk tot zeer sterk (het donkere en mooi aanzwellende Heat is nu al een topnummer voor mij) te eindigen.

Ik vind deze The Next Day in het verlengde liggen van sterke albums als Outside en Heathen (ik ken Reality, waar vaak naar wordt verwezen, nog niet), maar ik hoor ook verschillende referenties naar vroegere songs van Bowie, waardoor het inderdaad een soort van Best Of met nieuw materiaal wordt. De middelste 5 nummers zijn wat mij betreft echter (nog) niet sterk genoeg om van een Best Of te kunnen spreken.

Ik begin met 3,5 en hoop eigenlijk dat het meer wordt, dat met name het middenstuk me nog gaat pakken.

P.S. Lees net ook de recensie van Enola.be. Denk ook dat iedereen nog te opgewonden is over de zeer onverwachte terugkeer van Bowie en dat het album over een tijdje, als het enthousiasme wat is gaan liggen en we echt goed naar de muziek gaan luisteren, het gemiddelde nog wel een beetje daalt tot een goede sub-topper in het mooie oeuvre van David Bowie.

avatar van west
4,5
geplaatst op 8 maart 2013, 15:58 uur, permalink
Ik lees dat er een hype was, 'iedereen' opgewonden was en zo voort. Zo werkt het toch niet (meer?) voor mensen die benieuwd zijn naar een nieuw David Bowie album. Ik was geïnteresseerd en ik denk dat de meeste inmiddels iets ouder aan het wordende 'gasten' dat zijn. Maar dan toch vooral eerst luisteren. Pas dan, als het verrassend genoeg echt goed klinkt, dan wordt je enthousiast. Daarvoor toch niet? Of stel ik nu te simpel de kwaliteit van de muziek centraal en kan al die pers mij gestolen worden?

avatar van Tony
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 16:18 uur, permalink
west schreef:
Ik lees dat er een hype was, 'iedereen' opgewonden was en zo voort. Zo werkt het toch niet (meer?) voor mensen die benieuwd zijn naar een nieuw David Bowie album.


Dat is wel wat ik in de recensie van Enola.be teruglees en waar ik het wel mee eens kan zijn. De kwaliteit van de onverwachte terugkeer is groter dan de kwaliteit van de muziek.

avatar van echoes
3,5
geplaatst op 8 maart 2013, 16:45 uur, permalink
erwinz schreef:
...en niemand had gerekend op een goede plaat.


Oh? Dat wist ik niet. Ik had inderdaad niet gerekend op een nieuwe Bowie plaat, maar als ier er dan toch nog 1 zou maken (en dat deed ie dus) dan ging ik er van uit dat het een goede plaat zou worden, zoals de laatste platen oor erg goed waren.

avatar van devel-hunt
4,0
geplaatst op 8 maart 2013, 18:05 uur, permalink
Het vreemde van zijn comeback is dat deze cd zomaar aansluit bij reality, alsof daar nooit 10 jaar van complete terugtrekking uit het publieke leven tussen hebben gezeten. Bowie is niets veranderd de afgelopen 10 jaar. Zowel qua uiterlijk maar ook zijn muzikale ideeen zijn dezelfde als 10 jaar terug. De wereld en de maatschappij zijn de laatste 10 jaar wel sterk veranderd.
Ik lees hier en daar toch wat teleurstelling, alsof de veel te hoge verwachtingen, die misschien niet helemaal realistisch zijn, niet waar worden gemaakt.
Ik ga pas met sterren smijten als ik het origineel binnen heb. Wat ik tot nu toe heb gehoord valt me niet tegen. Het klinkt in ieder geval gelijk als Bowie. En dat is al heel wat anno 2013.

avatar van René.
 
geplaatst op 8 maart 2013, 19:24 uur, permalink
Wat een extreem lelijke cover.

 
Lazarus Stone
geplaatst op 8 maart 2013, 19:40 uur, permalink
..en wat een verheerlijking, de hoge waarderingen stromen binnen.
ik ga over een week wat plaatjes kopen en deze is er niet bij.

avatar van west
4,5
geplaatst op 8 maart 2013, 20:38 uur, permalink
Het is geen verheerlijking. De meeste waarderingen hier op Musicmeter, zijn toch echt die voor de muziek. Ik ben ook eerder geneigd om te kijken naar de waardering van (bepaalde) users hier, dan naar die van journalisten als bijvoorbeeld Gijsbert Kamer. Dat boeit me al lang niet meer.

 
Lazarus Stone
geplaatst op 8 maart 2013, 20:43 uur, permalink
west

de dankbaarheid druipt er over het algemeen af en dat bevalt me helemaal niet.
the man who fell to earth is met pensioen geweest en komt terug, dat is fijn.